Ratt - Detonator (1990)

Samen met het debuut en "invasion" zijn dit de beste platen van Ratt. Het nummer "Given yourself away" is een van de beste nummers die ik ken van hun.

Opvolger van Reach for the sky, dit is een redelijk album van RATT. Stephen Pearcy laat pas op het 10de nummer horen dat hij nog kan zingen ook Jon Bon Jovi klinkt echter zwaar irritant op Head I win, tails you lose. Verder prima plaatje alhoewel Reach for the sky naar mijn mening het beste Ratt album is.

Hierbij werden de productionele en compositorische kwaliteiten van hitmaker Desmond Child ingeroepen in een poging om hun positie in de hitlijsten opnieuw te verdienen. Toch ging dit wederom niet van een leien dakje. Gitarist Robbin Crosby was door z'n drugsmisbruik moeilijk in staat alles in te spelen en er gaan geruchten dat Michael Schenker een aantal gitaarpartijen heeft bijgedragen.

Doch, zijn de singles 'Shame Shame Shame' en 'Lovin you's a dirty job' van die lekkere glammetal songs die soms onbeschaamd hard opgezet en meegebrult dienen te worden.

Michael Schenker of niet, de riff van Shame en het bijbehorende intro zijn ongevenaard... Misschien wel het vetste intro tot een rockplaat, die ik ooit heb gehoord...

Goed geproduceerde plaat, en inderdaad Desmond Child, de songdoctor schreef mij... Die vent is altijd goed voor goud (Bon Jovi, Aerosmith, Kiss en noem maar op...)

Als het te warm is om ook maar iets te doen, heb ik altijd zin in LA partymetal.

Deze dus. Heerlijk, elke song bruist en rockt.
Dankzij of mede dankzij Desmond Child.

Hehe, deze heb ik ooit nog gehad.
Sprak me niet zo veel aan en ging dus naar 2ehandszaak.
Moet eerlijk toegeven dat dat in een periode was dat ik albums zelden een 2e kans gaf...

Je zal de zang van Pearcy (klinkt als een meatgrinder) niet getrokken hebben.

Maar de riffs en de songs zijn wel sterk, hoor.

Dat is heel herkenbaar. Hét zomergenre bij uitstek.

Detonator ligt lekker in de lijn van Invasion Of Your Privacy en Out Of The Cellar. Goedgehumeurd en vol met lekkere niks aan de handnummers om een hotelkamer bij te slopen ofzo.

De vocalen van Pearcy vind ik altijd een beetje lijken op die van Dave Mustaine.

Shame shame shame is een fabuleuze track. Al minstens 1000 keer gedraaid. De rest van het album kan ik eigenlijk niet meer herinneren

Alleen maar hitpotentieeltjes. Verdorie wat een verslavende, meezingtracks legt Ratt hier op tafel. Shame, Shame, Shame, Lovin You Is A Dirty Job en Scratch That Itch. Het gaat maar door. Het is het gitaarwerk in combinatie met het cynische toontje van Pearcy dat elke keer weer raak schiet.

Givin Yourself Away is zo'n track die ik in die dagen wekenlang aanhad op de ghettoblaster in het zwembad. Verveelt me niet. Ik heb hem stiekem in de dagelijkse 80s en 90s playlistje van mijn echtgenote gefrommeld. Het is haar nog niet opgevallen.

Ik denk dat deze maar zo voor het beste Ratt album in aanmerking komt. In ieder geval de meest constante wat mij betreft.

Over het algemeen vind ik dit album toch wat beter dan de voorgaande, de band klinkt wat zwaarder en de nummers zijn bijna allemaal lekkere meezingers. Leuk album!