The New London Chorale - The Young Matthew Passion (1986)

Mijn ouders waren lid van een oratorium-vereniging. Elk jaar, in de aanloop van Goede Vrijdag werden we als kinderen 'doodgegooid' met de Mattheus van Bach. Pa en Moe gingen dan luid oefenen in de huiskamer voor dit jaarlijkse hoogtepunt. Al snel ontdekte ik de zegeningen van de koptelefoon die me mijn eigen verderfelijke rockmuziek liet horen. Jaren heb ik een zwaar en onprettig zondagmiddaggevoel gehouden bij het horen van Bachcantates.

Tom Parker heeft op dit album er toch wel iets moois van gemaakt, eerlijk is eerlijk. Het zware klassieke is eraf en er wordt goed gezongen door Bell, Brown, Jerome en Neville. Hywell Bennett is de verteller en dat doet hij gewoon erg goed. Muzikaal is het niet diepgaand. Bachkenners trekken ongetwijfeld een pruimenmondje bij het horen van deze vertolking. Maar het klinkt prettig poppy en is fraai symfonisch geproduceerd. En dan lukt het mij ook nog wel deze rit in één keer uit te zitten.

Met Bach kan ik inmiddels wel beter opschieten en daarmee bevind ik me in het gezelschap van o.a. Rick van der Linden, Thijs van Leer, Ton Scherpenzeel, Maarten 't Hart en Procol Harum's Matthew Fisher en Gary Brooker die A Whiter Shade Of Pale van Bach pikten. Mag best af en toe.

Kan vandaag weer gedraaid worden. Best geslaagde project van Tom Parker.

Ik wil mijzelf niet bestempelen als een Bachkenner maar eerder als een Bachliefhebber. Ik trek zeker geen pruillipje bij het beluisteren van "The Young Matthew Passion".

Ook in deze lijdensweek voor Pasen kan "The Young Matthew Passion", samen met "Jesus Christ Superstar (1970 versie)", weer worden beluisterd. Beide albums van harte bij U aanbevolen!

Hij staat hier nu op. Ook van harte aanbevolen: The Passion van Adrian Snell

Ook prima voor vandaag. En waar het hier eindigt met de kruisdood gaat het in The Passion van Snell door naar de opstanding. De kern van het geloof, lijkt me. De dood heeft niet het laatste woord.