Man - Slow Motion (1975)

dit was zo'n heerlijke lp.

Is deze ook op cd uit ?

ja, geremasterd en wel!

Zeker niet mijn fave Man album, maar eerlijkheid gebied te zeggen dat ik de tegenstelling in sfeer tussen de 2 zangers nooit echt goed heb kunnen verteren. Deze stond wel, wegens de geweldig kazige hoes met hoog MAD gehalte, jarenlang tegen een rij LP-ruggen geparkeerd want zelfs van zo'n klein stukkie Alfred E Neumann kon ik gelijk vrolijk worden.

Geloof het of niet, maar ooit had ik twee elpees waarvan ik nog nooit gehoord had maar waarvan de bandnaam om de een of andere bekend klonk tegelijkertijd uit de uitverkoopbakken gevist, en pas toen ik thuis kwam zag ik dat het ging om
Slow motion van Man en
Flow motion van Can.
(EIgenlijk zou ik dit bericht nu ook bij die laatste plaat moeten zetten.)
 
Tja Droombolus, sinds kort ligt (de Nederlandse) MAD weer in de schappen. Maar ik denk dat jij net als ik geen enkele reden hebt om zo'n heilige jeugdherinnering met een moderne travestie te bezoedelen. What, me worry?
 

Een plaat die ik vrij regelmatig in mijn CD-speler aantref, niet omdat ik hem zo geweldig vind maar omdat het zo'n merkwaardige mix van stijlen is: feestelijke boogie, mooie statige ballades met strijkers, stevige rock en Gentle Giant-achtige prog (dat gebroken begin van Bedtime bone) met solo's die de ene keer psychedelisch zijn (You don't like us) en dan weer een lekkere Southern-slide-vibe hebben (Hard way to die) – kortom, voor iedere smaak is hier wel iets te vinden, hoewel ik niet zou durven zeggen of dat nu een lekker afwisselende of juist een tamelijk stuurloze plaat oplevert. Volgens de officiële site manband-archive.com weet gitarist/zanger Deke Leonard zelf ook niet zo goed wat hij van dit album moet vinden, en hoewel ik me daar wel in kan vinden draai ik deze plaat zoals gezegd toch best vaak; van die knauwende stem à la Meat Loaf op bijvoorbeeld Rock and roll you out en You don't like us ben ik niet dol, en op het openingsnummer wordt zo'n vervelend "sloffend" drumritme afgewisseld met een gitaar die tijdens het couplet heel goedkoop gewoon de zangmelodie meespeelt, maar verder is dit een inventieve plaat die zich niet gemakkelijk in een hoekje laat duwen en die juist daardoor een heel eigen gezicht heeft (ook al weet ik dan niet precies in welke mate de gelaatstrekken mij bevallen). En een plaat die eindigt met zo'n hectische rocker als Day and night (geweldig intro ook) kan ook niet ècht slecht zijn.