MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Tom Waits - Nighthawks at the Diner (1975)

mijn stem
3,64 (226)
226 stemmen

Verenigde Staten
Blues / Jazz
Label: Asylum

  1. Opening Intro (2:58)
  2. Emotional Weather Report (3:47)
  3. Intro (2:16)
  4. On a Foggy Night (3:48)
  5. Intro (1:53)
  6. Eggs and Sausage (In a Cadillac with Susan Michaelson) (4:19)
  7. Intro (3:02)
  8. Better Off Without a Wife (3:59)
  9. Nighthawk Postcards (11:30)
  10. Intro (0:55)
  11. Warm Beer and Cold Women (5:21)
  12. Intro (0:47)
  13. Putnam County (7:35)
  14. Spare Parts I (6:25)
  15. Nobody (2:51)
  16. Intro (0:40)
  17. The Ballad of Big Joe and Phantom 309 (6:29)
  18. Spare Parts II (And Closing) (5:13)
totale tijdsduur: 1:13:48
zoeken in:
avatar van frolunda
4,0
Zeer onderhoudend album dat natuurlijk heel erg leunt op de sfeer van het aanbod en ter gelijkertijd ook erg leuk is.Tom Waits ontpopt zich hier als een echte entertainer in een combinatie rustig voortkabbelende jazz liedjes en (vaak) plezante verhalen.Dat alles opgenomen in een aimabele kroegatmosfeer met publiek die van Nighthawks at the Diner een erg behaaglijk geheel maken.
Op zichzelf staande favoriete nummers zijn niet zo makkelijk aan te wijzen omdat hier toch min of meer één lange zit betreft maar The Ballad of Big Joe and Phantom 309 sprong er voor mij toch wel een beetje uit,ook omdat ik verhaal al in vrijwel precies dezelfde vorm kon van de Nederlandse BB band (Stille Willy,1981).
Het origineel schijnt van Tommy Faile te zijn maar die naam zegt me niet zoveel.
Hoe dan ook een erg sterk album dat zo'n 35 jaar na zijn release nog niets aan kracht heeft ingeboet.

avatar van Tonio
4,5
Frank Zappa heeft ooit een album uitgebracht met de titel Does Humor Belong in Music? Een terechte vraag. Natuurlijk zijn er best voorbeelden van humor in de popmuziek, maar nagenoeg altijd gaat de tekstuele humor gepaard met muzikale ongein of meligheid. Frank zelf deed dit ook vaak, maar bij tijd en wijlen wist hij de tekstuele humor te combineren met serieuze en spannende muziek.

Brian Eno is met Taking Tiger Mountain by Strategy één van de weinige die ik ken die dit een heel album weet vol te houden. En Tom Waits natuurlijk, op dit album. Tuurlijk ken ik al zijn grappen grollen inmiddels uit mijn hoofd, maar toch mag ik ze nog altijd graag horen.

Het nagebootste nachtclubsfeertje spreekt mij ook nog altijd aan. En die sfeer is belangrijker dan de kwaliteit van de songs. Die beperkt zich immers tot een handvol nummers.

Dit album was destijds mijn eerste kennismaking met Tom Waits. Ik had toen niet veel op met jazz, maar toch vond ik dit een heel fijn album. En hoewel ik mij enkele in vorige posts genoemde kritiekpunten erg goed kan voorstellen (en ik inmiddels erg goed bekend met zijn geheel oeuvre) blijft dit nog altijd een van mijn favoriete albums van Tom. Zal wel komen omdat het mijn eerste is ...

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 08:20 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 08:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.