Circle Takes the Square - Decompositions: Volume Number 1 (2012)

Na acht jaar wachten is hier dan eindelijk de opvolger van het majestueuze As the Roots Undo, een van mijn favoriete albums allertijdens zoals ik hier al schreef. Een dik jaar geleden kregen we al een stuk van dit album te horen via de EP Rites of Initiation waarover ik ook een lap tekst schreef hier. Nu krijgen we dan eindelijk het volledige album, dat de vier nummers van Rites of Initiation bevat, en vijf nieuwe nummers.

Ondanks de al bekende nummers was dit toch een grote verrassing. Chapter II: Totem Polaris is veel diverser dan Rites of Initiation, extremer qua dynamiek en gewoon muzikaal rijker. Prefaced by the Signal Fires bevat bijvoorbeeld black metal-invloeden (denk Dissection) en een overvloed aan snelle riffs - zo mogelijk nog chaotischer dan Kill the Switch. Echt zo'n typisch CTTS nummer dat overweldigt bij de eerste luisterbeurten, en dat waarschijnlijk pas binnen een paar weken echt helemaal openbloeit.

A Closing Chapter (Scarlet Rising) en Singing Vengeance Into Being sluiten dichter aan bij het geluid van As the Roots Undo, al blijven de vocalen trager gebracht. Net die snauwende vocalen maakten ATRU zo speciaal, maar de zachte stukken zijn wel veel beter dan vroeger. Ook maken ze vaker de keuze voor spanningsbogen tegenover de abrupte uitspattingen van vroeger. Soms gaan de nummers wel wat lang aanslepen, alsof ze bepaalde ideeën wat te veel uitmelken. Bij de hyperkinetische chaos van As the Roots Undo was er geen ruimte voor adem - of verveling - maar hier sluimert er toch wat sloomheid.

Arrowhead as Epilogue was al eerder vrijgegeven als zoethoudertje. Het nummer steunt meer op melodie dan op ritme, maar ze komen er verbazingwekkend goed mee weg. Al kan het komen omdat ze fijntjes verwijzen naar het leidmotief van ATRU.

De topper van Chapter II is echter de afsluiter North Star, Inverted, een tien minuten lange akoestische ballade. Fragmenten hiervan waren al te horen op een van de studio-blogs die ze postten op youtube, maar dat dit een heel nummer ging worden had ik niet durven hopen. Het is een, voor CTTS, verrassend intiem en grijpbaar nummer waarin Drew bewijst dat hij ook met cleane zang goed uit de voeten kan. Zo valt natuurlijk ook meer op dat zijn teksten pretentieus modernistisch geneuzel zijn, maar als je daar voorbij luistert is dit een hoogtepunt in hun repertoire. Samen met het verschroeiende Spirit Narative van Rites of Initiation is dit het enige nummer dat op hetzelfde niveau is als de toppers op As the Roots Undo.

Een eindoordeel volgt (veel) later nog, maar zelfs al is dit misschien wat minder dan hun vorig album, het blijft unieke muziek die op zowat alle vlakken de concurrentie mijlenver achter zich laat. Wie weet groeien sommige nummers nog, en dan plaats ik hem toch naast As the Roots Undo. Sowieso 5* natuurlijk.

Sorry, voor de vreselijk lange inleiding, met dingen die de fans al lang weten. Het is gewoon voor de nieuwkomers.
Al sinds de in het Amerikaanse Savannah gevormde bandje: Circle Takes The Square in 2002 hun eerste EP uitbracht tot nu, hebben ze constant gesleuteld aan hun geluid.
Toen ze startten met de vermakelijke debuut-EP, werd al duidelijk dat de band met frisse en vooral vernieuwende ideeën zat.

Datzelfde jaar waren ze nog te horen op een Split met Pg. 99.
Het werd een rommelig boeltje, waarin de jeugdigheid erg goed te horen.
Maar het nog de nodige kwaliteit nodig heeft, die wel te horen is in hun eerste LP: As The Roots Undo. Nog steeds een van m'n favoriete platen. Het is/was vernieuwend, en ondanks dat er in de verste verte geen structuur was te bekennen. Heeft iedere track toch een eigen "smoel".

Circle Takes The Square werd een duivenhok, waarin muzikanten bijkwamen en vertrokken.
Dus het bleef erg lang stil. Tot in 2011.
Hun nieuwe EP kwam uit, en het was weer totaal iets anders.
Het was donkerder en zwaarder. Het vervolg liet niet zo lang op zich wachten als de andere platen. Want vorige maand kwam het tweede en eerste deel uit in de vorm van een langspeler.

Een verdomd sterke langspeler.
Waarin As The Roots Undo me direct greep (deze eigenlijk ook wel) had deze meer luisterbeurten nodig om dat (definitieve) kwartje te doen vallen.
Hij borduurt zoals te verwachten was gewoon voort op het geluid van de vorige EP (de eerste 4 tracks van deze LP, dus). En daar ben ik blij om! Dat zware en stevige van Metal, combineren ze geweldig met het vlugge en agressieve van Punk.
En oh ja! De afsluiter is zowaar een donker Folk nummer, die geweldig is om eens uit volle borst mee te zingen.

Alhoewel ik As The Roots Undo, nog altijd en zeer overtuigend hun beste plaat vind.
Is de band er wel op vooruit gegaan.
Technisch dan toch, want hoe sterk ik de compositie's wel niet vind. Kunnen ze natuurlijk nooit meer een tweede As The Roots Unod maken.

Enter By The Narrow Gates, zet me de onheilspellende intro al direct de toon voor een plaat vol donkere riffs. Plotse en korte gitaaruitbarstingen, verpletterende en duelerende screams en geweldig drum-en bas werk. Al hield ik wel wat meer van de vorige drummer, de manier waarop hij As The Roots Undo vol timmerde was echt geniaal.

Way of Ever-Branching Paths, is haast de donkere versie van Kill The Switch.
De track kent ook heel wat tempowisselingen. Ook valt voor het eerste op de plaat de "verbeterde" cleane zang op. De cleane zang klinkt heel wat zelfzekerder.
Maar blijft enorm goed passen in de apocalyptise sfeer.

Het tweede deel van de plaat.
Lijkt zich nog meer te focussen om As The Roots Undo te vermengen met de nieuwe sound.
Het is weliswaar slepender en zwaarder. Maar de invloed ervan valt haast niet te ontkennen.
Maar het klinkt wel weer enorm goed.
Van sommige riffs valt mijn mond haast open.
Maar m'n favoriet bevindt zich toch op het eind.

North Star, Inverted lijkt namelijk te beginnen als een 'normale' track. Maar vanaf het schreeuwgedeelte stilvalt, krijgen we donkere Folk.
Natuurlijk nog altijd op een Circle Takes The Square achtige manier.
Riffjes blijven af en toe abrupt beginnen en stoppen. En ook komt er af en toe weer een elektrische gitaar plots beginnen.

Maar de manier waarop Drew zingt, en David zorgt voor kippenvel gevende backing vocals is prachtig! Het nummer komt op het eind, tot een prachtig slot, van een geweldig nummer. En van de beste plaat van 2012. Want ja, GYBE! is 2 dagen geleden berooft van de eerste positie.

Alle lof is voor mij niet echt te begrijpen, maar dat komt omdat ik vanuit een heel andere wereld/genre de muziek bekijk. CTTS was met Roots voor mij 1 van de eerste (progressieve) Screamo bands die ik tof ging vinden. Complex, Emotioneel, maar bovendien ook rauw, chaotisch en lekker ongestructureerd bij vlagen. Gooi dan nog eens de uiltra rauwe vocalen erbij, die elkaar meermaals op de hielen zaten.

Enter het nieuwe tijdperk van CTTS. Een aantal nieuwe bandleden, wat touren met metalbands (o.a Kylesa) en door de invloed van die bands verschuift het geluid langzaam van opgefokte screamo naar meer gestructureerd prog metal, met chaotische uitbarstingen. Belangrijk verschil? De gitaren klinken zwaarder en de vocalisten zijn "mooier"gaan zingen, ook in de chaotischere stukken.
Chaos is hier namelijk nog steeds wel, maar deze is nu meer te linken aan Black Metal en Stoner dan Grindcore/Powerviolence. De screamo gaat naar de achtergrond en dat kan ik als genre liefhebber alleen maar jammer vinden.

Nu hou ik van Kylesa achtige stoner/hardcore bands, al moet gezegd worden dat de grote namen allang over hun top heen zijn. Mastodon maakte niet zo'n verpletterende plaat meer sinds Leviathan, Baroness sinds Red Album, Kylesa sinds Static Tensions.
Dit soort Metal is nog steeds erg populair, met Black Tusk en Kevelertak die weer goede pogingen doen.Vernieuwend of echt bijzonder is het echter allang niet meer.

Wat dat betreft geeft CTTS wel een nieuw impuls, aan een genre die dat wel kon gebruiken. Als ik even zo narrow minded mag zijn om ze aan dit genre toe te voegen, want het dekt natuurlijk niet helemaal de lading.

Dit laatste positieve puntje ten spijt, dit blijft voor mij toch te netjes en "gestructureerd". Een verbetering op de EP, omdat ik het gevoel heb meer naar een bigger picture te luisteren en er toch nog wat chaos is terug te vinden. Blijf het jammer vinden dat de band zich zo ontwikkelt heeft, dat ze ook gelijk een genre verschuiving hebben ondergaan. Zwaar, progressief, onvoorspelbaar, maar ook wat netjes, minder rauw en minder chaotisch dan eerst dus. Jammer!

PS: Over dat akoestische nummer maar te zwijgen, past totaal niet bij de toon van de rest van de plaat. Ik vind het ook niet mooi, alleen maar zeikerig en dan nog zo lang ook.