Journey - Next (1977)

Kant 1 vind ik wat saai, al is de opener spaceman wel een lekkere track.

Kant 2 is teviger met flitsend gitaarwerk en ditto drumwerk.
Jammer dat Journey niet dit soort muziek bleef maken, en de gezapige kant is opgegaan.

maar wel reetegoeie zapige muziek

Het beste werk van Journey in de pre-Perry periode, eindelijk een goede balans tussen songwriting en gesoleer.
Van compacte rocknummers is nog geen sprake maar de hele plaat blijft boeien en wat is de produktie toch mooi helder en sprankelend.
Zo is "Spaceman" een toegakelijke opener.
In "People"gedoseerd gefreak wat goed uitpakt, "I Would Find You" is wat traag en saai.
Zweverig en zwalkend, zo klinkt "Here We Are" apart intro trouwens.

Ja, de vroegere kant 2 klinkt een stuk steviger wat de snelle rocksong "Hustler" meteen al bewijst.
Het titelnummer maakt vooral indruk met de tempoversnelling maar ik vind Journey op z´n best als ze jazzrock integreren in hun songs.
Dat doen ze in het instrumentale "Nickel and Dime", een geweldig hoogtepunt !
Het zware "Karma" met logge blues invloeden is een heel aparte Journey song, de laatste 2 songs vind ik de beste.

Wat een goede muzikanten zijn het toch, dat hoor je nog het best op de eerste 3 albums van ze.

Ik snap de lage score niet helemaal.

Pre-Perry Journey is wat anders, maar echt zeker niet slecht. En Rolie zingt ook op Perry-platen, dus daar komen da lage stemmen niet vandaan.

Verder is de productie erg goed en de ritmesectie om van te smullen (Valory/Dunbar).

Solo's van Schon ook magistraal...

Naar mijn mening ook het beste pre-Perry album van Journey, puur omdat de productie van deze plaat een stuk beter is dan die van de voorgaande twee. Hierdoor klinkt het geluid veel voller en spannender (al komt dit ook gewoon door de nummers) als de voorgaande twee.
De wat dromerige sfeer die ze creëren bevalt me wel en de band speelt lekker strak.
Erg jammer dat de eerste 3 platen van Journey zo weinig aandacht krijgen, want ze zijn echt wel de moeite van het beluisteren waard.

Ik ben geen grote kenner van Journey maar kan dit album best appreciëren. Het verdient meerdere luisterbeurten. De zang is goed, de band goed op elkaar ingespeeld, alle instrumenten komen volwaardig aan bod (ben vooral fan van de bass speler op dit album). Leuk rockalbum. 3,5 sterren waard!

Deze plaat van Journey is wat mij betreft de allerbeste die ze ooit hebben gemaakt.

De twee Journey's die er zijn (met Steve Perry en pre-Steve Perry) verschillen nogal. Met name doordat de zang van respectievelijk Greg en Neil wat meer passen in die seventies-sound en die van Steve perfect in die eighties-sound.

Sowieso vind ik niet dat éne versie beter is dan de andere. Maar anders zijn ze zeker.
Over die eerste drie platen het volgende: ik vind de eerste twee wat zoekende en niet zo coherent.
Op deze derde plaat zijn de songs wat korter en puntiger maar heeft het toch wel een jam-karakter.

De songs hebben wat elementen uit de hardrock, spacerock, psychrock en progrock. Ik lust hier in elk geval pap van.

Ik twijfel om deze toch de volle mep te geven, maar dat kan altijd nog.

Opgelost, ik heb deze 5* gegeven. Beter dan dit kan eind-jaren-zeventig hardrock niet worden. Wat mij betreft een hoogtepunt van een genre waar ik geen naam voor heb.

Vroeger helemaal grijsgedraaid. Na een jaar of 30 weer eens gedraaid. Blijft een heerlijk album.