Journey - Trial by Fire (1996)

Dan luister je toch alleen het openingsnummer

Eens dit is een zwakke bedoening. De opener gaat nog maar de rest is niet veel soeps. Daarnaast heb ik zelden tot nooit zon afzichtelijke hoes gezien. Werkelijk spuuglelijk.
2 sterren

Desalniettemin heeft dit album dezelfde quotering als Def leppards geweldige classic Pyromania. Hoe is dat in godsnaam mogelijk vraag je je af.

Je kan je ook afvragen: okay het is geen top cd, maar een 2,0... hoe is dat in godsnaam mogelijk? Eenieders smaak is weer anders.

Het was destijds dé grote comeback van Journey. Dus er zat wel een soort hype omheen.
Niettemin blijft dit een wonderschoon album. Heel veel ballades. Dat wel. Het is dat heerlijke late night gevoel dat mij blijft grijpen. Ik kom het bij weinig vergelijkbare acts tegen.

Dit was idd de grote comeback flink gepromoot door Sony, die in 1994 ook Perry's tweede solo album aan de man bracht. Helaas door een heupblessure van Perry, het niet willen wachten op herstel door de band een vroegtijdig einde van deze reünie.

Uit een eurobak gehaald deze week. Weinig goeds over gehoord en daarom (ook al vind ik Journey doorgaans prima) nooit een kans gegeven.

Ook nu verwachte ik niet veel, iets in de trand van For the love of strange medicine. Of overgeproduceerde rock van een stel bijelkaar gedwongen veertigers die al heel jong heel belegen klinken. Maar .... weinig mis mee, eigenlijk. Dat gladde Cain-laagje, daar moet je tegen bestand zijn, ik ben daarin genoeg gehard. Perry die ballades zingt, nou, geen problemen mee. Over de bezetting wordt tegenwoordig heel wat afgepiept, maar dit is toch ècht nog vintage Journey.

Mid-jaren 90 werd het nog als schappelijk gezien, 70, 75 minuten muziek. Iets korter, iets meer in balans, ja dan was het een topper geweest. De euro meer dan waard!

Vooruit een euro is ie waard

Ik ben een beetje verrast door de negatieve reacties hier. Natuurlijk : Journey is een typisch Amerikaanse band, waarbij de begrippen "glad" en "gepolijst" bijzonder van toepassing zijn. Maar wat is daar eigenlijk mis mee ?
De nummers zitten goed in elkaar en een nummer als Still the Cries is echt heel mooi, gepolijst of niet.
Het AOR element is op deze plaat verder naar de achtergrond gedrongen en wat er voor in de plaats is gekomen is een aantal goed in het gehoor liggende popsongs die ik graag mag beluisteren.
Over het algemeen ligt mijn smaak ook meer in de Europese rock, ontdaan van die gouden randjes en wat rauwer, maar ook dit werk kan ik waarderen.
Van alle bands in dit genre (Foreigner, Boston, REO Speedwagon, Styx) blijft Journey toch wel een klasse apart.

Vreselijk mooi...

Perry is en blijft een geweldige zanger en dat nummer is idd een aardig moppie maar overall is dit album een zware teleurstelling, en naar mijn oordeel qua songwriting werkelijk lichtjaren verwijderd van het beste werk van bands als Giant, Strangeways, Fleetwood Mac, the Outfield om eens een paar AOR topacts te noemen.

"Smaken verschillen" zei mijn goede vader altijd als ik puber ik op mijn kamer zo hard mogelijk Deep Purple opzette terwijl die ouwe beneden naar "Van U wil ik Zingen" zat te luisteren.
En gelijk had ie.......

Christelijke liederen of de CD van Paul de Leeuw? Nogal een verschil. Hoewel het allebei tamelijk verschrikkelijk is...

Dat valt wel mee toch? Er is maar één gast die wat zuinigjes reageert.

En ruim 3.5 ster op 75 stemmen is ook keurig. Voor wie dat iets boeit tenminste.

Nog eens nagelopen, het valt inderdaad wel mee.

Eeeehh helemaal niks!