Mötley Crüe - Generation Swine (1997)

Pfff.. Dit was toch echt wel om te janken. Met deze plaat weet Mötley Crüe maar weer eens te bewijzen dat ze niet mijn favoriet gaan worden, en sterker nog, met deze plaat zinkt Crüe nog dieper in de afgrond waar ze al in waren gezogen door onder andere de verschrikkelijke eentonigheid en de pitloze nummers die Crüe kende in bijna alle albums, alleen het album met John Corabi (ook wel het titelalbum) wist mij nog te overtuigen en dat album is de enige waarmee ik me regelmatig nog wel eens kan vermaken en daar blijft ook wel bij, maar deze bagger slaat echt alles, en laat ik vanaf nu ook voor altijd liever links liggen, een hoop rotzooi heb ik voorbij horen komen met wederom die irritant zangstem van Vince Neil, slechte productie en wederom eentonigheid.

Voorlopige tussenstand:
01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. Theatre of Pain
07. Generation Swine

Na het herontdekken van Sixx:A.M. - MusicMeter.nl vond ik het nodig om weer eens een cd uit de kast te trekken van die andere band van Nikki Sixx.

Bij Sixx: A.M. kan ik de experimenteerdrang erg waarderen en ik begon me af te vragen of deze Generation Swine wellicht aan een herwaardering toe was?

Generation Swine is inmiddels een schokkende 27 jaar oud maar twee luisterbeurten later moet ik bekennen dat het album met het verstrijken van de jaren er niet beter op geworden is. De cynische opener Find Myself start nog redelijk lekker met de verassende zang van Nikki Sixx, maar zodra verloren zoon Vince Neil invalt gaat het nummer snel bergafwaarts om met het irritant herhaaldelijk schreeuwen van een klein kind te eindigen. Nee, Motley Crue is een album wel eens beter gestart.

Daarna komt de eerste single Afraid, die ik vroeger best lekker vond klinken maar nu voelt het nummer als een krampachtige Marilyn Manson kopie met een nogal pijnlijke tekst over de ex-vrouw van Nikki Sixx.

Helaas wordt het daarna niet veel beter. De vier nummers die erna komen klinken rommelig en onaf met als dieptepunt het punkachtige titelnummer. Mijn oren worden pas weer in positieve zin gespitst als Glitter wordt ingezet. Een ballade zoals ik die niet van Crue gewend ben. Het is geen meesterlijk nummer maar hier heb ik niet de neiging om te skippen naar het volgende nummer.

Tegen het einde krijg ik dan toch een flinke opleving als het Korn achtige Let us Prey wordt ingezet. De riff is zwaar, het drumwerk super strak en ik spring zelfs even op van geluk als ik een schreeuw hoor van de zanger, die werkelijk uit de tenen komt. Tot mijn verbazing blijkt dit echter de vorige zanger John Corabi te zijn die met die ene schreeuw meer indruk maakt dan Vince Neil op het gehele album.

Daarna komt het kleine rustpuntje Rocket Ship waarbij Nikki Sixx het hele nummer zingt en duidelijk een ode aan David Bowie brengt. Hij doet dat niet onverdienstelijk en het nummer klinkt best lekker maar had beter gepast op zijn solo werk dan op een plaat van Motley Crue.

A Rat like me is daarna een ouderwetse Motley Crue Rocker en de nieuwe bewerking van Shout at the Devil stoort mijn geen moment maar voegt ook weinig tot niets toe ten opzichte van het origineel.

Absoluut dieptepunt uit de bandgeschiedenis is echter voor het laatst bewaard. Het nummer Brandon is een hommage aan de zoon van Tommy Lee. Vaderlief besloot om voor dit pareltje zelf de zang te doen maar dat was op zijn zachts gezegd niet zijn beste keuze. De muziek bij dit nummer is nog best mooi en voor Motley Crue origineel te noemen. Het meest pijnlijk aan dit nummer is de ontzettend gênante tekst die massaal op de lachspieren werkt. Voor mij is het onbegrijpelijk dat de rest van de band deze compositie van Tommy Lee heeft goedgekeurd want het voelt als Spinal Tap en helaas is het niet zo bedoeld.

Alles bij elkaar is dit een nogal schizofreen album geworden waarbij het lijkt alsof Motley Crue wilde klinken als een kruising tussen Marilyn Manson, Korn, Oasis en David Bowie. De eigen identiteit gaat verloren in experimenteerdrang en het gevoel van een coherent geluid of album is nergens te bekennen. Verder is een belangrijk kritiekpunt dat de invloed van gitarist Mick Mars hier duidelijk is teruggeschroefd. Zijn herkenbare gitaargeluid wordt nodig gemist. Het lijkt erop dat Nikki Sixx en Tommy Lee hier alles bepaalt hebben met als resultaat dat zanger Vince Neil voortdurend ongeïnspireerd en verveeld klinkt en bij de gitaarpartijen van Mick Mars kun je duidelijk horen dat hij niet lekker in zijn vel zit.

Onder de streep is na al die jaren het album bepaald niet beter geworden en afgaande op de recent verschenen single Dogs of War waarbij Mick Mars is vervangen door Rob Zombie gitarist, John 5 is Motley Crue er niet bepaald op vooruit gegaan. Toch zal ik uiteraard de nieuwste telg, die later dit jaar zal verschijnen met veel interesse beluisteren.

Voor de liefhebbers: https://www.youtube.com/watch?v=6bCAizfzcgI

Deze Generation Swine laat in ieder geval horen, dat ik liever het solowerk van Nikki Sixx nog eens opzet en dit album ga beschouwen als een stukje onfortuinlijke geschiedenis.