McAuley Schenker Group - M.S.G. (1992)

Hoewel ik Robin McAuley een geweldige zanger/frontman vind, en Michael Schenker's niet geringe reputatie en capaciteiten als topgitarist alom bekend zijn, heeft dit album het nét niet. Het klinkt allemaal wel leuk en 'goed in het gehoor', maar soms té geforceerd, zo lijkt het. Originaliteit is soms ver te zoeken. Leuk album om eens in de zoveel tijd te horen, hoewel ik als groot Schenker-fan en als mede-gitarist altijd veel van zijn trucjes probeer onder de knie te krijgen.

Ik heb deze plaat laatst nog eens opgezet en dat stemde me niet bepaald tot tevredenheid. Het openingsnummer Eve is meer dan voortreffelijk en de meester zelf laat zijn gitaar hier op niet mis te verstane wijze loeien. Ook We Believe in Love is - ondanks de tenenkrommende titel - nog wel het beluisteren waard. Een heerlijke semi-ballad, maar absoluut niet te zoet. Ook Nightmare is zo'n nummer, dat rustig voortkabbelt, leuk klinkt, maar verder niet al te bijzonder is.

Voor deze toch enigszins zouteloze poppy/commerciële rockplaat geef ik met veel moeite een 3*. Als je kijkt dat zowel McAuley en Schenker twee absolute topmuzikanten zijn, had hier toch meer in moeten zitten. Het is dat het magistrale Eve hier op staat, anders was het wellicht een 2* geworden.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat Robin McAuley - de zanger van deze band - tegenwoordig nog doet. Ik heb al jarenlang niets meer van hem vernomen.

Ik zet dit album met gemak op eenzelfde 4 sterren als de andere albums met McAuley! Op dit album staan me toch een paar knallers van ballads!! When I'm gone, Nightmare, We believe in love, What happens to me en This night zijn alle 5 adembenemend mooi, niet in de laatste plaats door de fantastische zang!! Eve, Paradise, This broken heart, Crazy en Lonely nights zorgen voor de prima rockers op dit album. Enkel Invincible vind ik wat tegenvallen.

Ik verhoog met een halfje. Geweldig album! Hadden de vorige twee met McAuley nog wat 'last' van een gladde produktie; bij dit album is dat verholpen. De gitaar klinkt heerlijk rauw en ongepolijst. Ik blijf enkel Invincible wat minder vinden.

Ik vind het een groeiplaat en heb even gewacht om te stemmen. Nightmare geweldig. De semi-ballads doen het prima, zang en gitaar zijn goed op elkaar afgestemd.
Ik heb toch wel een zwak voor die gekke Duitser.

Was mijn nick op MusicMeter niet Sir Spamalot (copyright Monty Python) geweest, dan had ik wellicht gekozen voor Michael Schenker of Sir Michael of Sir Flying-V of weet ik veel. Samen met Joe Satriani is hij een gitarist die ik geweldig liefdevol in de armen kan sluiten. Problemen heeft hij altijd gehad met zijn muzikanten, vele aardige, vele goeie, maar in mijn ogen nooit de groep die samen met hem een monsterlijk album kon afleveren. In feite was hij nog op zijn best in zijn eerste periode bij UFO. Rockers kennen die periode, help ik hen hopen. Strangers in the Night en daarop onder andere Rock Bottom, meer zeg ik niet.

Robin McAuley is één van de betere zangers waarmee hij heeft samengewerkt, Gary Barden riep vroeger bij mij wrevel op, de vaak-net-niet-zanger, maar op The 30th Anniversary Concert (2010) heb ik mijn mening moeten bijstellen. Ik erger mij het meest aan James Kottak (ex-Kingdom Come) die simpel hakwerk aflevert en denk met weemoed aan Simon Philips of Cozy Powell...

Aardige nummers staan er op, iets te veel kalme nummers volgens mijn goesting maar je kan niet alles hebben in het leven. Productie is van Kevin Beamish en ik vind het geluid van dit album te vol. Less is more, leren ze ons dan. Na de feiten.

De groep die Michael nu alweer jaren bijeen heeft (vocals: Doogie White) en met wie ie elk jaar (oktober) ook in Nederland super goede concerten geeft is wel een hechte club, Sir Spamalot. Het speelplezier straalt eraf bij Michael. De mannen zijn allemaal een dagje ouder maar Michael lijkt muzikaal in een tweede jeugd te verkeren.

Schenker is God!

Na de geweldige plaat "Save yourself" al jaren in bezit te hebben uiteindelijk ook deze maar eens aangeschaft. Voor mij toch wel een kleine teleurstelling, de plaat is in mijn ogen wat te zoetsappig.
Het is niet slecht, maar zeker ook niet bijzonder. "Net niet" zoals ik hierboven ergens al lees.

De 2 uitzonderingen zijn "Paradise" en "This broken heart"
Dit zijn toch wel 2 heerlijke nummers! De afsluiter "Nightmare" heeft ook nog wel wat speciaals, de vocalen van McAuley komen hier goed tot zijn recht.

Straks "Perfect Timing" nog maar aanschaffen, kijken of die nog wat bevalt.

3*

1991. De cd krijgt de overhand op vinyl, de wapenwedloop tussen U.S.S.R. / Rusland en de VS loopt op zijn einde dankzij perestrojka en glasnost en in Zuid-Afrika is apartheid officieel afgeschaft. Een periode die in het westen vol optimisme werd beleefd.
Michael Schenker maakte eveneens naar zijn zeggen goede tijden mee. In 1987 keerde hij terug met MSG-in-nieuwe-jas en nadat hij begin 1991 eenmalig een album had gemaakt met het project Contraband, ging de aandacht naar de derde van McAuley-Schenker.
Daaruit waren drie leden verdwenen, waarmee de naamgevers achterbleven. Niet getreurd, Jeff Pilson van Dokken en James Kottak van Kingdom Come waren capabele vervangers. Deze keer geen toetsenist/tweede gitarist, maar voormalig groepslid Steve Mann en Jesse Harms (ex-Sammy Hagar) sprongen bij op klavieren. De laatste schreef bovendien mee aan When I'm Gone.

McAuley Schenker Group werd geleid door een Ier en een Duitser en opereerde vanuit Los Angeles. Bij verschijnen in december 1991 (Verenigde Staten en Japan) en februari 1992 (Europa) is grunge net in de mode. Dat was nog niet zo toen de heren in de studio zaten en MSG drijft dus nog helemaal op de muzikale golven van glam- en sleaze metal. De gitaren zitten dankzij producer Kevin Beamish vetter in de mix dan op de voorgangers.
Onmiskenbaar is de meerwaarde van gitarist Michael Schenker, ook in dit genre een klasbak, mede dankzij de rauwe stem van Robin McAuley naast zich. Qua composities klinkt vooral voorspelbare hardrock; toch weet der Michael een enkele keer een glimlach op mijn lippen te toveren.
Los van zijn solo's, altijd de moeite waard, gebeurt me dat in We Believe in Love, dat aanvankelijk een stevige powerballade is om op 2/3 met een frisse riff te versnellen; de laatste drie nummers hebben allemaal het woordje 'night' in de titel, waarvan het slotlied opvalt. Zes-en-een-halve minuut Never Ending Nightmare (de elpeeversie vermeldt alleen het laatste woord), een fraai op Scorpionsachtige wijze opgebouwde ballade waar Schenker zijn niet misselijke capaciteiten op akoestische gitaar tentoonspreidt om te eindigen met een elektrisch slot.

De toen modieuze vorm van hardrock regeert dus, waarbij McAuley in opener Eve soms op de wijze van Alice Cooper zingt. Ballades zijn talrijk met bovendien When I’m Gone en What Happens to Me, de laatste in 6/8-maat. Het was hun laatste studioalbum, wel verscheen nog Unplugged Live.