Eric Burdon & War - The Black-Man's Burdon (1970)

Zo verzorgt als EB Declares War klinkt, zo rommelig is deze dubbelaar die met een klein beetje zelfkritiek makkelijk tot een veel betere enkele schijf gereduceerd had kunnen worden.

Hoogtepunt is de gehele A kant van de 1e LP: de Paint It Black medley is helemaal geweldig, een semi klassieker in mijn boek en Spirit is een goed en lekker uitgevoerd nummer. Dieptepunt is de volkomen kant nog wal rakende ( en nog in een Part 2 terugkomende ) uitvoering van Nights In White Satin dat kwa doelloosheid zo van Love Is had kunnen komen.

Konklusie: Eric Burdon is een geweldige zanger maar leed regelmatig aan zelfoverschatting.

Nou rommelig? Integendeel eigenlijk! Juist een uitermate uitgebalanceerd album en ik zou er geen nummer van willen missen. De samenwerking met War is uitermate doeltreffend. mooie afwisseling tussen zeer swingende music en rustige nummers en dat alles geladeerd met Burdon's aanstekelijke optimisme. Een metamorfose van Paint It Black naar They Can't Take Away Our Music. Een parel in het werk van Burdon, dat gezien het aantal stemmen hier, wat mij betreft, veel meer aandacht verdient.

Absoluut met indana eens. Met War heeft Eric Burdon twee klassieke en tijdlose platen gemaakt.

ja, 2 meesterwerken zijn het met een klein verschil voor eb declares war die ik zelf een ietsje hoger inschat

Een geweldige trip die wordt afgetrapt met een heerlijke aanpak van 'Paint It Black'! De vele psychedelische elementen worden nergens vervelend, integendeel. 'Spirit' is z'n volledige 8 minuten waard, de kinderkoren op 'Beautiful New Born Child' en 'They Can't Take Away Our Music' zijn perfect gecast en het subtiele, bijna onhoorbare 'Sun / Moon' is een waar genot voor het (tegen de boxen plakkende) oor. Z'n anderhalf uur meer dan waard!

Dit is en blijft een heerlijk album. De Rock, Soul, Funk en soms Jazz invloeden werken aanstekelijk.

ik heb dit dubbelalbum maanden geleden in een kringwinkel voor 50 eurocent gekocht, maar nog steeds niet de tijd gehad om hem helemaal te draaien. de eerste lp klonk lekker. als ik me goed herinner, hoorde ik er ergens santana in.

25 stemmen? Dit geweldig album verdient meer aandacht! Het is een genot om Eric met zijn heerlijke zang in ouderwets mooie stereo aan te horen. Vrolijk makend !

Het album begint met een voor mij wat rommelige Paint it Black uitvoering. Vindt het origineel al niet geweldig en dus deze al helemaal niet. Voor de Nights in White Satin nummers geldt eigenlijk hetzelfde. Spirit kon ik al en is wat mij betreft de beste song op dit album. Al met al vindt ik de eerste plaat niet echt geslaagd. De tweede plaat is een stuk beter. Vooral de laatste kant is heerlijk bluesy. En Eric Burdon is een zeer aangename zanger. Hij geeft het geheel een beetje extra machismo (ofzo).

Vandaag weer eens op de draaitafel gelegd. Fijn album blijft dit toch. Zeer geslaagde combinatie van Jazz, blues-rock en Afro-rock met die geweldige stem van Burdon die hier fantastisch op dreef is. Tweede lp van dit dubbelalbum is het beste.

Album deze week een aantal keer geluisterd. Heb de nieuwe geremasterde vinyl editie uit een vinyl box met alle 3 samenwerkingen met War. Ik vind het echt een heerlijke plaat. Muzikaal zit het naar mijn mening en smaak heel goed in elkaar ! De blues nummers zijn ook fantastisch.