Stratovarius - Nemesis (2013)

Elysium en Nemesis heb ik in dezelfde week aangeschaft. In eerste instantie was het een beetje wikken en wegen welke van de twee mijn favoriet zou worden, maar in de tussentijd is het toch duidelijk dat dit Elysium is geworden. Nemesis is zeker ook een lekker album geworden, maar het mist voor mij net de echte krakers die op het vorige album in grote getallen aanwezig waren. Dit wil niet zeggen dat dit album geen goede tracks heeft, in tegendeel zelfs. Abandon, Stand My Ground en Halcyon Days zijn perfecte single tracks die door de elektronische invloeden van Jens Johansson een moderne impuls hebben gekregen. If The Story Is Over is een prima ballad en de titeltrack Nemesis is zoals verwacht weer het beste nummer van de cd. Toch vallen zij in het niet bij het nummer Elysium, waardoor de score wat lager uitvalt. Fantasy en Dragons (ik zie een rode draad hier) vallen me daarnaast ook een beetje tegen.

Het album bevat echter wel gewoon lekker hapklare brokken moderne powermetal met een hint van de klassieke sound. Nog steeds een flink stuk boven Polaris en op gelijk niveau met een aantal oudere albums zodoende.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Elysium
3. Destiny
4. Visions
5. Dreamspace
6. Nemesis
7. Stratovarius
8. Twilight Time
9. Episode
10. Fourth Dimension
11. Elements Pt. 2
12. Fright Night
13. Polaris
14. Elements Pt. 1

Drie sterren en best wel met pijn in het hart. Met deze marathon is mijn sympathie voor Stratovarius toch nog wel gegroeid. Ik heb een veel beter beeld gekregen door eindelijk ook eens het (echt) oude werk eens te luisteren. Ik vind het goed dat Kotipelto en Johansson de band voortgezet hebben, nadat Tolkki de stekker eruit trok. Ik gun ze het allerbeste, maar ik voel toch echt dat onze wegen sinds de reünie aan het scheiden zijn.

Na een nachtje slapen heb ik de 4,5 van Elysium teruggedraaid naar 4*. Het ligt niet aan de songs. Die zijn goed. Het ligt aan de productie en het moderne invloeden. Op albums als Dreamspace, had je ook al van die futuristische fratsen, maar dat was nog op een lekker oubollige wijze. Stratovarius experimenteert op Nemesis steeds meer samples en moderne keyboards. Ook op Nemesis hoor ik in de basis prima songs. Het niveau is wel wat minder dan de voorganger, maar het is nog steeds te genieten. Regelmatig verstoren die bliepjes het luisterplezier. Het is langzamerhand niet meer de band waarmee ik opgegroeid ben. Er zijn nauwelijks nog neoklassieke stukken. De solo op (ik geloof) Unbreakable is trouwens wel echt fantastisch, maar mijn voorkeur gaat zonder twijfel uit naar het geluid van Destiny en Infinite.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Elysium
5. Dreamspace
6. Visions
7. Twilight Time
8. Stratovarius
9. Fourth Dimension
10. Fright Night
11. Nemesis
12. Polaris
13. Elements Pt. 2
14. Elements Pt. 1