Accept - Breaker (1981)

Wat een energie!. Nog steeds een lekkere plaat met de rauwe stem van Udo Dirkschneider en goed gitaarduo, zelfs de ballad Can't Stand the Night is oké.

Dit had ik vroeger op tape, kant A. Kant B natuurlijk 'Restless and Wild'. Of andersom? En misschien moest ik 'm wel lenen van m'n broer. Wotever en hoe dan ook: dit heb ik indertijd ontzettend veel geluisterd op dat kleine, trouwe cassetteradiootje (zo'n tien tot vijftien jaar geleden hebben we hem moeten begraven...).

Udo Dirkschneider, goeie naam, en onderscheidend uiterlijk in de metal scene. Alleen Arnold Schwarzenegger klinkt nog beter, maar die kan weer niet zo'n strot opzetten als Dirk (niet dat ik weet, in elk geval). En dan ook nog komen met "Son of a bitch! Kiss my ass, son of a bitch! Son of a bitch! You asshole, son of a bitch!" Classick.
Wel een beetje jammer dat het daarna een AC/DC / Priest tribute plaat lijkt te worden, maar nog steeds best vermakelijk, zeker 'Burning' staat me nog goed bij van vroegah. 'Midnight Highway' doet deels sterk denken aan 'You Shook Me...' van AC/DC. En dan kan Udo opeens ook 'gewoon' zingen in 'Breaking Up Again', dat nummer kan ik me totaal niet herinneren. "Oooohh" Niet echt slecht, maar had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Ook 'Down and Out' kan de score - wat klinkt Udo hier als David Wayne - niet boven een nette 7 trekken.

-edit- en waar het intro van 'Restless and Wild' een speciale vermelding verdiende, gaat dat hier op voor de zinnenprikkelende cover, naast het al genoemde 'SoaB'.

Bij mij weten is Breaking Up Again gezongen door Peter Baltes.

Dat wist ik duidelijk niet!

Later heeft hij nog wel wat vaker gezongen. Op Predator bv.

Ik laat het voorlopig bij platen 3 t/m 6, wilde vooral deze en 'Restless and Wild' weer es horen.

Op I'm a Rebel zong ie ook al een paar nummers. The King sowieso en volgens mij ook No Time To Lose.

Ik wil me hersenen ook een keertje flossen zoals die dame op de hoes.

En Seawinds van het debuut natuurlijk.

Deze vind ik net wat beter dan Restless and Wild, waar heel veel tamme nummers op staan. Deze bevat een goeie, frisse energie waar die strot van Dirkschneider goed naar voren komt. Tracks als 'Run If You Can', 'Burning' en de titeltrack vallen daarbij onder mijn favorieten van Accept. De ballads doen me wat minder, met het - zoals ik hierboven lees - door Baltes gezongen 'Breaking Up Again' als vreemde eend in de bijt. Dat miskleuntje negerend snap ik wel waarom mensen naar deze periode blijven hunkeren als ze de wat tammere Accept uit 2021 horen.

Down and Out
Breaker
Son of a Bitch

Lekker plaatje van Accept.
Wat mij betreft ook het debuut, want kon de vorige niet vinden op Spotify.
Ja okay, een handjevol was te vinden op compilaties, maar niet genoeg om een compleet beeld te vormen.

Wel te vinden op YouTube:

Accept - Accept (1979)

Accept - I'm a Rebel (1980)

Ik kan eigenlijk alles van accept wat ze met Udo gemaakt hebben wel goed behappen. Maar vanaf deze plaat werden de puntjes op de i gezet. Vanaf hier ging het helemaal kloppen. Heerlijke plaat. Met nummers zoals : Starlight ,Breaker, run if you can en midnight highway knalt de plaat met heel veel energie uit je speakers. Heerlijke heavy metal met aanstekelijke melodieën.

Nadat doorbraakplaat Restless and Wild in 1982 mijn zolderkamer was komen binnenvliegen, maakte ik dankzij de fonotheek kennis met de voorganger.

Breaker deed me qua hoesontwerp en productie aan de grote broer van Accept denken, te weten Scorpions. Toch zijn beiden door anderen gedaan dan bij het grote voorbeeld.
Qua stijl was Accept uiteraard een stuk zwaarder: het geldt met name voor de eerste twee nummers, die ik op cassette opnam. Starlight is lekker uptempo, gevolgd door het titellied met daarin een snelle basdrumpartij en de cirkelzaagstem van de hier nog langharige Udo Dirkschneider.
De drie nummers na Breaker vond ik minder goed. Ook Son of a Bitch was qua muziek niet zo interessant, maar je krijgt er wél les in scheldtaal, woorden die ik op school bij Engels nooit leerde... Opvallend genoeg klinken hier in schril contrast met de tekst lieflijke klassieke invloeden in het gitaarspel.

De B-kant start verrassenderwijs met één van de betere nummers die AC/DC nooit opnam, namelijk Burning. Een eigen compositie van de Duitsers, het derde nummer van Breaker dat ik opnam. De gitaarsolo van Wolf Hofmann was helemaal in de stijl van Angus Young, maar daarom niet minder lekker.

Voor de verdere liedjes van de plaat drukte ik niet de opnameknop in. Pas nu valt me op dat ballade Breaking Up Again best aardig is; hierboven las ik dat deze is gezongen door bassist Peter Baltes; hij heeft zowaar een erg goede stem! Toch blijft dit een vreemd, Scorpionsachtig eendje in de bijt.
Dan liever de snerpende vocalen van Dirkschneider; in combinatie met de rücksichtloze metal blijkt dit nog altijd een vooral enthousiast plaatje te zijn, drijvend op drie uitschieters en voor het overige niet onaardig.