Alison Krauss & Union Station - Lonely Runs Both Ways (2004)

Euh nog geen bericht bij dit album, dan word het eens hoog tijd.
Alison Krauss is muziek waarbij je, als bluegrass niet je ding is -en dit schijfje samen met Union Station is er een met traditionele bluegrass- niet snel aan toe gaat komen. Dat is m.i wel jammer, want dit album zit goed in elkaar en er word heel goed gemusiceerd. Het is de moeite waard, om eventuele bezwaren tegen deze traditionele muziek, effe opzij te zetten en genieten van het vakmanschap dat uit de boxen komt.

Vooral de stem van Alison heeft mij helemaal veroverd, waardoor ik ging luisteren naar muziek, waar ik dus zoals ik al zei, normaal niet aan toe zou komen.
Het album opent heel relaxed en mooi gezongen door Alison met Gravity een kwalitatief nummer, dat zeker niet te zoetsappig is. De lead vocals worden zo nu en dan afgewisseld door de andere bandleden. Dit zorgt enerzijds voor afwisseling, anderzijds moet je dat wel prettig vinden. Liever hoor ik Alison zingen, maar soit dat is mijn mening. Rain please go away heeft wel een lekker plattelandsgeurtje over zich heen en er word prima getokkeld.

Alison heb ik leren kennen door Raising Sand, een album samen met Robert Plant dat hoge ogen heeft gegooid. Daardoor verder gaan zoeken en kwam ik via You Tube bij een filmpje terecht, waar ze bij de show van Jay Leno live het nummer A living prayer ten gehore bracht. Het gebeurt niet vaak, maar ik tintelde van boven tot aan mijn kleine teen en met een brok in mijn keel zat ik gekluisterd aan de pc. Alleen al voor dat moment heb ik dit album gekocht. Indiers hebben het wel eens over Amrith een soort nectar met een zoete geur en smaak. Een soort goddelijke honing. Daar doet haar stem mij wel aan denken.

Dat maakt haar muziek tegelijkertijd ook wel heel zoet, veilig en precies volgens het boekje. Wel lekker zoet, geborgen en kwalitatief dik in orde, maar niet voor eenieder goed te verteren. Maar wie de moeite kan nemen en er doorheen luisterd, krijgt wel vakmanschap voorgeschoteld.

Wel ben ik benieuwd wat zij met zich mee zou brengen als ze haar muzikale horizon zoals met Robert Palmer zou verbreden. Ik heb naast dit album ook nog Now that i've found you: A collection, over de periode '87/'95. Wellicht zal ik ook nog een live album van haar willen hebben. Maar ik denk dat het dan daar wel bij zal blijven.

Als je daar tóch over zit te denken, dan kan ik je van harte adviseren om de Live DVD aan te schaffen: in één woord geweldig!

De liedjes waarin Krauss de leadvocal heeft, tillen dit album naar een zeer hoog niveau. Zou die vrouw nog graag een keer live willen zien. Hemelse stem.

Mijn franc (euro) viel pas écht bij het voorlaatste nummer. hmm wat een heerlijke sound produceren deze heren en dames toch. prachtige muziek en een hemelse stem, hier ga ik nog veel van genieten. Er staat me nog heel wat werk van mevrouw Krauss te wachten, joepie!

haar stem doet me overigens af en toe denken aan Cara Dillon

Eigenlijk volledig eens met Madjack71.

Ook ik heb haar via Robert Plant leren kennen, en als behoorlijke liefhebber van country heb ik me dus langzaam maar eens in haar solocarrière verdiept.

Schitterende, intieme cd. Het klopt inderdaad dat dit wel erg veilig en soft is, maar vreemd genoeg stoort dat niet. Misschien komt het door Krauss' engelachtige stem?

Kwam ook met deze zangeres in aanraking via Raising Sand. Dit album dus ook maar eens geprobeerd. Ambachtelijk goed zou ik zeggen, maar nooit eens iets extra's. Wel keurig gespeelde semi akoestische bluegrass en country. Maar wat door het contrast met Plant's stem en de wat steviger aanpak op Rainsing Sands wel werkte , werkt voor mij toch niet op deze (grotendeels) solo gezongen plaat van Alison.

Kocht iedere week 1 of 2 cd’s. Je luistert een paar maal, geeft MuMe een cijfer en de cd verdwijnt in de kast, omdat er al weer anderen zijn aangeschaft. Sinds 2 maanden ben ik nu bezig om alles opnieuw te beluisteren en beoordelen. In 2017 kende ik deze cd 4.5 en ik sta er nog steeds achter. Alison behoort samen met Emmylou Harris tot mijn favoriete country zangeressen. Vind het verder prima wanneer Dan Tyminski of Ron Block af en toe zingen. Alison sluit af met het door Ron Block geschreven A Living Prayer. Een heel subtiele afsluiter, prachtig.

Jammer dat de hemelse stem van Alison af en toe wordt onderbroken door een lid van Union Station. Die laatsten moeten gewoon goed spelen en hun mond houden. Maar ja, niemand luistert naar Yield.