Tracey Ullman - You Broke My Heart in 17 Places (1983)

Schattig album van Tracy Ullman. Ook bekend als (komische) actrice in verscheidene BBC-series. Het album is weinig origineel want het bestaat uit vrijwel alleen maar covers (o.a. van Dusty Springfield, Blondie en Kirsty MacColl). Desondanks was dit album redelijk succesvol, want er staan 3 grote hits op. They Don't Know blijft toch wel mijn favoriet.

inderdaad een hoop covers op dit album,maar het blijft wel een leuk album,vooral breakaway en they don't now blijven leuke nummers

Breakaway was een ontzettend grote hit. Het leek wel een fiftiesrevival, dat nummer!
They Don't Know (about us), Move Over Darling, de titelsong en de cover van Blondie (Presence Dear); het zijn allemaal prachtige liedjes en allemaal tijdloos ook!

Aanrader van formaat!

****

Onvergetelijke artieste. Was gedurende korte tijd toch een van de allerpopulairste vrouwen in Engeland. Heel gezellig leuke hoes, en ook leuke liedjes zeker als je het uit die tijd herinnert. Na al die jaren toch naar mijn mening toch niet zo heel tijdloos. Breakaway blijft een popsong van formaat, maar de quasi sixtiesrevivalgezelligheid van menig liedje - toen nog niet zo vaak gedaan trouwens - zal niet iedereen meer aanspreken. Bij "I Close my Eyes´ ga ik al heel snel verlangen naar de echte versie van Dusty Springfield.

Een erg vrolijk en gezellig album met voornamelijk covers uit de jaren '60 weliswaar, maar goed gezongen op eigen manier. De eerste 3 nummers vind ik de leukste, haar versie van "I Close My Eyes and Count to Ten" vind ik ook best te doen.

Prima verwoord met de woorden vrolijk en gezellig, met als gastvrouw de symphatiek ogende Tracey Ullman. Wat betreft de jaren zestig revival (..hoewel ik zelf eerder een jaren vijftig revival hoor), dat leefde toch wel enigszins op in die periode van de jaren tachtig. Bands als de Stray Cats, scoorde goed en ook de Kinks had nog een hit met Come Dancing, dat toch ook wel die sfeer over zich had, of Rock 'n Roll is King van E.L.O. In Nederland had je John Spencer met Lana e.d. of Highway met Kiddy Kiddy Kiss Me...wat heden ten dage een foute titel kan lijken. Zelfs Normaal had met De Klok op Rock een eerbetoon aan die periode. Hoe dan ook, dit is wel een knusse plaat, maar ook niet veel meer als dat.

Ik kan mij dit album nog goed herinneren.
Breakaway was mijn eerste kennismaking met Tracey Ullman. Ik wist toen niet eens dat het een cover was, want het origineel leerde ik pas later kennen.
Tracey doet hier fraaie coverversies van nummers van jaren 60 en 70 hits en Kirsty MacColl-nummers.
Als ik het origineel van They Don't Know van Kirsty MacColl hoor, kan je de versie van Tracey maar beter vergeten. Toch is Kirsty zelf ook te horen op de achtergrond van Ullman's versie.
In de clip van Tracey is op het eind ook Paul McCartney (waarmee ze later weer in een film samengewerkt heeft) te zien. Ze had ook een hitje met MacColl's nummer Terry.
Kirsty MacColl is ook met een vervormde stem als achtergrondzangeres te horen op Big Mouth Strikes Again van The Smiths. Tracey Ullman vind ik als actrice beter dan als zangeres.

Heerlijk album van Tracey. Allemaal covers behalve het titelnummer, in elk geval die op het orginele album (track 1-11). De orginele vliegen alle kanten op, van 60s (Sandie Shaw), new wave (Blondie), disco (Re-union, Frankie Valli) maar de covers zijn helemaal Tracey.

Tracey Ullman komt een beetje aan de 60's nostalgie beweging (die gelukkig) populair was in de eind jaren 70/80 in England. Soul, torch songs en girl pop(groepen als de Shangri-La's vonden een nieuw publiek. Ullman was in deze tijd al een bekende actrice die later in haar Amerikaanse tv show ook nog de Simpsons lancerende met een aantal shorts.

You Broke My Heart in 17 Places is knullig en kitscherig maar daardoor ook bizar punk. Uitgegeven op het legendarische Stiff label zingen Tracey Ullman en Kristy MacColl door energieke covers van de licht hystrische feministische pop van Doris day's Move Over Darling, Jackie DeShannon's Breakaway tot Dusty Springfield's prachtige bombast van I count my eyes.

Ullman heeft geen krachtige stem maar gebruikt haar hoge meisjes achtige stem om zich met een geweldige backingband en Kirsty MacColl's prachtige backing vocals. Het maakt het album vooral een beetje het variant van een kleine zak jellybeans, erg zoet maar bizar lekker en net niet teveel om ziek van te worden. De tweede plaat die Ullman maakte heeft een nog betere songkeuze en doet weinig onder voor dit pop plaatje.