Red House Painters - Songs for a Blue Guitar (1996)

zeer sterk met covers die je niet herkent , voorbeeld , die yes cover , long distance runaround , en dan dat nummer van the cars , all mixed up en silly love songs van macca , fantastisch

Terwijl de rest van de familie aanschoof aan tafel voor een kingsize taart die geheid dagenlange spijsverteringsproblemen zal opleveren (oma, je mag heus minder de lof zingen over dr. Oetker ) - zocht ik de zolder op, op zoek naar die lp van Kate Bush.

Dixit moeder: "Allez, ga een keer op zoek naar die lp van Kate Bush met dat schoon (=mooi) liedje dat ik zo graag hoor."

Ik: "Euh? Schoon liedje?"

Moeder: "Je weet wel - met die drums."

Ja, moeder wéét precies hoe ze muziek dient te omschrijven Het nummer in kwestie was "Running Up That Hill" en was in no-time getraceerd tussen de "vergeten" langspelers.

Tussen de overhaast aangeschafte popmuziek vond ik tevens deze "Songs for a blue guitar" terug, vergezeld van een vergeelde krantenrecensie (uit het ondertussen ter ziele gegane Teek!-magazine).

Red House Painters - het was zo'n groep voor mensen die tijdens weekendavonden naast hun stereo bivakkeerden op zoek naar dat "perfecte popnummer". Want ach, die prinsessen op fietsen waren toch niet bereikbaar. (en laat Kozelek met "Summer Dress" nét het ultieme meisjesnummer geproduceerd te hebben ).

Zoals wel vaker het geval is met dit soort muziek, is de tijd genadig geweest voor deze verzameling liedjes. Zo klinken Princekoekachtige-lyrics als "I can't let you be, cause your beauty won't allow me
wrapped in white sheets,
like an angel from a bedtime story"
extreem geloofwaardig uit de mond van Kozelek (want deze "Songs for a blue guitar lijkt me toch meer een soloinspanning).

Die stem van Kozelek an sich klinkt zo geruststellend al betrof het een Pools prehistorisch woud

Tien jaar is er vergleden voor deze langspeler. Het klinkt alleen maar beter

Dit prachtige album wordt hier wat ondergewaardeerd, terwijl deze groep het toch niet slecht doet op de site. Hoewel ik Red House Painters (I) ook fenomenaal vind, schat ik deze nog iets hoger in.
De plaat begint al meteen fantastisch met het bloedmooie Have You Forgotten, misschien wel mijn favoriete nummer van de band. De melancholie van de versie op de soundtrack van Vanilla Sky wordt net niet geëvenaard, maar toch is de uitvoering op deze Songs For A Blue Guitar ook erg mooi.
De heerlijke opener wordt gevolgd door Songs For A Blue Guitar, ook al een favoriet van me.
Wat volgt is een rits pareltjes die je nog het best kunt omschrijven als "slowcore", waar drie covers bij zitten, onder meer van Paul McCartney. Nu eens klinkt Kozelek erg ingetogen, dan weer is de muziek dreigend, maar de sfeer is immer melancholisch. De uitzondering is het poppy deuntje I Feel The Rain Fall, dat zich zelf een beetje lijkt af te vragen wat het uitspookt tussen al die sombere melodieën.
Overige favorieten zijn Make Like Paper, Trailways, All Mixed Up en Another Song For A Blue Guitar.

Maar 3 reacties, dat verbaast mij toch telkens weer bij dit soort goede cd's. Prachtige nummers waarbij je heerlijk kunt wegdromen. Van mij 4,0 sterren!

Dit is inderdaad een prachtige plaat. Ik heb hem lang links laten liggen, omdat hij, ondanks dat hij prachtig is, niet een van de betere RHP-platen is imho. Als ik zin in RHP heb dan is dit niet de eerste die ik opzet. Maar goed, ... net weer een keer geluisterd en nu bedenk ik me dat ik deze parel misschien wat tekort doe Om het goed te maken heb ik het vinyl maar besteld

Whoa, de begeleiding van "Song for a blue guitar" is (zeker qua akkoorden) praktisch identiek aan die van "Fade into you" van Mazzy Star! (En beide lijken ze overigens verdacht veel op Dylans "Knocking on Heaven's door")

Woah! Priest Alley Song is geweldig! Nick Drake flashbacks!

Have You Forgotten is magisch. Song For A Blue Guitar ook. De rest doet weinig tot niets met me. Nummers als Make Like Paper en Silly Love Songs zijn hopeloos saai en koud. Vind dit veruit het minste album van Mark.

Trailways is absoluut één van de mooiste Red House Painters nummers. Dat gitaarspel is van grote schoonheid.

Op dit album doet 'Have You Forgotten' het niet helemaal voor mij (te poppy, te slijmerig, te zeurderig), maar vrij recentelijk kwam ik een fantastisch mooie versie tegen toen ik Mark Kozelek bij Youtube intikte, en ik stuitte op een live-versie met strijkers, een wonderlijke opwaardering van het nummer. Bloedmooi. Wellicht wel het mooiste wat ik van de beste man ken.

Vreemd album in de catalogus van RHP. Als je me vraagt wat hun beste albums zijn, noem ik Red House Painters (!), Ocean Beach en Down Colourful Hill als top 3.

Maar deze Songs for a Blue Guitar beluister ik toch echt veel vaker. Ik kan erg genieten van de onherkenbare covers, terwijl ik Have You Forgotten hun beste nummer vind.

Ik vind deze versie zo wonderschoon..

Have You Forgotten (extended vinyl version)