Eric Burdon & War - The Black-Man's Burdon (1970)

Zo verzorgt als EB Declares War klinkt, zo rommelig is deze dubbelaar die met een klein beetje zelfkritiek makkelijk tot een veel betere enkele schijf gereduceerd had kunnen worden.

Hoogtepunt is de gehele A kant van de 1e LP: de Paint It Black medley is helemaal geweldig, een semi klassieker in mijn boek en Spirit is een goed en lekker uitgevoerd nummer. Dieptepunt is de volkomen kant nog wal rakende ( en nog in een Part 2 terugkomende ) uitvoering van Nights In White Satin dat kwa doelloosheid zo van Love Is had kunnen komen.

Konklusie: Eric Burdon is een geweldige zanger maar leed regelmatig aan zelfoverschatting.

Nou rommelig? Integendeel eigenlijk! Juist een uitermate uitgebalanceerd album en ik zou er geen nummer van willen missen. De samenwerking met War is uitermate doeltreffend. mooie afwisseling tussen zeer swingende music en rustige nummers en dat alles geladeerd met Burdon's aanstekelijke optimisme. Een metamorfose van Paint It Black naar They Can't Take Away Our Music. Een parel in het werk van Burdon, dat gezien het aantal stemmen hier, wat mij betreft, veel meer aandacht verdient.

Absoluut met indana eens. Met War heeft Eric Burdon twee klassieke en tijdlose platen gemaakt.

ja, 2 meesterwerken zijn het met een klein verschil voor eb declares war die ik zelf een ietsje hoger inschat

Een geweldige trip die wordt afgetrapt met een heerlijke aanpak van 'Paint It Black'! De vele psychedelische elementen worden nergens vervelend, integendeel. 'Spirit' is z'n volledige 8 minuten waard, de kinderkoren op 'Beautiful New Born Child' en 'They Can't Take Away Our Music' zijn perfect gecast en het subtiele, bijna onhoorbare 'Sun / Moon' is een waar genot voor het (tegen de boxen plakkende) oor. Z'n anderhalf uur meer dan waard!

Dit is en blijft een heerlijk album. De Rock, Soul, Funk en soms Jazz invloeden werken aanstekelijk.

ik heb dit dubbelalbum maanden geleden in een kringwinkel voor 50 eurocent gekocht, maar nog steeds niet de tijd gehad om hem helemaal te draaien. de eerste lp klonk lekker. als ik me goed herinner, hoorde ik er ergens santana in.

25 stemmen? Dit geweldig album verdient meer aandacht! Het is een genot om Eric met zijn heerlijke zang in ouderwets mooie stereo aan te horen. Vrolijk makend !

Het album begint met een voor mij wat rommelige Paint it Black uitvoering. Vindt het origineel al niet geweldig en dus deze al helemaal niet. Voor de Nights in White Satin nummers geldt eigenlijk hetzelfde. Spirit kon ik al en is wat mij betreft de beste song op dit album. Al met al vindt ik de eerste plaat niet echt geslaagd. De tweede plaat is een stuk beter. Vooral de laatste kant is heerlijk bluesy. En Eric Burdon is een zeer aangename zanger. Hij geeft het geheel een beetje extra machismo (ofzo).

Vandaag weer eens op de draaitafel gelegd. Fijn album blijft dit toch. Zeer geslaagde combinatie van Jazz, blues-rock en Afro-rock met die geweldige stem van Burdon die hier fantastisch op dreef is. Tweede lp van dit dubbelalbum is het beste.

Album deze week een aantal keer geluisterd. Heb de nieuwe geremasterde vinyl editie uit een vinyl box met alle 3 samenwerkingen met War. Ik vind het echt een heerlijke plaat. Muzikaal zit het naar mijn mening en smaak heel goed in elkaar ! De blues nummers zijn ook fantastisch.

veel muziek roept associaties op met herinneringen uit het verleden. zo ook deze in 1970 op dubbel lp verschenen "The Black-Man's Burdon". een "trip down memory lane". een heerlijk gevarieerd album met een fraaie cocktail van blues, funk, jazz, r&b en rock, waarbij de stem van Eric Burdon het geheel afmaakt.

destijds in mijn jeugd grijs gedraaid op de met mijn broers gedeelde boven gelegen "muziekkamer" van onze ouderlijke woning. in deze bewierookte kamer met gekleurde lampen en visnetten aan het plafond luisterden wij met vrienden naar dit album. het waren zwoele zomeravonden met openstaande ramen met uitzicht op ver gestrekte weilanden en die avonden werden soms ochtenden waarbij we de zon op een zeker moment zagen opkomen en beseften hoe laat we het hadden gemaakt.

mede door nostalgie gedreven komen nummers als de "Paint It Black Medley" (de eerste 7 nummers die totaal ruim 13 minuten duren), het tweede nummer "Spirit", "Sun/Moon" en de afsluiter "They Can't Take Away Our Music" een oproep tot verbroedering, ruim 50 jaar later nog steeds "binnen", maar feitelijk geldt dat voor alle nummers.

van begin tot eind 1 1/2 uur lang een boeiende luister trip op wat men tegenwoordig een "Grand Cru" album zou noemen, waarbij ik besef dat een twintiger of dertiger van nu er heel anders naar zal luisteren.
1970 was ook het jaar waarin het later legendarisch geworden Kralingen Popfestival met een hoog "flower power" gehalte werd gehouden. zeg maar het Nederlandse equivalent van het Amerikaanse Woodstock festival. het waren heel andere tijden waarbij veel jongeren nog (later achterhaalde) idealen koesterden over een "betere wereld". herinner me de "make love not war" t-shirts uit die tijd.

deel de euforie hierboven over deze "heerlijke plaat" volledig. "The Black Man's Burdon" is een regelrechte klassieker. de re-issue op cd (1993 ARG Records) klinkt geweldig. de inmiddels 85-jarige Eric Burdon zou later in de nadagen van zijn carrière nog een prima solo blues rock album uitbrengen "Soul of a Man" (2006).