Night Beds - Country Sleep (2013)

Met nog geen 35 minuten levert Night Beds een kort album.

Zo openen ze acapella op het ruim 1 minuut klokkende Faithful Heights dat vervolgens overgaat in het uptempo folky Ramona. Lichte country invloeden doen hier ook hun werk en ik moet gelijk een beetje denken aan bands als Dry the River. Maar dat kan komen door de vocalen wellicht.
Weinig vernieuwends aan deze fonkelende gitaarpop natuurlijk, we hebben het al vaker gehoord en daarmee vind ik de opening van Country Sleep toch ietwat teleurstellend.
Gelukkig volgt het betoverende Even If We Try dat er bij mij veel beter in gaat. Breekbaarheid troef op dit nummer. Ook hier weer die Dry the River-achtige samenzang. Er zijn bands die deze kunst net even beter beheersen (ik noem een Lost in the Trees) maar het is niet eerlijk om te vergelijken. Dit nummer moet op z'n eigen merites beoordeeld worden en dan kan gezegd worden dat de combinatie tussen de zang en strijkers goed uitpakt.
Op 22 dwarrelen de strijkers weer vrolijk door en de lichte cadans van het nummer geven het nummer iets troostends. Toch moet ik eerlijk toegeven dat het nummer me niet enorm omver weet te blazen.
Borrowed Time borduurt daar vrolijk op voort en voor het eerst bekruipt me het gevoel dat dit album toch niet is geworden waar ik op hoopte. Ik mis de betovering. Het dreutelt iets te veel voort allemaal.
Cherry Blossoms is dan weer wat gevoeliger en kent wederom een lichte country-inslag. Het nummer is vrij kaal gehouden wat de kracht ten goede komt. Toch mis ik wel een klein beetje een climax. Juist een band als Low beheerst het truukje van monotoon voortgaan zo goed.
Wanted You in August klinkt lief en zoet maar weet saaiheid ook niet helemaal te vermijden.
En zo komen we al weer aan bij Lost Springs: een licht ingekleurd nummer. Het klinkt helder en sprankelend maar gaat toch een beetje ene oor in en andere uit. Misschien wel iets té licht wellicht?!
Was I for You? is een kort nummer van nog geen 2 minuten. Een akoestisch getint nummer waar de gitaar de boventoon voert en waar de zang de sterke troef is. Althans, zou moeten zijn, want het begint mij juist wat tegen te staan. Het is duidelijk dat het album voor mij niet meer te redden valt. Ik mis de ontroering die ik toch eigenlijk altijd wel ervaar bij dit soort albums.
Afsluiter Tenn is het langste nummer van Country Sleep en doet deze cd een beetje doven als de bekende nachtkaars.

Het wilde niet vlotten tussen mij en Night Beds en dat mag gerust de eerste teleurstelling dit net gestarte muziekjaar genoemd worden. Even If We Try is en blijft een juweeltje maar verder laten de nummers me een beetje koud, zeurt het ietwat te veel door en irriteert de zang me zelfs wat.
Ik ben eigenlijk een beetje ontgoocheld want als ik iets niet verwacht had...... dit had het eerste hoogtepunt van het jaar moeten worden.
Misschien kom ik hier nog op terug maar ik heb daar zo mijn ernstige twijfels over. Soms valt iets gewoon tegen. Hopelijk niet voor de andere users die hier net als ik naar uitkeken.

Ik volg alle teleurstellingen wel.

Voor dat dit uitkwam werden er vergelijkingen gemaakt met Patrick Watson en Bon Iver.
Ik ben een behoorlijk liefhebber van Patrick Watson en Bon Iver kan ik ook wel waarderen.
De verwachtingen lagen dus vrij hoog, ook het label heeft een aantal mooie artiesten(Talles Man, Bill Fay). Ik heb gelezen over de EP en de single die aan dit album vooraf gingen, welke erg goed schenen te zijn.

Dan komt de eerste langspeler uit, van ongeveer 35 minuten en... dat is niet veel bijzonders.
Er staan ook een aantal liedjes op die erg mooi zijn, maar niets blijft eigenlijk echt hangen.
De afsluiter, TENN, blijft het meeste hangen en laat horen waar 'Night Beds' toe instaat is.
Country lees ik, dan zou ik nog maar even naar country albums gaan lusiteren als je dit als country bestempeld. Dit is pure folk, het roots deel kan wel worden wegelaten. In dat geval zou pop een goede toevoeging zijn.
Veilig inderdaad, nergens wordt buiten de lijntjes gekleurd en blijft alles braaf binnen wat al bekend is. Alleen in TENN wordt er, al is het nog niet erg speciaal(maar dat hoeft ook niet altijd), een poging gewaagd om de plaat naar een hoger niveau te tillen.

Misschien dat het live beter uit de verf komt! (Lees: rauwer, uitdagender).

3,5