Richard Thompson - Electric (2013)

Hoera! Hoera! Thompson altijd!

Samen met drummer Jerome en bassist Prodaniuk, die ook meespeelden op het, wat mij betreft, vrij toffe 'Dream Attic', vormt Richard hier een trio, dat de weg van akoestische songs op Dream Attic zal verleggen naar een wat elektrische aanpak. Althans, dat zou je toch verwachten met zo'n titel. Buddy Miller zal als producer dat dan in goede banen moeten leiden. Awel, awel!

Tel daarbij nog wat gastartiesten op (Alison Krauss op 'The Snow Goose', aanvullende vocalen van Siobhan Maher Kennedy, en Stuart Duncan op viool) en dan zijn we compleet.

Richard zelf zegt dat 't vrij 'funky' klinkt, en claimt hierop 'folk-funk' te bespelen. 'It's quite snappy, somewhere between Judy Collins and Bootsy Collins.', afijn, spannend!

edit: en er is alvast wat te beluisteren: Good Things Happen to Bad People

Het is te hopen dat tussen Judy en Bootsy dan niet Phil ligt, want ik denk dat ik de plaat dan maar links ga laten liggen..

In alle andere gevallen: dansen!

Weer iets om naar uit te kijken dus !!!

Ik zie nu dat ik 'Cabaret of Souls', die schijnbaar dit jaar is uitgekomen, volkomen gemist heb.. Blijft een bezige knaap - die Richard. Moge 'ie hier weer langskomen, in Nederland!

Album deze week live te streamen op NPR Music en volgende week in de winkel.

P.S. Een link naar die site mocht ik hier helaas niet plaatsen .

Daarom hier de routebeschrijving:, hopelijk dat de censor daar wel mee instemt

www.npr.org > music > first-listen > Richard Thompson

en geniet !

En ...

Voor een recensie op dit album moet je hier zijn:

www.bbc.co.uk > music > reviews > ngcg

Weer een goede plaat van Richard Thompson. Deels gemaakt met zijn inmiddels bekende power trio, maar ook Alison Krauss en met name Buddy Miller (producer) dragen dit keer bij.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Richard Thompson - Electric - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik wordt gedwongen achter over in mijn stoel te luisteren naar het sublieme gitaarspel van Richard Thompson. Dan de stem en de mooie teksten maken het gitaarspel nog sterker. Af en toe mis ik Linda nu deels vervangen door Alison.

Hij is al dik 30 jaar solo bezig vriend tee, vind je niet dat je er nu maar eens overheen moet zien te komen .....

Zo'n hele fantastische zanger is Linda toch ook niet?

Ze is OK en kan als een van de weinigen kwa timbre in de buurt van Sandy Denny komen maar ze mist de emotionele lading die Denny wel had, IMO. Ik vind de nummers die Richard zingt op de duo LPs vaak ook leuker dan de nummers die Linda zingt maar over smaak valt nou eenmaal niet te twisten ......

Daar kun je nog aan toevoegen, dat Linda's solo-albums "Fashionably Late" en "Versatile Heart" prachtig zijn (al blijft dat natuurlijk altijd een kwestie van smaak).

Ach, Droombolus je hebt natuurlijk gelijk. Met Richard solo kan ik prima leven. Electric heeft alles wat ik in Thompson's muziek kan waarderen in zich en anders draai toch nog een keer Teddy.

mooi maar altijd hetzelfde , prachtige teksten , nummers en vooral gitaarspel , maar dan die zeurderige stem en altijd hetzelde bijna , nee , ik heb het gehad met de heer thompson ! liever NICK CAVE !

Perfekte keuze als je geen last hebt van latente zelfmoordneigingen

Ik vind Thompson nog steeds een uniek gitarist en zijn droog cyniese observaties mag ik ook graag aanhoren. Ik ga waarschijnlijk nooit alles van hem skoren dus echt fan ben ik dan ook weer niet. Wat ik tot dusver echter van Electric gehoord heb is deze dusdanig lekker dat ik het vermoeden heb dat we hier weer eens met een hoogtepunt ( à la Mock Tudor ) in zijn oeuvre te maken hebben. Ik zit echt te wachten tot ie hier op de mat ploft en dat gebeurt niet vaak meer kan ik je vertellen.

Hij is in ieder geval een enorm bewonderenswaardige muzikant met een carrière om U tegen te zeggen. Het is maar voor weinigen weggelegd om zo'n lange tijd op hoog niveau te spelen zonder een parodie van jezelf te worden of in eindeloze herhalingen te vallen. Volgens mij is hij ook altijd trouw aan zijn muzikale opvattingen gebleven.

Ik ging drie jaar geleden naar Tivoli, eigenlijk omdat ik gewoon zin had om even een concert mee te pikken. Had er niet onwijs veel van verwacht, maar dat concert rank ik na Neil Young (2x) en Steve Winwood in Vredenburg als het allerbeste concert dat ik gezien heb. Daarmee laat hij toch niet de minsten achter zich (bijv. Roger Waters' multimediale show).

Desondanks kan ik me wel wat voorstellen bij Beasters opmerkingen. Ik check ook niet alles wat hij doet en vocaal is het allemaal wat minder geworden.

Ik heb 'm pas 3x gehoord, maar vind juist dat hij opvallend goed bij stem is nog steeds. Zowel in de uptempo nummers als de rustigere 'ballads' komt hij vocaal prima voor de dag. Zijn gitaarspel is als altijd van zeer hoog niveau. De nummers beklijven nog niet zo, maar dat verontrust me niet; Thompson is typisch zo'n artiest die altijd even op me moet groeien. Komt vast helemaal goed tussen mij en Electric, hoewel ik er (nog) geen Mock Tudor of Rumor and Sigh in hoor.

Richard Thompson stelt mij nooit teleur. Het lijkt altijd of hij de songs achteloos uit zijn mouw schut. Ook Electric staat weer vol met typische RT songs. Liedjes die compositorisch kloppen,vaak mooi verhalend zijn met unieke tekstuele vondsten en bovenal zijn herkenbare gitaargeluid hebben. En dan is er natuurlijk zijn kenmerkende stemgeluid geluid nog. Twintig jaar geleden, toen ik hem ontdekte, moest ik daar even aan wennen, maar gelukkig duurde het gewenproces niet lang.

Sommigen noemen zijn songs steeds hetzelfde, maar ik vind het knap dat hij een herkenbare sound blijft houden en de luisteraar toch steeds nieuwe prachtmelodieën en prachtteksten voorschotelt. En dat doet hij met Electric dus weer. Hoogtepunt is voor mij Straight and Narrow. Alleen Where's Home kan mij niet zo bekoren. Voor de liefhebber is trouwens de deluxe edition aan te raden, met het prachtige I Found A Stray en The Tic-Tac Man.

En nu maar hopen dat hij weer snel Paradiso aandoet...

Voor grote verrassingen moet je niet bij Richard Thompson zijn. Het nivo van zijn muziek en teksten is zo hoog dat ieder nieuw album een zekere voorspelbaarheid lijkt te hebben. Vreemd verschijnsel. John Hiatt lijdt imo onder het zelfde euvel. De vloek van hun talent, noem ik het maar. Desondanks klinken de songs, akkoorden en gitaarsolo's op dit album net even anders door de huislijke produktie van Buddy Miller. En zingen kan hij nogsteeds als de beste. Een goed album met groeipotentie, vind ik.

Alles klinkt lekker direkt. Het album is opgenomen in 4 dagen en er is veel "live in studio" opgenomen wat de levendigheid van de muziek altijd ten goede komt.

Ik heb 'm al dagen op repeat in de spelert zitten als ik thuiskom van 't werk. Echte zwakke plekken kan ik er nog niet tussen ontdekken maar slechts met de tijd zullen we gaan zien of we hier een nieuw meesterwerk in handen hebben. Voorlopig ben ik optimisties en verhoog ik naar 4*

Niet weggelegd voor de grote massa, maar blijkbaar voor de happy few. Jammer, want die vent heeft meer talent in zijn kleine linker teen dan 90% van de bandjes, die tegenwoordig als hip worden ervaren, in hun hele lijf!

Want wees eerlijk, omdat we het over Richard Thompson hebben wordt er misschien heel veel van verwacht, en valt her commentaar dat hij niet meer weet te verrassen. Zou dit album door een beginnend (nederlands) bandje zijn gemaakt, dan was de rotatielijst te klein!

En ja, hij heeft nog steeds dezelfde stem, het is tenslotte dezelfde man! En ik vind dat hij op dit album goed bij stem is, er zit nog geen sleet op!

Ben ik met je eens maar geef de als hip ervaren bandjes desondanks een kans. Misschien groeit er ook in die kweekvijver een prachttalent door tot volle wasdom. Toen Thompson zich in Fairport Convention voor het eerst pas echt goed liet horen was hij ook nog zo'n jong en relatief onbekend gitarist in een band waar de volgspot toch vooral op Sandy Denny was gericht. Kijk eens waar hij nu staat: op grote hoogte met een totaal eigen genre.

Ik ben een liefhebber van Richard Thompson met een aardig rijtje van zijn albums in de kast. Omdat hij relatief stijlvast musiceert, verrast hij me daarom niet écht meer. Dat bedoel(de) ik niet als kritiek. Hij is deel van mijn muzikaal interieur. Ik voel me bij hem thuis. Op dit laatste album Electric valt me op hoe fris en onvoorspelbaar zijn gitaarimprovisaties zijn. De analoge registratie van de muziek in de studio van Buddy Miller zal wel tot die spontane sfeer hebben bijgedragen. En er zit bovendien een soort funky countryvibe door het hele album, die samensmelt met de hoorbaar keltische roots van Thompson in de composities. Het is dus allemaal toch net weer een tikkie anders.....

En tja, wederom verslavend goed.

Klopt helemaal. Thompson verschuilde zich meestal op de achtergrond bij Fairport optredens waar hij lekker rustig zijn ding kon doen. Hij profileerde zich voor mij in die tijd vooral door zijn steengoeie komposities zoals Meet On The Ledge en Genesis Hall. Zijn kenmerkende gitaargeluid ontwikkelde hij overigens pas rond Full House, dus vlak voor hij de band verliet, toen hij overstapte van Gibson gitaren met humbuckers naar Fenders met single-coil elementen.

En volkomen met je eens. Hij komt hier nauwelijks nog uit de spelert.

Deze Electric is zich bij mij langzaam maar zeker tot een van de toppertjes van Richard Thompson aan het ontwikkelen.

Vind het voor zijn doen opvallend veelzijdig. Uiteraard zijn er de in de folk gedrenkte composities (sterk zijn Salford Sunday en Sally B), maar ik hoor ook een goede mix van uptempo's met catchy riffs (Stuck on the Treadmill) en waar hij zijn gitaar regelmatig lekker laat ronken (Straight and Narrow springt er wat dat betreft uit), afgewisseld met sterke ballads zoals alleen Richard Thompson ze kan maken (My Enemy, The Snow Goose). Tekstueel is het allemaal weer top en de productie is, als eerder gezegd, glashelder.

Kortom, er is weer erg veel te genieten hier als je niet te trendgevoelig bent. Ik verhoog voorlopig met een halfje.

Een redelijke constante factor deze meestergitarist. Daar waar Clapton zijn ouwe sok laat horen, komt Thompson met Electric. Nummers die nog begeesterd zijn en muzikaal wat te melden hebben. Zoals je wel eens tegen een speciaal biertje aan kunt lopen, die je graag mag drinken en er de tijd voor wil nemen, zo heb ik dat ook met het mooie vloeiende transparante spel van Thompson. Ik mag er graag naar luisteren.

Clapton kan ook wel een beetje gitaar spelen, maar hoef je niet te noemen bij een album van meestergitarist Richard Thompson. Clapton heeft het hoge niveau van Richard Thompson wat mij betreft nooit gehaald. Mijn mening he...

Bij dat concert ben ik ook geweest. Ademloos die schitterende gitarsolo's over me heen laten komen. Van alle concerten die ik de afgelopen jaren heb mogen meemaken was alleen het concert van Nick Cave in de HMH was nog intenser, en dat wil wat zeggen over Richard Thompson.
Over Electric kan ik kort zijn. What you know is what you get. Richard hoeft zich op zijn leeftijd en met zijn staat van dienst niet meer te vernieuwen. Het hoge niveau van zijn vorige album loopt naadloos over in dit nieuwe werk. Hij heeft zijn stijl en sound al jaren geleden gevonden. En gaat maar door. Goed Goed Goed!!!

Van Richard Thompson heb ik een aardig rijtje albums in mijn kast staan, en vorig jaar heb ik daar dit album aan toegevoegd. Thompson (ik zeg het de andere users na) is een begenadigd gitarist die fantastische liedjes schrijft, maar dat is voor mij helaas niet altijd genoeg. Ook dit album komt niet vaak uit de kast, en de reden is dat zijn stem me zo snel tegenstaat. Volkomen subjectief natuurlijk, hoewel ik verscheidene personen gesproken heb, die dit ook een beetje hebben. Het best kan ik hem hebben als de liedjes een wat folkachtig karakter hebben, zoals Where's Home?, dat wordt opgevrolijkt (voor mij althans) door Stuart Duncan op fiddle. Toch natuurlijk een uitstekend album, dat ik evenwel (om bovenstaande reden) best zou kunnen missen.

Edit: als favorieten heb ik Where's Home?, The Snow Goose en Saving the Good Stuff for You aangevinkt. Hier wel kippenvel...

Je verhaal over zijn stem is heel herkenbaar, heartofsoul, ik ken ook hele volksstammen die moeite hebben met zijn stem.

Tja, en ik kan zijn stem dan weer heel goed hebben. Heel karakteristiek en geweldig goed passend bij zijn vaak droog cyniese teksten. Zo is dan ook mijn grootste bezwaar bij I Want To See The Bright Lights Tonight dat ik Linda teveel leads vind hebben ..........