Malice - License to Kill (1987)

Dit is lekkere Heavy Metal,kortom Malice in Wonderland.:evil

Aardige US metal, wat vooral opvalt is de vrij matige zanger (toch wel belangrijk bij dit genre).
Genre en tijdsgenoten als Queenryche, Leatherwolf, Sanctuary of Vicious Rumours zijn wat betreft een betere keuze.

Ondergewaardeerd juweeltje. Ultieme hardrock / heavy metalsongs, met een uitstekende zanger die een lekkere mean streak in zijn stem heeft en heerlijk, helder gitaarwerk.

Twee jaar na hun door mij weinig gesmaakt debuut verschijnt een tweede album, geproduceerd door de bekende Max Norman dus het geluid zit wel snor. De gastbijdrages van een aantal bekende muzikantenvrienden blijken slechts uit achtergrondzang te bestaan. Het totaalpakket bevalt me iets beter dan het debuut maar heeft nog altijd dezelfde twee euvels: een matige soms nasale zanger (John Bush very light) en een matige eentonige ritmesectie. Sinister Double is een toffe opener en Against the Empire vind ik nog het best omdat er eindelijk uptempo wordt gespeeld. Zeven euro was mijn prijs op vinyl, spijt heb ik er niet van.

Jammer van de (relatief) wat lage cijfers hier, maar de zang is kennelijk een heikel punt. Ritmesectie is toch verdienstelijk dacht ik (zal er eens extra op letten een volgende keer), al hecht ik hier meer aan gitaarwerk en herkenbare songs - en die zijn er plenty.

Deze is trouwens toch op Atlantic uitgebracht? (klik en klik)

Mijn vinylleke is Atlantic 781 714-1, ik heb de Duitse versie te pakken.

Ik heb wel een zwak voor de zanger (James Neal). Die superhoge zuivere uithalen dat is toch typisch jaren tachtig, ik kan er nog erg van genieten, echter niet meer (poging tot) meezingen haha

Degelijke hardrock/metal met het beste nummer als opener van de plaat.
Degelijk in de zin dat het bijna allemaal nummers zijn zonder hoogte- en dieptepunten.
Daardoor draai ik deze plaat ook niet zo vaak, mede ook vanwege de zanger die mij iets teveel galmt aan het einde van de zin.
Het gitaarwerk springt er bovenuit.

Anno 1987 misschien ook zelfs wel een beetje mosterd na de maaltijd in de zin dat het niets toevoegt aan het genre.

Echt een voorbeeldige hardrock / heavy metal plaat. Ik vraag me wel es af of de volle mep niet iets teveel van het goede is. Dan zet ik hem weer op en concludeer na een kleine veertig minuten nogmaals: neen! Tuurlijk, het stramien is bekend, maar het is zo messcherp (en regelmatig ook net even anders qua riffs) uitgevoerd en James Neal heeft zo'n stem die me helemaal ligt. De bas en drums doen verder precies wat ze moeten doen. Genieten!