Journey - Look into the Future (1976)

Tweede album van de Amerikaanse band Journey. Deze plaat dateert nog uit het pré-Steve Perry-tijdperk. Alleen het nummer "Look into the future" is het aanschaffen van dit album al meer dua dubbel en dwars waard. Gregg Rolie gaat op dit nummer kompleet uit zijn bol.

Inderdaad, look into the future is een lekker nummer

Zo kende ik Journey niet. Vooral Neal Schön en Ainsley Dunbar maken er iets moois van. Alleen een beetje jammer van het drumgeluid - "telefoonboekensound". Ben benieuwd naar het eerste en het derde album.

@Serendip: maak je borst maar nat voor het derde album. Heeft vrij weinig te maken met de sound waarmee ze bekend zijn geworden. Maar wat een (gitaar-)intro's en drumwerk. Vergeet ook dat prachtig opgebouwde Nickel and Dime niet!

Wat meer songstructuur en minder gesoleer op deze 2de Journey plaat, de opener is zelfs vrij simpel van opzet en wat tam, ik vind er weinig aan.
Het origineel van "It's All Too Much" van de Beatles is toch beter, het mystieke is er helemaal af en het valt te prijzen dat Journey het een totaal ander arrangement geeft maar het is richtingsloos.
Niet al te best begin maar het begin van "Anyway" geeft hoop, rustig en bombastisch tegelijk maar de belofte word niet ingelost alsof ze verkrampt niet voluit willen gaan.

Een ruig rechtoe-rehtaan nummer, ze kunnen het wel getuige "She Makes Me (Feel Alright)" en juist dit erg on-Journey achtige nummer vind ik tot nu toe het beste.
Op "You're on Your Own" gaan ze erweer zelf in geloven, het dient vooral om te laten horen hoe goed ze op hun instrumenten zijn en dat werd tijd.

Zou deze plaat nog te redden zijn ?
Sfeervol begin van het lange titelnummer, je voelt gewoon aan dat ze hierop gaan knallen.
Neil Schon begint op 2 minuten een mooie solo en na wat gas te hebben teruggenomen volgt een mooi instrumentaal middenstuk met opbouwend naar het einde toe een heerlijk lange gitaarsolo.
Ritmisch en snel, hoor eens hoe goed Aynsley Dunbar kan drummen op "Midnight Dreamer" en hier hoor je de jazzrock-invloeden goed in terug.
Het laatste smaakt het best, de afsluiter is afwisselend en soms jazzy met heerlijk gefreak van alle leden.

Wat jammer dat de eerste 3 niet al te best zjn, dan begin je toch aan de rest al wat verveeld.
Ik geef 3 sterren want het debuut vond ik toch beter die ik 3,5 ster gaf.

Door het enorme succes dat de band na de komst van zanger Steve Perry kreeg zijn het debuut en dit album een beetje tegen de achtergrond weggevallen.
Hier maakte de band, bestaande uit gitarist Neal Schon, basgitarist Ross Valory, drummer Aynsley Dunbar en keyboard speler/zanger Gregg Rolie, ligt progressieve Rock die ik in ieder geval kan waarderen.
Het accent ligt hier nog niet zo op de zang, maar meer op de instrumentatie. De plaat begint inderdaad wat tam met "On a Saturday Nite", maar direct daarna is het genieten met "It's All Too Much". Ik ken het origineel van The Beatles niet en ik denk dat dit wel scheelt in de waardering. Ik vind het nummer namelijk één van de betere van deze plaat. Vooral Neal Schon laat zich echt van zijn beste kant horen op dit nummer.
Daarna is er nog voldoende te genieten met nummers als "Look into the Future", "Midnight Dreamer" (wat een heerlijk nummer) en topper "I'm Gonna Leave You".
Gregg Rolie is dan misschien niet zo'n goede zanger als Steve Perry, maar zijn stem zorgt wel voor de juiste sfeer.
Kwalitatief sterk album dat best eens wat meer aandacht zou mogen krijgen onder de liefhebbers.