Sugar - File Under: Easy Listening (1994)

Eigenlijk even goed als zijn (echte) voorganger Copper Blue, maar het nieuwe was er wat af. De jaren doen dit plaatje echter alleen maar deugd, want de kwaliteit van de meeste songs blijft probleemloos overeind.

Gee angel, the gift, company book enz... opnieuw telkens die schitterende combinatie van melodie en noise.

Stukken minder als Copper Blue. De nummers zijn door de bank genomen een stuk milder en de zo bekende scherpen randen ontbreken vaak. Ook Mould zijn zang is hier behoorlijk zeurderig.

De stem van Bob Mould vind ik niet zozeer zeurderig, hij klinkt op dit album echt niet wezenlijk anders dan op het debuutalbum van Sugar. En ik neem aan dat je op de hoogte bent dat 'Company Book' gezongen wordt door David Barbe, want dat is nogal een anderssoortige stem.

Inderdaad kan dit album niet tippen aan Copper Blue, maar het is zeker geen slecht album, het enige verschil is dat op F.U.E.L. een aantal plichtmatige nummers staan ( 'What You Want It to Be' en 'Can't Help You Anymore') en op Copper Blue waren die niet te vinden. Maar al met al gewoon een dik 4*-album.

Misschien wordt zijn stem in combinatie met de matige compostities ineens een stuk zeurderiger dan.

Helemaal eens met André. Het is een heerlijk album, want de formule van snoeiharde gitaren met prachtige melodieën blijft fantastisch. Copper Blue is alleen wel een stuk beter dan deze plaat. Maarja, das ook geen schande. Copper Blue is één van de beste platen van de jaren '90.

Overigens opent dit album wel met een van de beste nummers van Mould ooit, Gift. Wat een furieuze opener zeg.

4*

Ik was Hüsker Dü opeens kwijt en toen kwam Suger met FUEL. Copper Blue is wellicht beter maar, ja de eerste liefde vergeet je nooit en is altijd de beste....

Ik zag bij de sterren een 1!!!! Dat kan toch niet....

2*5 kan niet toch daarom 5

Prima album maar net een fractie minder dan zijn voorganger Copper blue.

Nee, herhalingsoefening zonder scherpte. Blind gekocht na het geweldige Copper Blue. Kon de hoge verwachtingen voor mij echter niet inlossen destijds. Als ik Sugar draai is het Copper Blue, deze staat alleen maar stof te vangen.

Nu een flink aantal jaren weet ik het album pas goed op zijn waarde te schatten.Goed hij is wat minder dan Copper blue maar hij kruipt naarmate de tijd verstrijkt steeds dichterbij.
De nummers op File Under: Easy Listening zijn gewoon wat ontoegankelijker en hebben flink wat meer draaibeurten nodig.Eigenlijk vind ik het Company book,het enige wat niet door Bob Mould gezongen is,wat uit de toon vallen maar de rest is sterk met Gee angel,What You Want It to Be,Your Favorite Thing en Panama City Motel als uitschieters.
Wel vind ik dat de zang in sommige songs iets te ver naar achteren is gemixt tussen al het gitaar geweld.
Voor de rest gewoon een prima (alternative) rockplaat zoals alleen Bob Mould ze kan maken.
Opgewaardeerd naar vier sterren.