Nazareth - The Fool Circle (1981)

Waardeloze muziek (paar redelijke nummers, maar vooral niet meer dan redelijk), prachtige hoes.....

Even voor de duidelijkheid:
Nazareth is (want ze bestaan nog steeds) een Schotse groep die in het begin van hun carriere
stevige bluesy hardrock maakte, hierbij geholpen door de soulvolle schuurpapieren stem van Manny Charlton.
Met redelijk wat succes ook in de jaren 70. De Everly Brothers-cover Love Hurts werd in 1976 nummer 1 in de Top 40.
Vanaf 1976 (ingezet met het album Playin' The Game) werd het echter steeds slechter. De hardrock ging eruit en aangekomen bij dit album hielden we alleen nog maar wat zouteloze pop en rockdeuntjes over en is ook van de schreeuwende Manny Charlton niets meer over.
Waarschijnlijk is dit dan ook het dieptepunt in hun oeuvre.

Tot zover het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat Moonlight Mile toch wel een mooie ballad is en Pop The Silo een klein beetje van de oude glorie doet herleven.
Verrassend is ook nog de live uitgevoerde cover van Cocaine, waar een heel eigen draai aan wordt gegeven. In het jeugdliefde-liedje Victoria (ook live) horen we nog even Good Vibrations voorbij komen.
Veel meer is hier niet over te melden, behalve de inderdaad prachtige hoes.
Ook niet echt spetterend geproduceerd.
De rest wat ik van ze heb, staat inmiddels ook onder.
Op vinyl.

Correctie:
Manny Charlton is de gitarist, de zanger met de schuurpapieren stem is Dan McCafferty.

Ik vind dit niet het slechtste album. Het is wel anders, dan we van Nazareth gewend zijn.
Hier staan toch wel nummers op, die kunnen wedijveren, met de beste nummers van Nazareth.

Moonlight Eyes 
Pop the Silo 
Dressed to Kill 

Man man wat is dit ? Nazareth ? Die gasten van Razamanaz, Hair of the dog ?

Ja...echt waar het is diezelfde Nazareth. Waar is het fout gegaan ?

Vragen vragen vragen.....

Futloos en saai is een goede omschrijving.

Darrel Sweet is vervangen door een drumcomputer lijkt het wel en Dan klinkt ook niet meer als good old Dan. Helaas...

Als je een hardrockplaat verwacht, dan is Fool's Circle een tegenvaller. Maar verder is dit een aardig vervolg op het minder heavy Malice in Wonderland, en nog altijd een stuk geïnspireerder dan sommige van de platen die in de jaren 80 nog zouden volgen.

Ik bestelde de heruitgave op paars vinyl voor twee tientjes bij Bol. Wel dat ik er eerst een paar keer aan moest wennen op YouTube. Een softere aanpak hoeft niet te betekenen dat het slecht of, inderdaad, ongeïnspireerd is. Het album komt zelfs beter bij me binnen dan 'Malice in Wonderland', de productie vind ik hier beter. Drums beter te horen, mooi helder open geluid en af en toe komen de gitaren tot hun recht. Met name de flirt met reggae van vorig album wordt hier verder voortgezet zonder al te veel andere fratsen. Ook aangenaam dat de beste nummers ook mooi achterelkaar aankomen en ik pas bij 'Every Young Man's Dream' mijn bedenkingen heb.

Albumopener 'Dressed to Kill' swingt de pan uit, het serieuzere 'Another Year' aanvankelijk even slikken van wat speel je nou, maar sterk in de versnellingen waar wel degelijk rockgitaren te horen zijn. 'Moonlight Eyes' fijn dat de ballad zo vroeg komt en 'Pop the Silo' zweept de boel eens even op, waarna twee keer een flirt met reggae komt. 'Let Me Be Your Leader' en 'We Are the People' werden ook live gespeeld. 'Little Part of You' deed me aanvankelijk pijn aan de oren qua verdraagzaamheid maar benadert anderzijds de perfectie van soft-hardrock. Ietwat vreemd besluit van de plaat met 'Cocaine', reeds eerder met Zal Cleminson opgenomen die op dit album echter alweer vertrokken is. 'Victoria' is dan een flauwe afsluiter die echter ook wel weer past bij hen.