Coroner - Mental Vortex (1991)

Met Grin is dit het enige werk van Coroner dat ik ken (No More Color staat op een te luisteren lijstje overigens). Van de twee is dit Mental Vortex toch het wat makkelijker toegankelijke album. Relatief dan, voor mij waren zowel Mental Vortex als Grin albums die ik een paar keer moest horen om er goed in te komen. Coroner heeft, in ieder geval op z’n laatste twee albums, een uniek geluid ontwikkeld.

Ik vind Mental Vortex overkomen als een hele zware en donkere plaat. Hoewel het tempo niet noodzakelijkerwijs laag ligt, glijden de nummers niet voorbij, nee, het is alsof ze langzaam aan mijn oren voorbij schuren. Als grote betonblokken die slechts met heel veel kracht verplaatst kunnen worden. Daar komt bij dat de teksten ook altijd een behoorlijk sombere, enigszins psychopatische indruk op me maken. Deels omdat er weinig tekst is en er veel herhaling in de opbouw van de coupletten zit, deels omdat Ron Royce’s half-schreeuwende stem gewoon wat griezelig overkomt. Als ik liveopnames van de band bekijk, dan is de zang niet bepaald hun sterkste punt. Kan me daarom goed voorstellen, dat de vocalen in de mix van dit album een beetje naar achteren gemixt is.
Het afsluitende nummer, I Want You (She’s So Heavy) is uiteraard een Beatlescover, maar past erg goed bij de rest van de nummers. Coroner heeft zich het nummer helemaal eigen gemaakt, waardoor het vele malen zwaarder en donkerder klinkt dan het origineel. Had ik niet geweten dat het een cover was, had ik het zonder moeite voor een werkstukje van deze Zwitsers aan kunnen zien.

Zware, technische thrash metal dus. Veel Zwitserse metalbands ken ik niet, maar naast Triptykon is Coroner de tweede band uit dat land die indruk op me heeft weten te maken.

4.0*

Ik ben de afgelopen tijd een beetje door mijn CD- en LP-collectie aan het grasduinen en albums aan het luisteren die ik al lang niet meer gehoord heb. Zo kom ik nu bij deze parel van Coroner.

In mijn optiek is dit het Magnum Opus van deze geweldige band. 'No More Color' liet al een enorme progressie horen ten opzichte van de eerste twee albums, maar wat de band hier laat horen slaat werkelijk alles. Technisch hoogstaande composities die daarnaast ook nog eens enorm pakkend zijn. Daar overheen de bijtende vocalen van Ron Royce die je dwingen om bij de les te blijven.

Half puntje erbij! 4,5*

Ik wil dit als eerste even kwijt: wat is 'Semtex Revolution' toch een heerlijk nummer, fantastische solo, genieten! Voor de rest kan ik alleen maar met lof gooien naar dit album van 'Coroner', het technische geluid doet duidelijk ten goede en het is een hele vernieuwing van de band, een verfrissende vernieuwing mag ik eigenlijk zeggen wat het gaat ze toch best makkelijk af, en de heren flikken het om er een geweldige sound uit te krijgen. Met de technische twist aan de muziek gebracht zet 'Coroner' een hele stap vooruit, het past bij de heren, het past bij de stem van Ron Broder en het gaat ze beduidend goed af, ze hebben met wat nummers een naam opgebouwd maar helaas kappen ze daar al snel mee.

Met het voorgaande album vond ik al dat er een verandering in hun muziek aan zat te komen, en door dit album er achter aan te zetten maken ze een minder harde klap in het gezicht, we waren tenslotte al een beetje gewend door het album 'No More Color'. Erg fijne nummers kent dit album, zoals het nummer wat ik al heb genoemd hierboven maar ook 'Divine Step' en 'Son of Lilith' klonken beiden erg strak. Het rest van dit album is ook geweldig, alleen schieten de opgenoemde nummers er wel wat meer uit. Vet, ga ik zeker vaker opzetten!

Voorlopige tussenstand:
01. Mental Vortex
02. R.I.P.
03. No More Color
04. Punishment for Decadence