Obituary - The End Complete (1992)

Meh, het word allemaal alweer minder bijzonder met dit album. Het gemis van James Murphy is bij mij te voelen bij de band, ik vind ze op sommige momenten weer iets te traag en typisch Obituary zoals ik ze altijd al heb gekend en hoe ik ze altijd al een beetje verafschuwde. Song materiaal is het weer wat kariger van bij 'Cause of Death' en de solo's zijn leuk maar niets bijzonders meer. Death Metal kun je dankzij het grunten van John Tardy niet wegdenken bij de band, alleen had er soms iets meer tempo in mogen zitten, erg herhalend geluid uit het debuutalbum, ik word er niet warm of koud van.

Het titelnummer 'The End Complete' en 'sickness' waren beide nummers waar ik nog wel even op los ging en waar ik vond dat de band weer terug naar moest klinken, als het hele album met het tempo uit bijvoorbeeld 'The End Complete' klonk was het al iets beter maar, met nummers als 'Killing Time' en 'Dead Silence' zette ik snel weer een stap terug.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. The End Complete

Op album nummer drie, The End Complete, is duidelijk te horen dat de heren van Obituary ondertussen zo goed op elkaar ingespeeld zijn, dat dit geresulteerd heeft in een zeer consistent en beheerst klinkend death metal-album. Maar tegelijkertijd krijg ik ook een beetje het gevoel alsof ze door hun enthousiasme net niet genoeg de tijd hebben genomen om de nummers wat beter uit te werken.
Ergens lijkt het album dan ook op het weliswaar bij vlagen wat fragmentarische, maar o zo spontane en brute debuutalbum Slowly We Rot. Maar waar dát album staat als een huis, vanwege het ongelooflijk brute en rauwe karakter en de memorabele insteek die de meeste nummers hebben, is dat bij The End Complete toch een stuk minder. Gebrek aan inspiratie wellicht? Misschien...

Het derde album is voor een band of artiest altijd een cruciale, zeker als blijkt dat de twee voorgaande ijzersterk zijn en met recht klassiekers mogen worden genoemd. Kunnen ze het niveau handhaven en blijven verrassen, of zakt de band weg in meer van hetzelfde en middelmatigheid?
Velen denken er zo over betreffende het laatste bij The End Complete. Aan de andere kant is het nergens een zwak album, verre van. Alle nummers klinken beheerst, bruut, kennen allemaal een ongelooflijke groove en worden allemaal opgesierd dankzij de gortdroge en zompige productie van Scott Burns.

Eigenlijk zijn alle ingrediënten weer aanwezig, alleen is de impact dit keer wat minder. Maar wat klinkt de band beheerst en sterk qua spel en zang. Vooral John Tardy klinkt goed; hij is zowaar redelijk te verstaan en lijkt wat minder maniakaal en gestoord te klinken dit keer. Begrijp me niet verkeerd; hij klinkt nog steeds als een geschifte holeman, maar hij klinkt wat beheerster en gecontroleerder. John Tardy hoeft niet meer zo absurd naar voren te komen met zijn gruwel-vocalen, men weet wat de man kan. Dus is zijn stem meer met de rest van de muziek verweven, wat zorgt voor een heel evenwichtig klinkend totaalplaatje.

Evenwichtig is dan ook het juiste woord wat in mij opkomt, als ik naar The End Complete luister, want ondanks dat de nummers dit keer nóg meer op elkaar lijken dan op de vorige twee platen, vervelen ze geen enkel moment. Tevens luistert het album vlot weg en is nergens saai.
Wellicht dat de solo's dit keer wat inspiratielozer overkomen, waar helaas Allen West debet aan is (James Murphy mocht zijn plaats weer voor hem afstaan), maar ze staan wel behoorlijk in verdienste van de nummers, dat dan weer wel.
Dus waar het op sommige momenten wat minder lijkt te worden, weten andere factoren de plaat weer op te krikken, mede o.a. dankzij de vele tempowisselingen binnen de nummers.

Ik ga The End Complete dan ook het voordeel van de twijfel geven. Het is namelijk wel een dappere plaat, waarmee de Obi-boys hoorbaar toe lijken te geven, dat het uiteindelijk een flinke kluif blijkt te zijn om qua niveau de twee ongelooflijk sterke voorgaande platen te benaderen, laat staan overtreffen. Omdat ze dit hoorbaar dus niet doen, blijft over de kracht om alsnog te doen wat ze kunnen, namelijk lekker knallen middels een negental vette death metal-erupties die nergens écht memorabel klinken, maar ook nergens vervelen. En ook stiekem een aantal pieken kent, middels opener "I'm in Pain" wat heden ten dage een Obituary-klassieker is en helemaal verderop is het titelnummer en het slepende "Rotting Ways" ook zeker niet te versmaden. De rest van het materiaal is wat inwisselbaar, maar blijft consistent en lekker klinken.

The End Complete bleek uiteindelijk een enorm succes voor Obituary en terecht, mede gezien de totale impact die ze met hun albums tot dan toe in het toenmalige tijdsbeeld wisten te bereiken. Death metal was in die tijd een populaire stroming en daar wist Obituary goed in mee te komen. Ze hadden en hebben ook tegenwoordig nog steeds een eigenwijze smoel, doen wat ze doen en waar ze zin in hebben en dat siert de band dan ook wel weer. Nergens hoogdravend, maar altijd vertrouwd en herkenbaar. En dat is The End Complete uiteindelijk ook in een notendop: vertrouwd en herkenbaar! En daar is helemaal niets mis mee.

Omdat ik een zwak heb voor Obituary en toch ook voor The End Complete, daarom toch een in verhouding een hoge score voor deze derde worp van de mannen uit Florida. Weliswaar de tot dan toe minste, maar nog steeds erg lekker!