Circle Takes the Square - Decompositions: Volume Number 1 (2012)

Geniale opvolger van As The Roots Undo.
De eerste 4 tracks kenden we al van hun EP van vorig jaar.
Alle 4 zijn ze geweldig. Maar de nieuwe tracks overklassen ze misschien zelfs.
De plaat is donkerder dan As The Roots Undo, en ze concentreren zich meer op hun zware kant. Het laatste nummer is ook echt verrassend. Opvallend rustig, en het ontroert me zelfs wat.
Na de nieuwe GYBE! het beste van dit jaar vind ik.

Ik ben hier erg benieuwd naar, de EP uit 2011 ken ik niet dus dit is een compleet nieuw album voor mij. Ik laat me verassen!

Prachtige hoes trouwens

erg benieuwd ja

Na acht jaar wachten is hier dan eindelijk de opvolger van het majestueuze As the Roots Undo, een van mijn favoriete albums allertijdens zoals ik hier al schreef. Een dik jaar geleden kregen we al een stuk van dit album te horen via de EP Rites of Initiation waarover ik ook een lap tekst schreef hier. Nu krijgen we dan eindelijk het volledige album, dat de vier nummers van Rites of Initiation bevat, en vijf nieuwe nummers.

Ondanks de al bekende nummers was dit toch een grote verrassing. Chapter II: Totem Polaris is veel diverser dan Rites of Initiation, extremer qua dynamiek en gewoon muzikaal rijker. Prefaced by the Signal Fires bevat bijvoorbeeld black metal-invloeden (denk Dissection) en een overvloed aan snelle riffs - zo mogelijk nog chaotischer dan Kill the Switch. Echt zo'n typisch CTTS nummer dat overweldigt bij de eerste luisterbeurten, en dat waarschijnlijk pas binnen een paar weken echt helemaal openbloeit.

A Closing Chapter (Scarlet Rising) en Singing Vengeance Into Being sluiten dichter aan bij het geluid van As the Roots Undo, al blijven de vocalen trager gebracht. Net die snauwende vocalen maakten ATRU zo speciaal, maar de zachte stukken zijn wel veel beter dan vroeger. Ook maken ze vaker de keuze voor spanningsbogen tegenover de abrupte uitspattingen van vroeger. Soms gaan de nummers wel wat lang aanslepen, alsof ze bepaalde ideeën wat te veel uitmelken. Bij de hyperkinetische chaos van As the Roots Undo was er geen ruimte voor adem - of verveling - maar hier sluimert er toch wat sloomheid.

Arrowhead as Epilogue was al eerder vrijgegeven als zoethoudertje. Het nummer steunt meer op melodie dan op ritme, maar ze komen er verbazingwekkend goed mee weg. Al kan het komen omdat ze fijntjes verwijzen naar het leidmotief van ATRU.

De topper van Chapter II is echter de afsluiter North Star, Inverted, een tien minuten lange akoestische ballade. Fragmenten hiervan waren al te horen op een van de studio-blogs die ze postten op youtube, maar dat dit een heel nummer ging worden had ik niet durven hopen. Het is een, voor CTTS, verrassend intiem en grijpbaar nummer waarin Drew bewijst dat hij ook met cleane zang goed uit de voeten kan. Zo valt natuurlijk ook meer op dat zijn teksten pretentieus modernistisch geneuzel zijn, maar als je daar voorbij luistert is dit een hoogtepunt in hun repertoire. Samen met het verschroeiende Spirit Narative van Rites of Initiation is dit het enige nummer dat op hetzelfde niveau is als de toppers op As the Roots Undo.

Een eindoordeel volgt (veel) later nog, maar zelfs al is dit misschien wat minder dan hun vorig album, het blijft unieke muziek die op zowat alle vlakken de concurrentie mijlenver achter zich laat. Wie weet groeien sommige nummers nog, en dan plaats ik hem toch naast As the Roots Undo. Sowieso 5* natuurlijk.

Erg mooi stuk, alweer!

Wat een matig bandje is dit toch

Ik luister alleen maar omdat ik een crush heb op Kathy

Stemmen op dit album doe ik nog lang niet, het album is nog geen 24 uur uit en er zijn al 2 stemmen met de volle mep. Dit is toch een album wat langer de tijd nodig heeft om te doorgronden.

Ik heb hem vandaag twee keer beluisterd en ik ben enorm onder de indruk. As The Roots Undo vind ik een goed album, misschien net iets te chaotisch. De EP Rites Of Initiation vond ik echt geweldig, veel duisterder en meeslepender. Het eerste deel van dit album was mij dus al bekend. Hier kun je bij de EP wat meer over lezen.

Maar het tweede deel is mogelijk nog beter, hier laat Circle Takes The Square horen dat er veel verschillende stijlen in hun muziek hebben zitten. Prefaced by the Signal Fires heeft namelijk behoorlijk wat black metal-invloeden in het gitaarwerk zitten, ook het geschreeuw heeft daar weg van. Ook komen er zelfs wat post-metal en doominvloeden tevoorschijn. De gitaren zijn veel zwaarder en het tempo ligt een stuk lager. Dit is misschien wel hoe ik ze het liefste hoor.

En dan krijg je nog een echte verrassing aan het eind North Star, Invented. Dit is echt een prachtig nummer, hele duistere folk. Het nummer boeit me enorm en de cleane zang is ook prachtig. Ik vind dat ze dat nog meer mogen doen, dit soort uitstapjes.

Dit album gaat zeker in mijn top 10 van dit jaar eindigen, de positie moet ik nog even bepalen. De pre-orders beginnen in januari dus het wordt ook een album voor de lijstjes van 2013. De apocalyps is niet gebeurd maar Circle Takes The Square had er toch een mooie soundtrack bij geschreven.

Geweldige one-liner!

En deze week staat deze plaat op de voorpagina!
Dat laatste nummer is overigens echt geniaal!
Ze blijven na 10 jaar nog altijd met nieuwe dingen komen.

Leuk, een kersthoes op de homepage

Bijna niet te bevatten wat er hier allemaal op de luisteraar los wordt gelaten. Indrukwekkend.

Ook maar is gaan luisteren...

North Star, Inverted, wat een fantastisch nummer!

North Star, Inverted is mijn favoriete nummer van dit album. Het laat horen dat Circle Takes The Square in 8 jaar een stuk volwassener geworden is en ook rust in de composities kan brengen. Maar ook de 8 nummers daarvoor zijn geweldig, hij staat nu op de vierde plaats in mijn top 10 van 2012. Een beoordeling gaat er nog lang niet komen, dat gaat volgend jaar gebeuren.

Bij mij staat dit album nu op nummer 7, maar hij kan zeker nog stijgen. Dit blijft een fantastische band, en ik ga dit album ook zeker kopen. Iemand enig idee waar dit album te koop is? Tot nu toe alleen nog maar downloads kunnen vinden

Dit album komt pas als pre-order in januari. De band wilde hem eerst alleen maar digitaal uitbrengen.

Oke bedankt, dan moet ik nog eventjes wachten

Lieve Jezus, wat is North Star, Inverted toch een geweldig kerstnummer. Ook het artwork is trouwens op niveau, ik kan niet wachten om kwijl te morsen op een fysiek exemplaar.

Sorry, voor de vreselijk lange inleiding, met dingen die de fans al lang weten. Het is gewoon voor de nieuwkomers.
Al sinds de in het Amerikaanse Savannah gevormde bandje: Circle Takes The Square in 2002 hun eerste EP uitbracht tot nu, hebben ze constant gesleuteld aan hun geluid.
Toen ze startten met de vermakelijke debuut-EP, werd al duidelijk dat de band met frisse en vooral vernieuwende ideeën zat.

Datzelfde jaar waren ze nog te horen op een Split met Pg. 99.
Het werd een rommelig boeltje, waarin de jeugdigheid erg goed te horen.
Maar het nog de nodige kwaliteit nodig heeft, die wel te horen is in hun eerste LP: As The Roots Undo. Nog steeds een van m'n favoriete platen. Het is/was vernieuwend, en ondanks dat er in de verste verte geen structuur was te bekennen. Heeft iedere track toch een eigen "smoel".

Circle Takes The Square werd een duivenhok, waarin muzikanten bijkwamen en vertrokken.
Dus het bleef erg lang stil. Tot in 2011.
Hun nieuwe EP kwam uit, en het was weer totaal iets anders.
Het was donkerder en zwaarder. Het vervolg liet niet zo lang op zich wachten als de andere platen. Want vorige maand kwam het tweede en eerste deel uit in de vorm van een langspeler.

Een verdomd sterke langspeler.
Waarin As The Roots Undo me direct greep (deze eigenlijk ook wel) had deze meer luisterbeurten nodig om dat (definitieve) kwartje te doen vallen.
Hij borduurt zoals te verwachten was gewoon voort op het geluid van de vorige EP (de eerste 4 tracks van deze LP, dus). En daar ben ik blij om! Dat zware en stevige van Metal, combineren ze geweldig met het vlugge en agressieve van Punk.
En oh ja! De afsluiter is zowaar een donker Folk nummer, die geweldig is om eens uit volle borst mee te zingen.

Alhoewel ik As The Roots Undo, nog altijd en zeer overtuigend hun beste plaat vind.
Is de band er wel op vooruit gegaan.
Technisch dan toch, want hoe sterk ik de compositie's wel niet vind. Kunnen ze natuurlijk nooit meer een tweede As The Roots Unod maken.

Enter By The Narrow Gates, zet me de onheilspellende intro al direct de toon voor een plaat vol donkere riffs. Plotse en korte gitaaruitbarstingen, verpletterende en duelerende screams en geweldig drum-en bas werk. Al hield ik wel wat meer van de vorige drummer, de manier waarop hij As The Roots Undo vol timmerde was echt geniaal.

Way of Ever-Branching Paths, is haast de donkere versie van Kill The Switch.
De track kent ook heel wat tempowisselingen. Ook valt voor het eerste op de plaat de "verbeterde" cleane zang op. De cleane zang klinkt heel wat zelfzekerder.
Maar blijft enorm goed passen in de apocalyptise sfeer.

Het tweede deel van de plaat.
Lijkt zich nog meer te focussen om As The Roots Undo te vermengen met de nieuwe sound.
Het is weliswaar slepender en zwaarder. Maar de invloed ervan valt haast niet te ontkennen.
Maar het klinkt wel weer enorm goed.
Van sommige riffs valt mijn mond haast open.
Maar m'n favoriet bevindt zich toch op het eind.

North Star, Inverted lijkt namelijk te beginnen als een 'normale' track. Maar vanaf het schreeuwgedeelte stilvalt, krijgen we donkere Folk.
Natuurlijk nog altijd op een Circle Takes The Square achtige manier.
Riffjes blijven af en toe abrupt beginnen en stoppen. En ook komt er af en toe weer een elektrische gitaar plots beginnen.

Maar de manier waarop Drew zingt, en David zorgt voor kippenvel gevende backing vocals is prachtig! Het nummer komt op het eind, tot een prachtig slot, van een geweldig nummer. En van de beste plaat van 2012. Want ja, GYBE! is 2 dagen geleden berooft van de eerste positie.

Na 12 luisterbeurten (dat heeft het album wel nodig) ben ik er uit, hij krijgt 4,5 ster. De volle mep krijgt het niet omdat Circle Takes The Square op sommige momenten zich nog behoorlijk verslikt in de songstructuren. Dit gebeurt vooral bij het eerste gedeelte, het tweede gedeelte is echt 5*-materiaal. Het is gefocust, een stuk zwaarder en volwassener. North Star, Inverted is met afstand mijn favoriete nummer van het album. Tekstueel kijkt het terug naar de rest van het album, erg mooi. Even is de band heel breekbaar, voor de rest laat de band een punk/metalhybride horen die zeer verfrissend is.

Ja, dit had natuurlijk moeiteloos de eindejaarslijstjes gehaald. Fantastisch, zoals verwacht. Het zal niet de impact, invloed en status (en vermoedelijk populariteit) krijgen van As the Roots Undo, dat kan bijna niet anders, daar is dit simpelweg niet de juiste plaat op de juiste tijd voor, maar voor de liefhebber van deze muziekstroming is dit een niet te missen release.

WOW! As The Roots Undo had ik al een paar keer beluisterd, vooral half beluisterd omdat ik het niet uithield, maar ik zag er de genialiteit niet van in. Maar dit is echt een magnifiek album! Ik heb er nog maar 1 luisterbeurt opzitten, maar ik ben ferm onder de indruk van deze plaat!

Lees hier mijn recensie van dit album voor KindaMuzik. Ik hoef niet uit te leggen dat ik erg positief ben Geweldige terugkeer van een groep culthelden.

Mooi stuk.

Alle lof is voor mij niet echt te begrijpen, maar dat komt omdat ik vanuit een heel andere wereld/genre de muziek bekijk. CTTS was met Roots voor mij 1 van de eerste (progressieve) Screamo bands die ik tof ging vinden. Complex, Emotioneel, maar bovendien ook rauw, chaotisch en lekker ongestructureerd bij vlagen. Gooi dan nog eens de uiltra rauwe vocalen erbij, die elkaar meermaals op de hielen zaten.

Enter het nieuwe tijdperk van CTTS. Een aantal nieuwe bandleden, wat touren met metalbands (o.a Kylesa) en door de invloed van die bands verschuift het geluid langzaam van opgefokte screamo naar meer gestructureerd prog metal, met chaotische uitbarstingen. Belangrijk verschil? De gitaren klinken zwaarder en de vocalisten zijn "mooier"gaan zingen, ook in de chaotischere stukken.
Chaos is hier namelijk nog steeds wel, maar deze is nu meer te linken aan Black Metal en Stoner dan Grindcore/Powerviolence. De screamo gaat naar de achtergrond en dat kan ik als genre liefhebber alleen maar jammer vinden.

Nu hou ik van Kylesa achtige stoner/hardcore bands, al moet gezegd worden dat de grote namen allang over hun top heen zijn. Mastodon maakte niet zo'n verpletterende plaat meer sinds Leviathan, Baroness sinds Red Album, Kylesa sinds Static Tensions.
Dit soort Metal is nog steeds erg populair, met Black Tusk en Kevelertak die weer goede pogingen doen.Vernieuwend of echt bijzonder is het echter allang niet meer.

Wat dat betreft geeft CTTS wel een nieuw impuls, aan een genre die dat wel kon gebruiken. Als ik even zo narrow minded mag zijn om ze aan dit genre toe te voegen, want het dekt natuurlijk niet helemaal de lading.

Dit laatste positieve puntje ten spijt, dit blijft voor mij toch te netjes en "gestructureerd". Een verbetering op de EP, omdat ik het gevoel heb meer naar een bigger picture te luisteren en er toch nog wat chaos is terug te vinden. Blijf het jammer vinden dat de band zich zo ontwikkelt heeft, dat ze ook gelijk een genre verschuiving hebben ondergaan. Zwaar, progressief, onvoorspelbaar, maar ook wat netjes, minder rauw en minder chaotisch dan eerst dus. Jammer!

PS: Over dat akoestische nummer maar te zwijgen, past totaal niet bij de toon van de rest van de plaat. Ik vind het ook niet mooi, alleen maar zeikerig en dan nog zo lang ook.

Ik ben heel blij dat er een groot gedeelte van de chaos weg is. In het eerste gedeelte van dit album gaat het er af en toe wel chaotisch aan toe en daar verslikt de band zich echt op bepaalde momenten, dan ontspoort het echt even. Daarom krijgt deze niet de volle mep.

Ik vind het dubbel.
Langs de ene kant ligt de chaos me meer dan het "rustige".
Maar ik ben blij dat ze eens een andere weg inslaan.

Schaamteloze reclame verwijderd.

Ik ga deze helden vanavond zien; alleen van de merch wordt ik al blij;zin an!!!