Accept - Breaker (1981)

Wat mij betreft van dezelfde kwaliteit als de andere Accept-albums die ik ken (Restless And Wild, Balls To The Wall en Metal Heart): Een paar uitschieters (Starlight, Son Of A Bitch, Burning), de rest van de nummers zijn niet zo bijzonder, maar het album als geheel luistert lekker weg. Ik vind alleen het nummer Breaking Up Again uit de toon vallen, maar overall gezien een prima plaat.

Accept is altijd al een geval apart geweest, vele mensen kunnen om met de zang van Udo Dirkschneider, anderen dan weer niet. Toch blijft Udo een groot onderdeel uit het totale Accept geluid. Ik beschouw dit net als Sinner als het debuut van Accept, want op de twee vorige platen valt zeer weinig te beleven. Mijn toppers op dit album blijven: Starlight, Breaker, Son of a Bitch en Burning welke zeer sterke nummers zijn. Breaking Up Again is een afknappper. Het blijft genieten van het gitaarwerk, maar pas op het volgende album laat Accept werkelijk zijn tanden zien.

Nadat doorbraakplaat Restless and Wild in 1982 mijn zolderkamer was komen binnenvliegen, maakte ik dankzij de fonotheek kennis met de voorganger.

Breaker deed me qua hoesontwerp en productie aan de grote broer van Accept denken, te weten Scorpions. Toch zijn beiden door anderen gedaan dan bij het grote voorbeeld.
Qua stijl was Accept uiteraard een stuk zwaarder: het geldt met name voor de eerste twee nummers, die ik op cassette opnam. Starlight is lekker uptempo, gevolgd door het titellied met daarin een snelle basdrumpartij en de cirkelzaagstem van de hier nog langharige Udo Dirkschneider.
De drie nummers na Breaker vond ik minder goed. Ook Son of a Bitch was qua muziek niet zo interessant, maar je krijgt er wél les in scheldtaal, woorden die ik op school bij Engels nooit leerde... Opvallend genoeg klinken hier in schril contrast met de tekst lieflijke klassieke invloeden in het gitaarspel.

De B-kant start verrassenderwijs met één van de betere nummers die AC/DC nooit opnam, namelijk Burning. Een eigen compositie van de Duitsers, het derde nummer van Breaker dat ik opnam. De gitaarsolo van Wolf Hofmann was helemaal in de stijl van Angus Young, maar daarom niet minder lekker.

Voor de verdere liedjes van de plaat drukte ik niet de opnameknop in. Pas nu valt me op dat ballade Breaking Up Again best aardig is; hierboven las ik dat deze is gezongen door bassist Peter Baltes; hij heeft zowaar een erg goede stem! Toch blijft dit een vreemd, Scorpionsachtig eendje in de bijt.
Dan liever de snerpende vocalen van Dirkschneider; in combinatie met de rücksichtloze metal blijkt dit nog altijd een vooral enthousiast plaatje te zijn, drijvend op drie uitschieters en voor het overige niet onaardig.