Eluvium - An Accidental Memory in the Case of Death (2004)

An Accidental Memory in Case of Death is voor mij misschien wel het beste album van Eluvium. Het is inderdaad heel anders dan de andere platen, maar het straalt rust uit. Een prachtige rust moge dat duidelijk zijn! Waar de andere platen echt tot de ambient horen, zou ik niet weten waar ik dit nou zo precies zou moeten plaatsen, behalve dan in het hoekje van de pianomuziek. Waar de ambient van de heer Cooper me op den duur neigt te gaan vervelen, kan ik hier werkelijk altijd naar luisteren.
De plaat duurt totaal niet lang, maar in dit geval komt dit denk ik alleen maar ten goede van de muziek. Als er hier nog een 25 minuten aangeplakt waren, denk ik dat het zou gaan vervelen.

De plaat begint met An Accidental Memory. Een prachtige opener, hoewel het jammer is dat deze zo kort duurt.
Daarna Genius and the Thieves. Het minste nummer van de plaat, naar mijn mening. Niet dat dit nummer slecht is, integendeel. Maar áls ik een nummer zou moeten aanwijzen, zou het deze zijn.
Perfect Neglect in a Field of Statues is wederom prachtig, net zo als alle daarop volgende nummers eigenlijk. Ik kan ze hier wel allemaal af gaan lopen, maar dat heeft weinig zin denk ik.

Het hele album straalt namelijk een sfeer uit, die ik heel erg goed kan waarderen. Een sfeer van rust, zoals ik al eerder zei. Hier kan ik dus ook echt áltijd naar luisteren. Ook nu, nu ik midden in de hectiek van de carnaval zit, en even de mogelijkheid heb gevonden om naar huis te gaan. Tot rust te komen. Dit album helpt daar bij, en hoe! De melodieën zijn simpel, maar oh zo prachtig.

Natuurlijk zullen de meeste mensen dit niet zo ervaren, maar voor mij is hij echt prachtig.

5*