Journey - Journey (1975)

Of a lifetime, voor mij nog een van de indrukwekkenste stukken music die ik ooit gehoord heb

kwaliteitssoftrock met geheel eigen geluid en creatief schrijven

must voor jaren 70 rockliefhebbers

Eerste Cd (LP) van de Arena Rock band Journey met gitarist Neal Schon. Er staan een aantal prachtige nummers op.

De meeste mensen gaan voor de latere Journey maar dat vond ik toch wel een beetje glad en commerciëel in vergelijking met dit materiaal.
Behalve Kohoutek (inspiratie omtrent die komeet die toen volgens de voorspellingen in dat jaar de aarde kon gaan raken) een goede rockplaat met jazz invloeden.
Of A lifetime is een topper en Topaz een bijzonder nummer met mooi subtiel spel van drummer Ainsley Dunbar, zowiezo drumt ie de hele plaat door een aardig partijtje.
Het gitaarwerk van Neal Schon bereikt hier grote hoogten.
Echt iets voor de rockliefhebbers die ietwat experimenteren niet schuwen.

Sterk album van de "betere" Journey. Prachtig drum- en gitaarwerk van de heren Dunbar en Schön. Vooral op Kokoutek gaan zij lekker uit hun dak

Ex Santana leden Gregg Rolie (keyboards, zang) en Neal Schon (gitaar) in een band die later echt succes zouden krijgen met sterzanger Steve Perry maar voordat het zover was eerst 3 albums zonder Steve maar met veel instrumentaal uitgesponnen stukken.
De zang was bijzaak en Gregg deed dat redelijk omdat het accent toch op de gitaristische kwaliteiten van Neal lag.

Dromerige space-rock in de opener "Of a Lifetime" met gitaarsolos die klinken als een ruige David Gilmour op dubbele snelheid, kan dus niet slecht zijn dacht ik zo.
Even bijkomen met "In the Morning Day" om na 2 minuten freakerige instrumentale krachtpatserij te horen (keyboard en gitaarsolos).
Geen zang op "Kohoutek" maar wel veel dreiging, bombast en jazzrock.
Wat een egotripperij ij die solos, en wat een te gek nummer !

Daarbij steekt "To Play Some Music" wat vreemd af, op het relatief korte solo-stuk na een vrij gewoon nummer en nogal zwak.
Op dit debuut speelt ook nog een andere gitarist mee nml George Tickner (hierna verliet hij de band) en van zijn hand is het instrumentale "Topaz" waarbij weer alle remmen losgaan met relatief lange rustige stukken erin.
Daarna begint bij mij wat gesoleer-moeheid op te treden, ik had hierna graag 2 echte songs willen horen maar het zijn variaties op eerder gehoord werk om te laten horen hoe goed ze hun instrument beheersen.
Maar mocht je daar geen genoeg van krijgen dan zal vooral de afsluiter "Mystery Mountain" je niet teleurstellen.

Ach, later zouden ze zat "gewone" songs schrijven met zanger Steve Perry en ik mag beidde line-ups graag horen.
Wat zou het toch leuk zijn als er ooit live opnames beschikbaar komen van de pre-Steve Perry periode....

Lekker dromerig Rock album, zoals wel vaker te horen was in de jaren '70. Hier waren ze nog niet commercieel en dat is te horen. Het geluid is niet zo gladjes als op hun jaren '80 albums. Ik vind dit prachtig, voor de liefhebbers van jaren '70 Rock een interessant plaatje.

Heerlijk. Mensen die de jaren 80 hits of albums niet veel soeps vinden kunnen hier wel eens verrast worden.

Ik vind dit album nog tegenvallen, maar Journey werd per album steeds beter

Wat een geweldig album - veel beter dan die latere sentimentele, gladde palingrock op hun latere albums. Dit album komt nog recht uit het hart. Misschien niet in elk opzicht perfect, maar minstens heel geloofwaardig. Toppie wat mij betreft. Bekroond met 4 sterren.

Kijk, dat doet mij goed, je reactie sluit aan bij mijn reactie van 5 jaar geleden! We zijn helaas in de minderheid, de meesten die dit goed zouden kunnen vinden luisteren niet naar Journey en de meesten die wel naar Journey luisteren vinden dit niet veel soeps.
Eigenlijk twee verschillende bands met dezelfde naam.

Poe dat valt niet mee, Journey is een guilty pleasure van mij, de latere Journey. Ik ben absoluut geen kenner en heb maar een paar albums. De pre Perry fase ken ik helemaal niet, ik denk dat ik op basis van dit album kan stoppen met verkennen. Niet mijn ding...

Ik hou van alle twee bands.De band voor Perry en met. De eerste plaat van deze heren is lekker hoor. Instrumentale krachtpatserij van een hoog niveau. Heerlijk. Hoor die Neal Shon hier eens etaleren met zijn gitaar. Het eerste nummer Of A Lifetime is gelijk een van de uitschieters van deze geweldige plaat. Voor deze muziek moeten mensen iets meer hun best doen om er naar te luisteren maar daar wordt je dan ook naar beloont. Het nijgt af en toe naar een wat jazzy progrock . Kohoutek is ook al een prachtig mooi instrumentaal nummer. Met een rustig intro komt Schon weer even voorbij gieren gesteund door mooi en virtuoos spel van Rolie die hier het duel aangaat met Schon , ja prachtig toch? En zo gaat het het hele album door. Play this at the highest possible volume in order to fully appreciate the sound of Journey staat in er in de inlay. OKE!!

Luister eens naar Journey LIVE in Japan opgenomen in 2017 uitgebracht kort geleden. Neal Schön is en blijft SUPER!

Ik had weer eens zin in Journey, maar dan de Journey van de eerste drie platen.

Ik zie zelf Journey mét en Journey zonder Steve Perry als twee afzonderlijke bands. Allebei erg goed, en allebei heb ik op een ander moment zin in.

De eerste drie platen zijn weergaloos, prachtige, beetje spacerock, beetje progrock, beetje fusion, helemaal in mijn straatje. Deze eerste plaat beviel mij altijd wel, en nu ik hem weer opzet, valt me weer op hoe sterk het is. Prachtig keyboard en gitaarwerk.

Wat me ook voor het eerst opvalt is dat Of a Lifetime wel wat geleend lijkt te hebben van Simple Man van Lynyrd Skynyrd. Maar dat kan ook aan mij liggen.
Overigens is het drumspel van Dunbar ook erg sterk.

Vocaal is deze periode van de band trouwens prima. Het luie zingen van Schon en Rolie passen wel bij de muziek die ze toen maakten.

To Play Some Music vind ik niet zo bijzonder. Topaz vind ik geweldig!

Eerste 3 albums zijn goed daarna ook maar anders goed en zelfs met het vertrek van Gregg Rolie (Escape) kan ik er nog ernstig plezier aan beleven.
Op deze CD springt Of A Lifetime (Simple Man ?) er wel uit dat is voor mij wel het mooiste nummer maar van de rest en de 2 opvolgende albums is het wel genieten geblazen , daarna ook nog maar dat is inderdaad (bijna) een andere band met de zelfde naam .
Toen die Rolie en Schon er bij Santana uitgingen was daar voor mij de lol er wel van af maar gelukkig gingen ze hier weer verder.

Wat een geweldige openingstrack is Of a Lifetime! Verder ook een lekker album.