Mötley Crüe - Generation Swine (1997)

Lekker album, alleen niet echt Motley Crue.

Inderdaad een lekker album, maar niet echt dé Motley Crue sound.

Maar als je dit een lekker album vind, geef je in mijn opinie geen 2,5.

Haalt alles weer uit dit album en zal anderen ook demotiveren om dit album te kopen/downloaden. Want zeg nou zelf, je koopt liever een album met de score 4,01 dan een 2,65?

Dit "lekkere" album verdient meer

Als je had gekeken had je gezien dat ik mijn stem heb verlaagd van een 3.5 naar een 2.5. Dit album gaat erg snel vervelen bij mij, er had veel meer uit gehaald kunnen worden en er staat het slechtste nummer op uit het hele Motley Crue repertoire: Brandon.
Wat een zeiklied.
Niet kopen of downloaden dus imo.

Oke, ik heb m wel gekocht en ik vind het een prima plaat

5* voor iniedergeval Afraid en Let us Pray!

Nou ik vind dit maar een vreselijk gedrocht. De vorige was echt 10 keer beter. Of deze nummers met John Corabi als zanger beter hadden geweest, betwijfel ik. Erg matige nummers.

Corabi zingt gewoon mee op de achtergrond zang en speelt op sommige nummers 2e gitaar =]

Nou dan vind ik dat heel vreemd. Misschien was de inspiratie even op bij de heren, of het ligt gewoon aan mij kan ook!

Definately een van mijn fav. Motley albums!

Motley is weer terug bij af. Weer die eeuwige herhalingen. Ducoz krijg jij daar nu nooit genoeg van. Gezien je hoge waarderingen niet. Begrijp me niet verkeerd maar ik word daar moe van. Waar zijn de catchy riffs die de vorige cd oa zo sterk maakte. Mars met name oversteeg zich zelf op de vorige cd motley crue. Hier vervalt hij weer in zijn oude patroon. Monotoon fabrieks achtig guitaar werk goed beter dan het meeste oudere werk. Sommige nummers zijn aardig maar ook niet meer dan dat.

Ja, ik denk dat ik m'n beoordelingen weer eens moet bijstellen. Ben Motley Crue al weer een tijdje .. tja.. zat, na veeeel gedraaid te hebben.

Krijgen hun tijd binnenkort weer, eventjes wat variatie..

Dramatisch.........

Als ik deze letters tik, is het 23 juli. De dag die in Nederland is afgekondigd als dag van nationale rouwd om de omgekomen passagiers van de noodlottige vlucht van MH 17 te herdenken. Elke radiozender doet stemmig door hun dj's op gepaste toon te laten spreken en de gehele dag slome krukzitliedjes te draaien. Als je dan om 9:30 al Jeff Buckley achter de kiezen hebt, weet je zeker dat het de rest van de dag alleen maar minder wordt. Ondanks alle onmacht die ik zelf ook bij de gebeurtenissen voel.

Deze status die me langzaam richting de 'bored as hell'-status sleept, is waarschijnlijk de oorzaak voor de plotselinge waardering van Mötley Crüe's Generation Swine die ik voor de verandering weer eens in de speler liet glijden. Het was gewoon even hoog tijd om wat exotische peper in de achteruitgang te deponeren.

Destijds stelde het album wat teleur. De terugkeer van Vince Neil liet me even denken dat de rellerige Dr. Feelgood dagen weer in ere werden hersteld. Niets bleek minder waar. De ingezette weg uit 1994 met wordt min of meer gewoon voortgezet met dit keer weer Vince Neil achter de mic. En dat is in retrospectief helemaal niet zo'n slechte keuze. Het titelloze voorganger was gewoon een te gekke plaat. Dus zo'n gekke keuze was het uiteraard niet.

Zo goed als dat album is Generation Swine niet, maar evengoed staat het vol met stevig groovende hardrock dat de herkomst uit de jaren 90 bij de eerste akkoorden al verraadt. Vince Neil is gewoon een hele slechte zanger. En dat breekt op. Als je provocerende liedjes over overdoses, orgieën en andere zondige dingen zingt, is zijn stem uit stekend. Maar serieus bedoelde inkijkjes zoals Afraid liggen hem toch wat minder.

Dat laat onverlet dat er best wat te genieten valt op Generation Swine. Het riffwerk is lekker heftig en het drumwerk interessant genoeg om me over de redelijk lome tempo's te tillen. De algehele toon is ernstig en bij vlagen best zwaarmoedig. Dat is een merkwaardige kant van Crüe om te constateren maar is uiteindelijk toch beslist geen vervelende geweest. Je kunt ten slotte niet altijd naar die ellendige duivel blijven schreeuwen.

Misschien het meest miserabele album dat ik ooit beluisterd heb - and there's some pretty stiff competition. Al durf ik na de bespreking van Edwynn (we do miss him) ook niet te hard van leer te trekken. Feit is dat dit het soort schreeuwerige & nonsensicale bullshit is die voor mij ieder object tot vernietigbare zooi herleidt. Ja, het is intussen zo ernstig met me gesteld.

De hele decadentie van de hard-rock scène had in de jaren '80 na een dozijn pinten nog enige charme. In de jaren 90 viel deze pose echter finaal door de mand. Afvoeren deze rommel.

Hier ben ik de Crüe kwijt geraakt.

Pfff.. Dit was toch echt wel om te janken. Met deze plaat weet Mötley Crüe maar weer eens te bewijzen dat ze niet mijn favoriet gaan worden, en sterker nog, met deze plaat zinkt Crüe nog dieper in de afgrond waar ze al in waren gezogen door onder andere de verschrikkelijke eentonigheid en de pitloze nummers die Crüe kende in bijna alle albums, alleen het album met John Corabi (ook wel het titelalbum) wist mij nog te overtuigen en dat album is de enige waarmee ik me regelmatig nog wel eens kan vermaken en daar blijft ook wel bij, maar deze bagger slaat echt alles, en laat ik vanaf nu ook voor altijd liever links liggen, een hoop rotzooi heb ik voorbij horen komen met wederom die irritant zangstem van Vince Neil, slechte productie en wederom eentonigheid.

Voorlopige tussenstand:
01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. Theatre of Pain
07. Generation Swine

De volgende vind ik nog erger. Verder geheel met je eens.

Na het herontdekken van Sixx:A.M. - MusicMeter.nl vond ik het nodig om weer eens een cd uit de kast te trekken van die andere band van Nikki Sixx.

Bij Sixx: A.M. kan ik de experimenteerdrang erg waarderen en ik begon me af te vragen of deze Generation Swine wellicht aan een herwaardering toe was?

Generation Swine is inmiddels een schokkende 27 jaar oud maar twee luisterbeurten later moet ik bekennen dat het album met het verstrijken van de jaren er niet beter op geworden is. De cynische opener Find Myself start nog redelijk lekker met de verassende zang van Nikki Sixx, maar zodra verloren zoon Vince Neil invalt gaat het nummer snel bergafwaarts om met het irritant herhaaldelijk schreeuwen van een klein kind te eindigen. Nee, Motley Crue is een album wel eens beter gestart.

Daarna komt de eerste single Afraid, die ik vroeger best lekker vond klinken maar nu voelt het nummer als een krampachtige Marilyn Manson kopie met een nogal pijnlijke tekst over de ex-vrouw van Nikki Sixx.

Helaas wordt het daarna niet veel beter. De vier nummers die erna komen klinken rommelig en onaf met als dieptepunt het punkachtige titelnummer. Mijn oren worden pas weer in positieve zin gespitst als Glitter wordt ingezet. Een ballade zoals ik die niet van Crue gewend ben. Het is geen meesterlijk nummer maar hier heb ik niet de neiging om te skippen naar het volgende nummer.

Tegen het einde krijg ik dan toch een flinke opleving als het Korn achtige Let us Prey wordt ingezet. De riff is zwaar, het drumwerk super strak en ik spring zelfs even op van geluk als ik een schreeuw hoor van de zanger, die werkelijk uit de tenen komt. Tot mijn verbazing blijkt dit echter de vorige zanger John Corabi te zijn die met die ene schreeuw meer indruk maakt dan Vince Neil op het gehele album.

Daarna komt het kleine rustpuntje Rocket Ship waarbij Nikki Sixx het hele nummer zingt en duidelijk een ode aan David Bowie brengt. Hij doet dat niet onverdienstelijk en het nummer klinkt best lekker maar had beter gepast op zijn solo werk dan op een plaat van Motley Crue.

A Rat like me is daarna een ouderwetse Motley Crue Rocker en de nieuwe bewerking van Shout at the Devil stoort mijn geen moment maar voegt ook weinig tot niets toe ten opzichte van het origineel.

Absoluut dieptepunt uit de bandgeschiedenis is echter voor het laatst bewaard. Het nummer Brandon is een hommage aan de zoon van Tommy Lee. Vaderlief besloot om voor dit pareltje zelf de zang te doen maar dat was op zijn zachts gezegd niet zijn beste keuze. De muziek bij dit nummer is nog best mooi en voor Motley Crue origineel te noemen. Het meest pijnlijk aan dit nummer is de ontzettend gênante tekst die massaal op de lachspieren werkt. Voor mij is het onbegrijpelijk dat de rest van de band deze compositie van Tommy Lee heeft goedgekeurd want het voelt als Spinal Tap en helaas is het niet zo bedoeld.

Alles bij elkaar is dit een nogal schizofreen album geworden waarbij het lijkt alsof Motley Crue wilde klinken als een kruising tussen Marilyn Manson, Korn, Oasis en David Bowie. De eigen identiteit gaat verloren in experimenteerdrang en het gevoel van een coherent geluid of album is nergens te bekennen. Verder is een belangrijk kritiekpunt dat de invloed van gitarist Mick Mars hier duidelijk is teruggeschroefd. Zijn herkenbare gitaargeluid wordt nodig gemist. Het lijkt erop dat Nikki Sixx en Tommy Lee hier alles bepaalt hebben met als resultaat dat zanger Vince Neil voortdurend ongeïnspireerd en verveeld klinkt en bij de gitaarpartijen van Mick Mars kun je duidelijk horen dat hij niet lekker in zijn vel zit.

Onder de streep is na al die jaren het album bepaald niet beter geworden en afgaande op de recent verschenen single Dogs of War waarbij Mick Mars is vervangen door Rob Zombie gitarist, John 5 is Motley Crue er niet bepaald op vooruit gegaan. Toch zal ik uiteraard de nieuwste telg, die later dit jaar zal verschijnen met veel interesse beluisteren.

Voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=6bCAizfzcgI

Deze Generation Swine laat in ieder geval horen, dat ik liever het solowerk van Nikki Sixx nog eens opzet en dit album ga beschouwen als een stukje onfortuinlijke geschiedenis.