Sylvester - Step II (1978)

Essentieel disco-album. Ik vind eigenlijk dat dance/trance/house liefhebbers, ook als ze er in '78 nog niet bij waren, zeker het eerste nummer wel moeten kennen. Dance disco heat werd - vanwege vlekkeloos te mixen met nummer 1 - ook een clubhit. Epilogue is ook leuk.

De laatste 4 nummers ('kant 2') heb ik de afgelopen 20 jaar niet meer gedraaid. Geen idee eigenlijk wat het is. Het zal wel slow zijn. Sylvester was een byzonder artiest. Travestiet, maakte gospel en disco tegelijk, kortom een vertegenwoordiger van het genre in zijn oorspronkelijkste vorm.

Track 1 is toch wel een erg lekker nummer ja, verder vind ik de 'epilogue' ook aardig, verder niet zo boeiend.

2 discoklassiekers, waarvan de eerste een grote hit was in Nederland. Swingt nog steeds als de neten.
Geldt ook voor Dance (Disco Heat). Afsluiter van kant 1 Epilogue is heel rustig en eigenlijk niet veel meer dan het steeds herhalen van de titel van het eerste nummer.
Kant 2 bevat 2 uptempo nummers en 2 ballads.
Het uptempo Grateful beviel me meteen al weer goed, het rustige Just You And Me Forever deed me zelfs een beetje aan Prince denken.
Ik zal kant 2 nog weer wat meer moeten gaan draaien.

Op vinyl, in nieuwstaat, Franse persing.

Buiten de muziek was Sylvester natuurlijk ook een absoluut icoon van de gay beweging en volledig compromisloos in zn verschijning, hoewel menig platenmaatschappij hem als ´normaal´ wilde marketen.
Hulde.

Haha, ik heb 'm in dezelfde variant: Franse persing, wat me ongewoon lijkt voor een plaat op het Fantasy-label. Maar hij zal destijds wel vooral in die vorm verkrijgbaar zijn geweest op de Nederlandse en Vlaamse markt.
Op basis van die hit - overigens geen grote, maar slechts een klein succesje in Nederland - had ik hier een ultiem disco/dance album verwacht. Met de dominante synths van Patrick Cowley op de voorgrond - een gegeven dat ik overigens pas jaren later ontdekte. De plaat viel me destijds tegen, want naast Dance (disco heat) - een hit in de VS, maar niet in Nederland, al werd hij hier wel gedraaid in de discotheken in een langere 12 inch-versie - staat hier niet echt een klapper op.

Met name de B-kant is na de fraaie opener Graceful een stuk rustiger, maar inderdaad, juist in die rustige nummers klinkt Sylvester zelfs een beetje als Prince in zijn jonge jaren. Als je niet beter wist, zou de Bacharach/David-compositie I took my strength from you zo op een Prince-albunm hebben kunnen staan. Ik zou me kunnen voorstellen dat de kleine grote man naar dit album geluisterd heeft in de tijd dat hij zijn eerste albums opnam.

Als je je verwachtingspatroon op basis van die nieuwe bevindingen hebt bijgesteld, is dit eigenlijk een bijzonder fraaie plaat, waar op de A-kant de disco-invloeden overheersen en kant B meer de soul- en gospelachtige kant van Sylvester toont. Daar komt hij meer naar voren als zanger met een ongewoon groot bereik, terwijl die twee discothekenhits vooral het instrumentale werk van Cowley op de voorgrond plaatsen. In de basis dus een ietwat tweeslachtig abum, maar als geheel toch best fraai. Dat de samenwerking met Cowley tot meer grote daden zou leiden, weten we met de kennis van nu. Maar in feite was dit een van de eerste hi-NRG platen. Want voor 1978 lag het aantal BPM's (Beats Per Minute) op de uptempo nummers ongewoon hoog.