Morgoth - Cursed (1991)

Een goed en toegankelijk Death Metal-album.
Een van de hoogtepunten is ongetwijfeld het fantastische Sold Baptism.

Zopas nog eens volledig beluisterd en hoewel dit dus, zoals reeds eerder gezegd, een goed Death Metal-album is, moet toch gezegd dat het tempo soms iets te laag ligt en dat het soms wat begint aan te slepen. De cd kan spijtig genoeg niet altijd evenveel blijven boeien. En hoezeer ik deze cd ook apprecieëer, ik moet toegeven, dat het af en toe zelfs wat saai wordt...

Dit blijft echter één van dé albums bij uitstek voor mensen die het genre niet kennen en er voorzichtig kennis willen mee maken.

Morgoth werd nog al eens verweten dat ze zich op de eerste platen louter begaven op de platgetreden paden van de zogenaamde Morrissound death metalbands die eind jaren 80, begin jaren 90 furore maakten.
Op dit Cursed wordt inderdaad ook veelvuldig geciteerd uit het vroege werk van met name Death. Maar wel op een verdomd aardige manier. Want deze kost is zeker niet vernieuwend maar wel degelijk zeer smakelijk. Na het onheilspellende intro barst het geweld los met het verpletterende Body Count. En het daaropvolgende Exit To Temptation is van een veel tragere, meeslepende aard waarmee duidelijk wordt dat het gebodene ook de nogige afwisseling bevat. Ook het mistroostige leadgitaarwerk verdient een vermelding want dat is een verrijking van deze boeiende composities.
Isolated en Sold Baptism zijn van een wat meer catchy aard en bevatten dientengevolge enkele te gekke hooks. Met Opportunity Is Gone nadert de plaat een zinderende climax waarin de dodelijke rochel van Marc Grewe alle ruimte krijgt.
Met het zwaarmoedige Darkness wordt deze vervloeking op waardige wijze afgesloten.
Hierna zou Morgoth zijn beknellende kledij afwerpen om nog enkele platen van een wat meer originele makelij op ons uit te storten. Met wisselend succes overigens.

Geen beste plaat eigenlijk. Inderdaad wordt er nogal veel geciteerd (cliché, zo je wilt), maar het niveau van bijv. Death en Possessed haalt dit geen moment.

Neem bijvoorbeeld 'Body Count'. De drums zijn erg matig en het tempo is slaapverwekkend, met dit soort eigenschappen kan je al nooit een degelijke death metal plaat maken. De opnamekwaliteit is daarnaast ook nog aan de matige kant.

Inderdaad geen geweldige plaat, maar ik vind hem nog wel aardig genoeg voor 3*.

Ik ken deze plaat niet zo goed. Volgens mij heb ik de Mini? lp hiervoor op een oud cassettebandje. Dat klonk best wel oké. Ik vond het altijd klinken als het Duitse antwoord/ de Duitse versie van Death (Scream Bloody Core en Leprosy), en ook Pestilence. Morgoth was beslist niet origineel, maar wel bruut en gaaf old school Death Metal...althans, wat ik thuis op bandje heb, de plaat hiervoor....met die oranje/rode duivelse schedel...

Dat is één van de 2 mini's die hieraan voorafgingen. Eternal Fall en Resurrection Absurd. Die heb ik samen op één cd. Daar is Morgoth iets minder drassig en wat meer thrashy. Ook dik in orde voor de old school liefhebber.

Alles tussen het in- en outro (zo noem ik track 1 en 9 voor het gemak even) lijkt wel erg veel op Death's Leprosy. Qua sound zijn de overeenkomsten niet toevallig meer, de ritmes, de zang........ Morgoth heeft wel wel erg veel inspiratie opgedaan bij het Amerikaanse voorbeeld. Dit is typisch geval van een matige middenklasser uit de genre.

Ook hier hoort volgens mij een net even andere hoes bij, maar ook hier vind ik niet een geschikte versie van.

Ga deze zo ook even opzetten, heb er wel positieve herinneringen aan.

Ja, met een groter kader. Klopt. Ik heb alleen een oude cd. Kan ik wel eens inscannen.

Het is inmiddels gelukt iets fabriceren en in te sturen.