Nina Simone - It Is Finished (1974)

Als activist tegen de Vietnamoorlog weigerde Nina Simone aan 't begin van de jaren ’70 belasting te betalen als protest tegen de betrokkenheid van de Verenigde Staten. Omdat er 'n dwangbevel jegens Simone werd uitgereikt, was ze genoodzaakt haar land te ontvluchten. Zo bracht ze een lange tijd door in Barbados en later, op advies van haar vriendin / collega Miriam Makeba, in Libië. In 1974 keerde ze terug en bracht ze haar laatste album uit voor het RCA-label, een live-album - wat uiteindelijk ook één van de laatste albums zou worden gedurende haar carrière (hierna verscheen af en toe nog 'n album eens in de zoveel tijd). It Is Finished verscheen vijftien jaar na haar eerste live-album, Nina Simone at Town Hall, en het is prachtig om te horen hoe Simone door de jaren heen geëvolueerd is als artieste. Ze lijkt veel meer interactie te maken met het publiek en ook haar manier van zingen is een stuk vrijer.

Het repertoire voor het concert / deze plaat lijkt deels aangepast te zijn op de gebeurtenissen die een paar jaar eerder speelden en de tijd die ze doorbracht in het buitenland getuige liedjes als Dambala, Obeah Woman en het traditionele Com'by H'yere Good Lord. Simone is spiritueler dan ooit, terwijl de instrumentatie wereldser is dan tevoren. Deze nummers worden aangevuld met de mooie, broeierige geluiden van The Pusher en Funkier Than a Mosquito Tweeter, terwijl deze weer worden afgewisseld met het sensuele I Want a Little Sugar in My Bowl, een liedje dat Simone ooit schreef en gebaseerd is op haar grote voorbeeld Bessie Smith. Met haar opnames van Mr. Bojangles en Let It Be Me maakt ze vanuit het niets de mooiste opnames die ooit van die tracks zijn verschenen. Live of niet, voor Simone is het overtreffen van (originele) nummers met haar coverversies gewoonweg een fluitje van een cent.

Simone is één van de weinige artiesten die live waarschijnlijk nog wat beter klinkt dan in de studio. Je hoefde indertijd niet bij het concert aanwezig te zijn om tot die conclusie te komen. Het bewijs ligt hier mooi voorhanden. Dat we hier te maken hebben met een vakvrouw zou ik eigenlijk niet meer hoeven te vermelden, maar aan de hand van de echt beschamende drie stemmen, vier met de mijne erbij, wil ik nogmaals benadrukken dat je dit album blindelings kunt kopen of tenminste 'n keer moet beluisteren.

Die wereldse invloeden doen deze plaat goed. Ook de woede in de stem van Nina Simone, op bepaalde nummers, vind ik erg sterk. Zorgt er toch voor dat dit duidelijk een ander type (live)album is dan dat ik tot nu toe van Nina Simone kende.

Slechts vijf nummers zijn daadwerkelijk live opgenomen, tracks 1, 5 en 6 zijn studio-opnamen met applaus erdoorheen gemixt. Dat is ergens wel raar want op de versie van dit album in The Complete RCA Albums-box staan als bonustracks nog eens drie nummers uit hetzelfde concert en daar is ook helemaal niets mis mee.

Dit album is eigenlijk wel het slotstuk van Simone's hoogtijdagen, Hierna werd het wat minder, zowel kwantitatief als kwalitatief.

Nina Simone is onaantastbaar. Zo goed is ze.