Jimi Hendrix - People, Hell & Angels (2013)

Vraagje aan de kenners..
Is dit echt nog nooit uitgebracht materiaal en is het de moeite om dit aan te schaffen?
Of is het weer geldklopperij...
Had graag naast de 4 gebruikelijke LP's eens iets anders van Jimi aangeschaft en ben aan het twijfelen over deze...

Dit is de nieuwe single. En volgens de site officiele site zijn het niet eerder verschenen nummers. Zodat het eigenlijk zelfs een nieuw album is.

Er staan hier zeker drie nummers die al verschenen op die andere post mortem platen.

Alle nummers, op een na, zijn eerder uitgebracht in andere versies.
een nummer is echt 'nieuw'

Ben niet zo happig op al die alternatieve versies. Vond 'Somewhere' gisteren bij DWDD wel érg goed klinken. 'Let Me Move You' was ook niet slecht, maar 'Mojo Man' vond ik knap beroerd (afgaande op die snippets).

Ga 'm wel beluisteren en dan zien we wel verder.

Net zo fijn en waardevol als Valleys of Neptune. Natuurlijk kennen we een hoop al wel maar dit zijn studioversies en soms net even ietwat anders. De ene keer minder de andere keer minstens even fijn als de al bekende versies.
Het blijft uitmelken maar zoals het hier gebeurt kan ik er dan wel weer mee leven want het levert een prima album op.

Ik vind het wel een lekker nummer eigenlijk met Albert Allen op zang. Op Let Me Move You is dat trouwens Lonnie Youngblood die je ook hoort op sax in dat nummer.

Nadeel aan dit album is dat de nummers soms te makkelijk weggedraaid worden.

Ben hier eigenlijk best benieuwd naar.

word hier eigenlijk een beetje moe van. Ben gek op Jimi, maar ze blijven maar door gaan.
De eerste twee tracks zijn twee uitvoeringen van hetzelfde (al eerder verschenen) Earth Blues....
Die track met die andere zanger is een giller. Gewoon negeren!

Het blijft natuurlijk weer een nieuwe verzameling losse tracks, maar in deze hoedanigheid vind ik de eerste helft erg goed genietbaar. Een iets relaxter klinkende Hendrix die zich hierop van zijn soulkant laat horen. Die combi van gestripte funk met blues en soul zou een mooi album hebben kunnen opleveren wat mij betreft. Naar zijn einde toe werd het allemaal (naar mijn idee) wat technischer en minder samenhangend, wat je wel vaker ziet bij artiesten met een hoge begaafdheid.

Zijn twee tracks met een andere zanger

Al met al valt het me tegen. Het is Hendrix en hij laat zijn gitaar spreken, maar het is niet alsof er ineens een nieuwe ontdekking is gedaan die een essentiële toevoeging aan zijn oeuvre is. Van 'Somewhere' had ik meer verwacht, maar uiteindelijk is het nog niet tot volwaardig nummer uitgegroeid. Het zit nog te veel in de jamfase en dat is bij meerdere nummers het geval. Bij 'Inside Out', 'Hey Gypsy Boy' en 'Villanova Junction Blues' kun je misschien zelfs van probeersels spreken. Nu houd ik van een goede jam, maar daarvoor had ik bijv. al live opnames.

De klank is ook aan de tamme kant. Het mag best wat steviger en vooral feller.

Koop in plaats van deze en Valleys of Neptune gewoon The Jimi Hendrix Experience - The Jimi Hendrix Experience (2000)

Waarom komen ze hier nu mee. Gast is onderhand een halve eeuw dood.

Is z'n aantal compilaties al verhonderdvoudigd ten opzichte van z'n reguliere reeks albums?
Ik heb even geen tijd om te tellen...

zou volstaan met 4 reguliere albums en band of gypsies, een eindeloos lange reeks postume alba(ik noem ze geen albums) lijkt me geen zuivere koffie.

Misschien komt er ook nog wel een album van 2pac in 2040.

Ik wacht al ruim 30 jaar op een nieuwe van John Lennon, maar die was blijkbaar wat minder productief. Ik snap niet dat er nog steeds nieuwe opnames kunnen opduiken. Zijn dat dan allemaal demo's geweest, testopnames e.d.? Zou Hendrix zich niet in zijn graf omdraaien als hij wist dat dit dat uitgebracht werd? Vraag ik me dan af...

Waarschijnlijk wel, puur vanwege het feit dat het waarschijnlijk niet de bedoeling was om uit te brengen. Desalniettemin, aardig album. Het klinkt gelukkig niet heel erg postuum.

Ik weet niet of je dat weet maar van Lennon is wel een 4 cd box uitgebracht met demo's en alternatieve takes.

Ja ok, maar bij Hendrix heb ik het idee dat er steeds weer opnieuw zgn. nieuw materiaal boven water komt. Ik denk dat hij een kamer had met verborgen vakken achter de muren en ze steeds weer nieuwe ruimtes vol oude banden vinden.

@kelder

de heruitgaven (demo's en alternatieve takes) van Lennon boeien niemand, precies het punt.
Zet die meuk gratis op internet voor echte nerds, de rest is zakkenvullen.

De demo's en alternatieve takes van Jimi Hendrix boeien evenmin. Leuk om een keer te horen, maar daar blijft het ook bij. Het enige wat boeit als het komt op postuum materiaal is het livemateriaal, maar de kans dat we dat ooit gaan zien als release is nihil.

Reptile vraagt zich af:




Hendrix kon geen noten lezen, dus een manier om zijn ideeen vast te leggen was alles opnemen, maar dan ook letterlijk alles.
Eddie Kramer, zijn vaste geluidstechnicus zowel in de studio als live, was er dan ook bijna altijd bij.
Veel geld ging tijdens zijn leven ook op aan studio huur. Een belangrijke reden om een eigen studio te gaan bouwen ( Electric Lady studio), die aan het eind van zijn leven zo goed als klaar was.

En het nieuwe van dit materiaal is relatief.
Hendrix werkte zijn ideeen meestal al jammend uit in de studio.
Zo zijn er van sommige nummers ( in wording) tientallen versies.
Met zeer grote stelligheid kun je zeggen dat Hendrix zelf dit materiaal niet uitgebracht zou hebben, maar verder zou hebben uitgewerkt. (wat hij in veel gevallen van de hier aanwezige songs ook heeft gedaan)
In de eerste plaats omdat hij heel onzeker was over zijn werk, maar daarnaast ook omdat hij een perfectionist was.

Voor de echte verzamelaar staan hier leuke dingen op, maar ook niet meer dan dat.
Het nummer met Youngblood vind ik eigenlijk niet passen op deze compilatie; stamt uit de tijd voordat Hendrix naar GB werd gehaald.
Behalve het betere geluid is dit ook niet nieuw of onbekend, maar wel voor het eerst op een reguliere uitgave.

De meeste andere stukken zijn met met Miles en Cox, en stammen uit '68/'69.
Twee stukken zijn met de Woodstock band, en 1 met aleen Mitch Mitchell op drums en Jimi ook op bas.

Veel van de zogenaamde nieuwe stukken zijn schetsen voor wat later uitgewerkt zou worden tot uiteindelijke nummers: Crash Landing werd Dolly Dagger, Hey Gypsy Boy werd Hey Baby.

Verder een paar hele vroege versies, o.a. van Izabella, en stukken met de originele begeleiders en niet de nieuw, na Jimi's dood, toegevoegde muzikanten van de lp Crash Landing. Muzikanten die vaak Jimi nog nooit hadden ontmoet.
Verder nog een boos klinkende Hear My Train, die het toch niet haalt bij de acoustische 12 snarige versie, en een bewerking van een nummer van de Ghetto Fighters.

Dus Reptile; er is nog veel meer, of het allemaal kwalitatief wat toevoegd is zeer de vraag.
Wat al die uitgaven van de laatste jaren in ieder geval te pruimen maakt is dat Eddie Kramer de techniek doet.
Hij weet in ieder geval hoe Hendrix wilde klinken, en behandelt de nalatenschap met respect.

Ik ben het verder wel met Stijn eens dat het allemaal niet super is.
De opnames met Cox en MIles in de studio hebben bijna allemaal dat euvel; ik vind dat te horen is dat deze formatie nog niet zo'n ingespeelde machine was, en nooit zou worden, als de Experience deel 1.
Niet voor niets was het na de Nieuw Jaars concerten ( Band of Gypsys) snel bekeken met dit trio.

omdat er vraag naar is/ vraag wordt gecreëerd en omdat het simpelweg bestaat.
Die 43 jaar doen er niet toe. Zeg je ook niet over Bach of Woody Guthrie.

Ja. En als je die twee nummers naast elkaar legt, is het overduidelijk dat 'Hey Baby' stukken beter is.

Verder is het nog wel leuk dat Stephen Stills een keer komt bassen, maar daar koop ik de cd niet voor.

Ik vind dit eigenlijk best goed. Veel energie in de nummers. Vergeleken met de box West Coast Seattle Boy misschien wat minder (ook niet echt een album), maar niet minder dan Valleys of Neptune of first rays...

Misschien was het niet bijster slim, maar dit is het eerste (volledige) album van Jimi dat ik beluisterd heb. De bekende nummers ken ik al wel van een verzamelalbum dat ik hier heb. Ik kwam deze tegen bij de plaatboer en heb hem toen maar megenomen. Geen foute keuze achteraf

Qualitatief vind ik dit een erg goed album. Favoriet is Easy Blues, slechtste Let me Move You en Mojo Man. Het luistert als geheel lekker weg, zonder echt slechte nummers.

Omdat dit mijn eerste albumvan Jimi is heb ik dus geen idee van de randzaken (eerder uitgebracht materiaal, kan niet tippen aan zijn reguliere werk etc.) heb ik het gewoon als "nieuw" beluisterd. Ik denk dat veel artiesten van tegenwoordig blij zouden zijn met een album van dit niveau.

*4,0

....als je nu maar niet stopt met dit album, je hebt nog veel fraais te ontdekken Wolter.
Maar ik begrijp je laatste opmerking, en dat is eigenlijk best wel triest dat iemand van jouw leeftijd dat concludeert.

Ik heb zijn eerste 3 albums al besteld Het is gewoon een feit dat de meeste muziek van tegenwoordig alleen maar wordt gemaakt om snel geld te maken en niet meer om uniek te zijn en/of om kwaliteit te leveren. Zelfs bands die vroeger wel kwalitatief geweldig werk leverden vind ik nu mainstream. Het nieuwe album van Bon Jovi bijvoorbeeld vind ik ook waardeloos vergeleken met het oude werk. Misschien kan U2 nog wat brengen, maar ook daar heb ik mijn twijfels bij.

Het ergste vind ik nog dat de meeste leeftijdsgenoten (niet allemaal gelukkig )die computergeluidjes van tegenwoordig echt geweldig vinden. Voor mij is muziek uit een computer echt inspiratieloos en gevoelloos. Geef mij dan maar een gitaarrif van Hendrix of Gallagher, dat is echte muziek. Maar tegenwoordig wordt kwaliteit niet meer gewaardeerd, hoe zonde het ook is.

Somewhere is een fantastisch nummer , alleen al hiervoor heb ik de cd gekocht.Maar toch is te horen dat het een 'samengesteld' nummer is.Ook de klank is op de cd heerlijk , in tegenstelling tot de bootlegs waar het meeste van deze cd toch te vinden is.