W.A.S.P. - The Headless Children (1989)

WASP's sterkste album. IJzersterke songs, sommige zelfs met diepgang, heel anders dan voorgaande albums. De opener The Heretic (The Lost Child) is geweldig, net zoals de Who-cover The Real Me of het opzwepende Mean Man. Dit album is erg goed, vooral het gitaarwerk van Chris Holmes spreekt mij - als mede-gitarist nota bene - erg aan. Mijn favoriete track op dit album is Maneater. De zang van Blackie Lawless zal voor veel mensen een reden zijn om niet naar WASP te luisteren, dat is jammer. Die heerlijke scheermessound vind ik juist zo goed, hoewel Blackie absoluut niet tot de betere rockzangers kan worden gerekend. Hoewel, op Crimson Idol (de opvolger) staan een aantal songs waarop zelfs hij mij weet te overtuigen.

Muzikaal vind ik dit album nog wel oké, rockt lekker en de zang van Blackie kan ik persoonlijk wel waarderen. Alleen staan er nog steeds kinderachtige dingen op, bijvoorbeeld "Mean Man" qua tekst, en het gesproken gedeelte op "Thunderhead" is kaas van de bovenste plank. Wel iets serieuzer als op eerdere albums inderdaad, maar voor mij toch een rede om niet meer naar "The Headless Children" te luisteren.

Eén van de betere wasp platen. En zoals reeds gezegd probeert de band hier wat van haar sm / shock imago af te komen dankzij het gebruik van wat serieuzere teksten. Dit lukt overigens behoorlijk in The Headless Children en The Heretic, maar ook in de mooie ballad Forever Free. De band kan het echter niet laten om met zowel Mean Man en Thunderhead toch nog twee "typische" wasp nummers erop te knallen, maar dat stoort niet. Beter nog zelfs, voor mij is Mean Man sowieso een van de betere Wasp songs.

Uitstekende plaat, die echter enkele jaren volledig word overtroffen door Crimson Idol.

Sterke plaat waarover in de media veel gepraat is. Op het laatste moment hebben de gus nog de album hoes moeten aanpassen. Hier stond namenlijk Rushdy op. Toen de aanslag op hem is gepleegd hebben ze hem vamn de hoes moeten verwijderen, van daar de lege plaats,

De laatste 2 tracks zijn live. En niet compleet ingezongen door Blackie, maar gedeeltelijk gezongen door een fan die uit het publiek geplukt werd.

Maak het maar eens mee als fan, dat een track met jou er op gepubliceerd wordt op een CD

Het eerste album dat toch een stuk ernstiger was. Wat gelukkig verder gezet werd op latere c.d.'s.

De opener en de titeltrack demonstreren de muzikale en tekstuele vooruitging het best. Met name het middenstuk van The Heretic mag er absoluut zijn. Mean Man is inderdaad volgens de oude leest maar dan wel weer de betere van W.A.S.P in zijn party-soort. Met Forever Free had ik vroeger een kortstondige affaire maar die liefde is inmiddels gedoofd hoewel ik haar best onder ogen kan komen

forever free was inderdaad een beetje de "hit" van deze cd. Maar toch heb ik het altijd als een minpunt beschouwd. Wel een mooie slow, maar niet echt wat ik van W.A.S.P. wil horen.

Samen met Crimson idol is dit het beste wat WASP ooit heeft uitgebracht! Geen slecht nummer op deze cd wat mij betreft! De sound is lekker vet en tsja, met Frankie Banali op drums kan er weinig meer mis gaan. The heretic en het titelnummer zijn pareltjes en het is me een raadsel waarom eerstgenoemde nooit meer live gespeeld wordt! Forever free is hét schoolvoorbeeld van hoe een ballad gedaan moet worden; kippevel!!
Wat ik ook prachtig vind aan dit album is de bevlogenheid waarmee Blackie zingt. Alsof hij tijdens het inzingen al doorhad dat ie goud in handen had met dit materiaal, zó intens en bezeten gaat ie tekeer!!

Mja, niet slecht, alleszins veel beter dan hun debuut die ik destijds heb omgeruild. Ik ontdek twee klassenummers, The Heretic en The Headless Children, een aantal aardige nummers en een zeperd met name Mean Man, opgedragen aan gitarist Chris Holmes. Ik vind Blacky Lawless nog altijd tamelijk waardeloos als zanger, maar ik beklaag mijn aankoop van dit album op vinyl deze morgen absoluut niet.

Over de hoes heb ik nog een opmerking in verband met het bericht van moon.v op 20/06/2007, volgens mij werd een fatwa tegen Salman Rushdie (auteur van De Satanisch Verzen) uitgesproken en op de hoes werd Ayatollah Khomeiny (die de fatwa had uitgesproken) weggelaten. In zijn plaats kwam volgens mij Raspoetin. Ik heb die hoes.

Probeer The Crimson Idol eens, is een waar meesterwerk.

Ik vind The Crimson Idol niet beter dan deze.

Ik ook niet. Ik mag beide albums erg graag! Dit album was mijn eerste kennismaking met WASP en dat geeft toch een bepaalde waarde aan zo'n album. En het is natuurlijk niet alleen daarom een goed album

Rebel in the F.D.G. is een enorm onderschat nummer, je kunt het lekker mee brullen.
Forever Free een typische Lawless ballad, mooie clip ook.
Na hun debuut en 2e album, ging WASP met dit album toch wel een andere richting op.

Wat een heerlijk gitaargeweld toch weer. De iets te stoere zang past niet altijd bij de songs maar is wel typerend. Beetje zelfde bereik als alice cooper. Maar dan gaan de gitaren weer los en scheuren maar weer. Lekker hoor.

Bonustrack For Whom the Bell Tolls is later verbouwd tot the Gypsy Meets the Boy ( op Crimson Idol) maar ik vind deze vetter! Had niet misstaan op het reguliere album m.i.

For whom the bell tolls is voor voor mij samen met het titelnummer het hoogtepunt van deze plaat, toendertijd expres de CD met bonusnummers aangeschaft. Leuk feitje overigens over het nummer, had het nog niet eerder gelezen

Klopt inderdaad. Op The crimson idol is het compleet veranderd in een ballad. Ook zeer de moeite waard, maar toch gaat deze oorspronkelijke versie er ook bij mij met de punten vandoor. De bonustracks zijn allemaal echt van toegevoegde waarde bij dit album vind ik. De studio nummers althans. Die live nummers zijn niet meer dan 'leuk voor de heb'.

Die freaky solo op the heretic is echt weergaloos en ongeevenaard op dit album.

WASPS' finest hour. Maar dan zonder de bonustracks. Daar word ik niet warm of koud van. Ook niet van de premature Gypsy Meets The Boy. Lang leve de originele cd.

De Jehtro Tull cover is schaamteloos slecht, evenals de 2 live songs waarvan je kudo's krijgt als je de laatste ervan uit kunt zitten met wat hoog vermogen door de speakers/hoofdtelefoon., Lake of Fools is verder een prima song maar inderdaad, zonder bonusnummers is het plaatje eigenlijk wel al af.

Ik vind die extra (studio)nummers zeker wel de moeite waard. Het probleem is echter, zoals bij bijna alle bonustracks, dat het niet bij de originele plaat past op de één of andere manier. Het klopt voor je gevoel niet als er na, in dit geval, Rebel in the F.D.G. nog meer muziek komt. Had het op een 2e schijfje gestaan dan kwamen die nummers stukken beter uit de verf vermoed ik.

De nummers zijn zeer zeker de moeite waard (excl live nummers). Ik heb de CD nooit gehad zonder de bonus nummers, voor mij loopt de CD lekker door in de bonusnummers. Een nummer als For Whom the Bell Tols en Lake of Fools is gewoon geweldig

For Whom The Bell Tolls is wel leuk omdat het een premature versie van Gypsy Meets The Boy is. Maar dat is dan ook alles.

Heb niet zoveel met dit genre en ben er niet echt bekend mee maar toen the Headless children eens bij mij voorbij kwam was ik toch op één of andere manier geïntrigeerd.Ik weet verder ook niet of dit album representatief is voor de rest van het oeuvre van W.A.S.P. maar de songs zitten bijna zonder uitzondering goed in elkaar en gaan qua sound ook best de niet commerciële/underground kant op,tenminste naar mijn gevoel.Wat dat betreft had ik toch een iets ander idee over shock/glam metal,waar dit onder schijnt te vallen.
De zang van Blackie Lawless vind ik eigenlijk nog het minste aan The Headless Children (hij is gewoon geen goede zanger) maar van de andere kant vind ik wel uitstekend bij deze muziek passen.
The Heretic (The Lost Child) en het titelnummer vind ik het voorlopig het best maar ik denk ook wel dat dit album een lange adem heeft dus we zullen zien.
Goed album met uitzicht op meer en ik ga zeker meer van deze band proberen,te beginnen met Crimson idol.

Met dit album sloegen ze een andere weg in. Zowel muzikaal als ook wel qua image en teksten. Dus vind je dit album wat, dan kun je ze vanaf hier allemaal wel proberen. De uitzonderingen zijn K.F.D. en Helldorado. Die liggen stilistisch op een ander vlak. De albums vóór The headless children zijn 'de oude WASP' en zijn meer glam/shock metal. Ook gaaf alleen wel anders.

Ja, Lawless werd wat meer volwassen en eigende zich wat sociaal-kritische onderwerpen toe. Het levert een sterk uitgebalanceerd album op met een lekker gejaagd karakter. Op The Crimson Idol schoot dat serueuze mij allemaal wat te ver door.

Ik snap wat je met dat laatste bedoeld. Ik vind dat album alleen wel heel erg gaaf.

Fantastische album!

Geen stem Edwin? Deze plaat moet toch wel een kolfje naar je hand zijn.