Talvekoidik - Negotiate the Distance (2012)

Nou die vorige plaat kreeg nog wel wat aandacht maar die heeft dan kennelijk toch te weinig los gemaakt om nieuwsgierig te zijn naar deze? 0 votes so far.

Ik moet zeggen dat ik deze over het hoofd heb gezien vorig jaar, maar ik ben blij dat ik deze nu tegen kom! Ik ben wel een fan van de klassieke inslag met zijn electronica, er zit een mooie rust in terwijl het er toch aardig tegenaan gaat. Het pakt me de eerste keer al meer dan bij 'Silent Reflections, maar een prachtig nummer als 'Such a perfect day' ben ik nog niet tegengekomen.
Ik herken veel geluid uit zijn eerste album overigens, wat het vertrouwd laat aanvoelen, maar er zit ten hier meer klassieke elementen in. Ik begin bij 4 maar dat kan best groeien later...

Mooi album. Talvekoidik trok mijn aandacht na zijn remix van ''Alteranima - Lucid Dream'', waardoor ik op zoek ben gegaan naar meer werk van zijn hand.
Mooie melodieën en het album gaat werkelijk als een vlaag voorbij, zo snel. Had wat mij betreft nog wel wat langer mogen duren.
Favorietjes zijn ''Call Into Nowhere'' en ''Unreal Yearning''.
Gelijk maar eens z'n andere album beluisteren.

Deze ga ik maar eens zoeken, heb ook wel warme gevoelens bij zijn debuut. Staan genoeg geweldige dingen op!

Ik heb hem nu een aantal keer beluisterd, en ik kan zeggen dat het lekker klinkt, heel anders als zijn debuut. Er zit nog steeds wel een vette warmte in en klassieke elementen maar ook is hij wat ruwer en minder gepolijst. Daardoor wordt je soms meer geprikkeld, maar het haalt soms ook een beetje de flow uit de plaat. Juist omdat je soms een gepolijste track aangeboden krijgt en dan weer wat duisters met weinig opsmuk. Al met al wel een volle electronic release en zeker beter dan het gemiddelde niveau wat je doorgaans voor de kiezen krijgt. Er is zeker kans op verhoging.

Geen onaardige plaat maar mist hier en daar net dat beetje extra. Ik had het liefst meer songs gezien van het niveau The Tree Knows a Secret dat genoeg mysterie in zich houdt terwijl mistwolken van elektronische ruis een zalige melodie trachten te dwarsbomen, Call Into Nowhere waarin je een telefoon hoort afgaan in een grote koude verlaten vlakte of hoe de vervreemding soms wild om zich heen slaat in een wereld waarin momenteel door een virus iedereen afstand moet houden van elkaar. Ook Heart in Stasis with a Hiccup is bij de uitschieters; klinkt als iets van Pantha Du Prince en laten we daar vooral hier geen problemen mee hebben, net genoeg donkere schaduwen om in de sfeer van dit album te belanden en niet bij het iets luchtigere werk van Pantha Du Prince. De rest bleef helaas net onder de lat die hij zelf heeft gelegd met deze 3 nummers...