Y & T - In Rock We Trust (1984)

Oké, echt hard is deze plaat inderdaad nergens, maar verder vind ik deze plaat echt niet verkeerd.
De gladheid vind ik zelf nog wel meevallen. Goed, het geluid is wat slick, maar het kan nog vele malen erger als dit (weet ik inmiddels uit ervaring...).
Verder is dit gewoon een plaat om vrolijk van te worden. Vooral "Rock and Roll's Gonna Save the World" is een heerlijk nummer om mee wakker te worden.

Na Earthshaker hoopte ik iedere keer dat Y&T met een minimaal gelijkwaardig album zou komen. Helaas voor mij werden de liedjes iets meer “hapklaar”, iets meer radiovriendelijk. Als geheel haalden de albums niet meer het eigenwijze niveau van de illustere doorbraakplaat, tegelijkertijd was er altijd het nodige te genieten. Dat mede door die briljante drummer Leonard Haze (al liet hij dat op studioalbums te weinig horen naar mijn zin), de spetterende zang van Dave Meniketti en de knallende gitaarsolo’s (Meniketti, Joey Alves speelt heerlijk slaggitaar).

Zo ook op In Rock We Trust. Ik schreef “radiovriendelijk”, waarmee ik niet bedoel dat de productie is gladgepolijst. Tom Allom zat achter de knoppen, dat zat wel goed. Nee, het zit ‘m in de melodieën, die hier en daar lijken geschreven om te worden meegezongen. Het ligt er dan net te dik bovenop.

Te beginnen met mijn favorieten op de A-kant. Deze begint relatief rustig met Rock and Roll’s Gonna Save the World en maakt stevig midtempo duidelijk wat het medicijn is voor alle problemen op deze aardkloot; I'll Keep On Believin' (Do You Know) begint klein en wordt dan vlot, Break out Tonight heeft een sterke melodie en hier en daar mooie open gitaarakkoorden als contrast op het stevige spel.

Sterkste nummers op de B-kant: het snelle Don’t Stop on Running knalt heerlijk en heeft dan zo’n gladder meezingrefrein; She’s a Liar heeft een aanstekelijke dosis rock ‘n’roll waar Haze in topvorm is en This Time is de inmiddels traditiegetrouwe übersterke ballade om mee af te sluiten.

Niet alles pakte me. Life, Life, Life heeft opvallend genoeg een heel sterke brug naar het refrein toe maar daarmee is het beste ervan genoemd; Masters and Slaves is degelijk maar mist “de vonk” ondanks de spetterende gitaarsolo. Soms wordt het me te radiovriendelijk: Lipstick and Leather is teveel partyrock en Your Love Is Drivin’ Me Crazy een vullertje.

Meestal geef ik albums als deze 3,5 ster, hier hoort toch echt een viertal van die dingetjes. Het zit ‘m in het gitaar- en drumwerk en de zang: deze tillen In Rock We Trust naar een krappe acht als schoolcijfer. Y&T was en bleef een band met extra capaciteit.
Wat die capaciteit betreft: twee jaar ervoor was ik extra om gegaan toen ik de opnamen van Pinkpop 1982 op de radio hoorde. Hier een voorbeeld mét beeld.

Ik heb deze plaat samen met de drie vorige albums ooit eens in een partijtje gekocht en een keer gedraaid om daarna in te kast te zetten. Uit die kast komt eigenlijk alleen Earthshaker nog wel eens. Tot vanavond dan....

En eerlijk gezegd ben ik best wel positief verrast, aangezien de drie sterren die dit album op MuMe had gegeven niet representatief blijken voor hoe ik vanavond van dit album geniet. OK, het album klinkt dankzij de productie erg poppy en als een typisch product van de midden jaren '80, maar onder dat laagje fineer zitten toch best sterke nummers. Vooral de steviger nummers, met Break Out Tonight voorop, zijn erg genietbaar en bieden nog wat gewichtigheid tegen de mierzoete productie. En natuurlijk blijven de talenten van Meniketti en consorten onmiskenbaar aanwezig. Ik hou me in en gooi er een half sterretje bij.