Alchemist - Organasm (2000)

Intrigerende plaat vind ik dit, de vierde worp van deze Australische groep uit Canberra. Ik associeer Australië altijd met weidse vlaktes en verlaten streken, met kangoeroes en koala’s, met “G’Day” en “Mate”, met Crocodile Dundee en Mad Max en met AC/DC. Ik zou er graag eens naar toe gaan. Kon dit land niet een beetje dichter bij België liggen?

Lang voor ik dit album als mijn vierde inzending had gekozen in de topic Het Metal Album van de Week beluisterde ik deze plaat, vond ik het aanvankelijk aardig en na tientallen luisterbeurten vind ik dit een waarachtige openbaring. Heerlijk organisch geluid, uitstekende songs met fijne variatie in toon en snelheid, uitmuntend samenspel, een hele vette drive en groove, een heerlijke sfeer gevormd door de zware en natuurlijk klinkende gitaren en het ritmisch drumwerk. Dit is Stoner Metal met de sporadische grunts van Death Metal, de occasionele scream en licht psychedelische invloeden, waarbij het tempo er goed wordt ingehouden. Ik kan me de moshpits al voorstellen bij A New Beginning dat haast dansbaar is.

Ik geef een hele grote pluim aan drummer Rodney Holder met zijn verstandig en functioneel drumwerk en ik wil telkens total loss gaan wanneer hij zijn double bass in stelling brengt, heerlijk om te horen. De twee heren gitaristen zorgen voor een mooie beleving met hun doordrongen en doorgedreven riffs met fijne zijsprongetjes en bruggetjes in hun gitaaruitspattingen. Het zijn geen axeshredders maar ze spelen als een oerstevige gitaartandem. Zelfs de hier en daar toegevoegde elektronische geluidjes vallen op hun plaats, dat was even wennen. Alles en iedereen is perfect in evenwicht, niets of niemand overheerst, het is een knap team!

Hoogtepunten uit dit album pikken vind ik moeilijk en blijft een persoonlijke keuze maar ik kies de Evolution Trilogy met zijn geweldige teksten over het ontstaan van het leven op aarde, Surreality en afsluiter Escape From the Black Hole. Eclectic is tevens een heerlijk instrumentaal nummer en mindere nummers heb ik niet gehoord maar ik heb dan ook mijn tijd genomen. Ik raad iedereen aan om bij dit album de teksten erbij te nemen.

Mijn lievelingsplaten worden altijd op dezelfde criteria beoordeeld: vet maar natuurlijk geluid, passende hoge of lage zang, muzikaal vakmanschap, energie en het belangrijkste van al, de songs en de hooks. Dit album bevat al deze zaken. Well done and cheers, Alchemist!

Als de welbekende en nobele MuMe-ridder van de jaren 80 metal in het betreffende topic komt opzetten met een album uit 2000, dan kan dat natuurlijk om niets anders gaan dan een equivalent voor het vinden van de Heilige Graal.
Ik heb zonet zijn stukje hier aangaande het album gelezen. Dat we beiden op deze aardkloot geland zijn in de sixties, in Vlaamse klei, met de armpjes reeds in luchtgitaar-positie, voorbestemd om onze prille tienerjaren ondergedompeld in de NWoBHM en ander zwaar metaal door te brengen, was al langer bekend. Maar nu blijken we beiden ook nog een zwak te hebben voor de natuur en cultuur van het kleinste der continenten.
De oorsprong van deze "Heilige Graal" brengt ons naar de hoofdstad, Canberra (populaire quizvraag). In verhouding tot de meer bekende Australische (wereld)steden, een provinciaal nest, maar de muziek klinkt erg universeel. Teveel stijlen en invloeden om op te noemen eigenlijk. Progressief, thrash, noise, doom, psychedelisch, stoner... opgefleurd met modern klinkende keyboards en samples, maar evengoed met etnische en akoestische klanken...
Dit alles, en meer, vormt samen een vernieuwend, modern klinkend stuk metaal. Ja, edelmetaal zeg maar, met een zanger die al zijn mogelijkheden uit de kast haalt, van grunten, brullen en krijsen tot melodieuze, zuivere en harmonische stukken en/of lange uithalen, bijna alle mogelijke aspecten van de metal-vocals passeren de revue. Wanneer er al in het eerste nummer, tussen de zware, slome riffs, naast het mysterieuze gefluit(!) ook het geluid van een didgeridoo opduikt, ben ik al verkocht. Gooit de zanger wat later in het nummer er ook nog eens een lekkere scream door, en de toon is gezet. Dit kan niet meer stuk!
En inderdaad, in een overwegend zware, doomy sfeer -maar niet voortdurend sloom, het ritme wordt regelmatig opgedreven, waarbij de drums soms worden ingekleurd met etnisch aandoende percussie - wordt er hier heerlijke muziek ten gehore gebracht. Vervelen, of de aandacht verliezen is gewoonweg onmogelijk bij zo'n vloedgolf aan creativiteit en details. Dit heeft bij mij wel tot gevolg dat ik na een eerste luister beurt nog niet echt een zicht heb op de nummers an sich. Maar ook daar lijkt een "veelbelovend" niet misplaatst. De nabije toekomst zal het uitwijzen. Want dit is er niet eentje om lang aan te kant te laten liggen.

Je hoeft niet in de jaren '60 met beide armen in luchtgitaarhouding in de Vlaamse klei geland te zijn om van dit album te houden, kan ik uit ervaring bevestigen: ook voor mensen die in de jaren '80 in de Friese Wouden (waar overigens nauwelijks bos is) op het zand ploften, is dit een geschikt album.
Als metalliefhebber ben ik uiteraard geneigd alles in een hokje te willen stoppen, maar daar is dit album te veelzijdig voor. Over het algemeen is het geluid van dit album behoorlijk zwaar, en wordt het gelardeerd met instrumenten en geluiden die niet alledaags zijn in metal. De zanger heeft een stem die me meteen aanspreekt, niet te geforceerd, met genoeg emotie. Daarnaast was me de 'etnisch aandoende percussie' ook opgevallen.

Dank aan Sir Spamalot voor zijn bijdrage aan de vierde ronde van het Metal Album van de Week. Dit Oganasm is een van de beste platen van deze ronde.

Voorlopig 4*, kan eventueel nog wat bij komen.

4*

Ook ik vind dit één van de sterkste inzendingen van de vorige ronde (inmiddels zijn we alweer aan een andere begonnen), maar het heeft even geduurd vooraleer ik het album wist te doorgronden. Alchemist is een Australische band, de nummers die op 'Organasm' staan kan je gerust progressief noemen, maar ik vind niet dat er een specifieke term is die de lading volledig dekt. Beter kunnen we dan werken met adjectieven.

Sfeervol. De 10 nummers op dit album vertonen een mooie samenhang als je 't mij vraagt, en dat draagt alleen maar bij aan de sfeerzetting. Dat vind ik altijd een belangrijk gegeven bij dit soort platen; weet het me in te palmen of niet? Gaat het me begeesteren, bezorgt het me koude rillingen? Vind ik het boeiend om naar te luisteren, en - vooral - te blijven luisteren? In dit geval luidt het antwoord volmondig ja; spannende riffs, onverwachte wendingen in de composities troef. Erg knap gedaan.

Krachtig. Het genre metal staat voor een deel bekend om zijn force. Metal is de rockmuziek voor mensen die gehoorbeschadiging willen, zegt mijn moeder weleens. Die kracht moet echter iets bijdragen (een energiestoot, opwekken van emotie, noem maar op). En ook daarin slaagt Alchemist. Er wordt niet zomaar op gitaren geragd, en op potten en pannen gemokerd, en lukraak door een microfoon gebulderd; neen, dit zit allemaal knap in mekaar, klinkt best ingewikkeld, en gaat zeker niet vervelen. Ook de capaciteiten van de bandleden gaan meteen opvallen, in positieve zin.

Intens. Dit hangt een beetje samen met de sfeer, maar toch ook weer niet helemaal, vind ik. Waar sfeer van toepassing is op het geheel, kiest de intensiteit meer zijn momenten uit. Schijnbaar willekeurige momenten waarop je denkt: "ze menen het wel echt, die gozers". Details spelen vaak een grote rol. De zanger die even op het voorplan opduikt. Een riff waarvan je denkt: "die hebben ze speciaal voor mij geschreven". Het ijverige precisiewerk van de drummer.

De 'Evolution Trilogy' is mijn favoriete deel op het album. Een stuk van bijna een kwartier, opgesplitst in drie delen. Charles Darwin mag trots zijn.

4 sterren