Eric Burdon & War - Eric Burdon Declares "War" (1970)

absoluut meesterwerk van eric burdon , stem alsof er een zak kolen in zijn keelgat steekt , en dan die prachtige bluesy jazzy music van war erbij , gewoon fantastisch

Tobacco Road en Spill the Wine zijn fantastisch.

Ik vind funk ook heel goed als genre passen. War is van origine ook een funk band.

spill the wine=magistraal!!

De beste platen van War zijn toch wel die met Eric Burdon. Niet enkel de verdienste van de zanger, ook de groep zelf is hier gewoon in zijn puurste vorm te horen. Prachtig!

Klinken mij teveel als ongeleide jamsessies die op een plaat zijn geknald. Jammer.

Ik ga voor "Blues for Memphis Slim". Wel 'ns gehoord maar nooit echt beluisterd. Dat heb ik recent wel mogen doen, vanaf vinyl. Wat een briljant stuk, vooral die sax die langzaam opkomt. Heerlijk Nu nog zelf het vinyl zien te bemachtigen

Ja maar da's lekker ...... Eric Burdon & War - Tobacco Road (Live, 1970) HD - YouTube

Spill the wine is een meesterwerkje, gaat nooit vervelen, intens, rauw, assertief, dwingend, meeslepend, goede effecten, magistraal instrumentenwerk, krijg vele beelden bij dit nummer en word er helemaal in mee getrokken. Heerlijk !!

Spill the Wine was het enige nummer die mij bekend was. Ik kreeg hem regelmatig voorgeschoteld in mijn Spotify lijst en drukte hem altijd meteen weg. Vond het een verschrikkelijk nummer. Had ook totaal niet de behoefte om te kijken hoe het nummer heette of van wie het was. Ik schrok dus een beetje met de B-kant. Daar was die draak weer.

Na een aantal keer luisteren kom ik toch tot de conclusie dat ik liever deze op zet dan de opvolger uit hetzelfde jaar. De style blijft redelijk gelijk maar Black Mans Burdon begint gewoon veel te rommelig.

Wat had ik graag Spirit hier op gezien in plaats van Spill the Wine...

Ik heb zelf minder met Spill The Wine. De twee nummers die de 10 minuten overstijgen zijn echter geweldig. Rauwe, meeslepende bluesrock met een vleugje funk. De ruige stem van Burdon past goed bij deze muziek.

aan het hierboven vermelde genre funk/rock kun je wat betreft dit 1e album van Eric Burdon & War gerust de genres r&b, jazz en latin toevoegen.

de band War was oorspronkelijk een club act die speelde onder de naam The Nightshift. producer Jerry Goldstein, Eric Burdon en de Deense harmonica speler Lee Oskar waren destijds in Los Angeles op zoek naar een band en bezochten begin 1969 een optreden van de groep waar de eerste contacten werden gelegd. zo ontstond de band War. toetsenist Lonnie Jordan verklaarde de naam als volgt "I'd say it was because our battle was to take our instruments and shoot out notes to the people instead of bullets. It was us making war against wars. Actually our opening p.r. slogan was "War is Music".

zoals dat voor velen onder MuME users zal gelden is muziek vaak verbonden met herinneringen uit het verleden. dit album "a trip down memory lane" leerde ik in de "flower power" tijd van de 70's kennen. tijdens zwoele zomeravonden (30 graden overdag noemden we toen "heet" weer) kwam dit album voorbij.

het met pianospel ingeleide "The Vision of Rassan" waarna Eric Burdon begint te zingen met zijn doorleefde, rauwe blues stem en de ritmesectie en sax invallen zet meteen de toon van de broeierige, ritmische muziek.
dit nummer is een eerbetoon aan jazz muzikant Roland Kirk en wordt gevolgd door het up-tempo funky "Tobacco Road" een nummer van de obscure singer/songwriter John D. Loudermilk, van wie zowaar 2 albums op MuMe staan. samen met "Mother Earth" 1 van de 2 covers op dit album. een nummer van blues pianist/zanger Peter Chatman aka Memphis Slim, dat eerder verscheen op diens album "All Kinds of Blues" (1963). een heerlijk slow blues nummer met zowel een sax en harmonica solo.

de overige muziek werd geschreven en gearrangeerd door de War leden waaronder "Spill the Wine" dat Eric Burdon van tekst voorzag. een magistraal nummer dat wereldwijd een hit werd en het album een gouden status opleverde.

het eind 1970 uitgebrachte "The Black-Man's Burdon" ervaar ik persoonlijk als net iets beter dan dit debuut. in 1976 volgde nog een album "Love Is All Around" met wat restjes en outtakes uit de sessies van de 2 albums die dit unieke gezelschap uitbracht.

"War" bestond destijds uit Harold Brown (drums), Dee Allen (congas, percussion), Dee Dee Dickerson (bass, vocal), Howard Scott (guitar, vocal), Lee Oskar (harmonica), Charles Miller (tenor sax, flute), Lonnie Jordan (organ, piano) en Eric Burdon (lead vocals).

de slogan op dit album "We the people have declared war against the people, for the right to love each other" past in de tijdgeest van de 70's.

Album werd geproduceerd door Jerry Goldstein
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alonso)

"Eric Burdon Declares War" was a commercial success, providing momentum for further touring and the recording of a second album "The Black-Man's Burdon". The following year, the partnership dissolved - Burdon went on to solo projects and several reunions with the Animals, while War embarked on a career that would bring them such major albums as "All Day Music" and "The World is a Ghetto", and many more gold and platinum successes. Fortunately, the music they recorded together survives, a remarkable combination of divergent ancestries and united talents"