Amon Düül II - Yeti (1970)

In zijn geheel een stuk strakker en compacter gecomponeerd en uitgevoerd dan voorganger Phallus Dei. Soms zelfs uitgesproken poppy, zoals #6.

Meteen al aan het begin van dit album zit de vaart erin. Lekker gitaarwerk bovendien in #1. Van de zang ben ik minder gecharmeerd, maar die neem ik op de koop toe.

Mooie electrische viool in #4. Doet denken aan wat Ponty in dezelfde periode deed. Heerlijke riffjes vliegen je sowieso om de oren. Die in #8 doet aan Fresh Garbage van Spirit denken. De bizarre vocoder in #9 lijkt wel naar Iron Man van Black Sabbath te hinten.

Na #10 gaan de teugels wat losser. #11 kan de concurrentie met het titelnummer van het debuut makkelijk aan. Gaat vrij naadloos over in # 12. #13 is een getormenteerd klinkende ballad, die mij, in weerwil van de titel, vooral aan brandend woestijnzand doet denken.

Van de drie eerste platen van ADII is dit veruit mijn favoriet. Van hun latere platen ken ik alleen Hijack nog, maar die is moeilijk hiermee te vergelijken.

Wat ik hiervan gehoord heb is zeker steengoed. Pale Gallery vind ik sowieso al een topper. De zang vind ik bij deze band, zoals ook op Wolf City -die ik bezit- nogal makjes. Een compilatie van instrumentale nummers lijkt me een optie, want het instrumentale nummer op Wolf City is daarop het hoogtepunt.

Majestueus,psychedelisch, fantasierijk en dan tegelijkertijd rauw(!) maken van dit een bijzondere plaat, het doet me ook vaak denken aan de woestijn waar allerlei dingen gebeuren.
Alleen in die 2 Yeti improvisaties zijn er af en toe stukjes waar de bas en drums de overhand nemen, en dat is net een beetje te puur(?) voor mij denk ik, desondanks alsnog prachtige stukken daarin.

She Came Through the Chimney is zo'n klein pareltje die je her en der tegenkomt met zo'n uitzonderlijke schoonheid dat je helemaal van de wereld (zachtjes) weggeblazen word.
In de hele plaat door is het vooral de gitaar die de show steelt als je het mij vraagt.
Yeti heeft iets zigeuner achtig maar dan in een psychedelische vorm.
De drums zijn ''los'' en qua timing net niet strak, wat de ervaring nog aparter maakt.

Je moet wel een beetje openstaan voor deze muziek, het is in ieder geval uniek!

wel wel

in Vlaanderen en Nederland blijkt deze niet zo gekend. verrast me een beetje.

zal wel aan mij liggen.

trouwens sterke plaat!!!

waarom zo weinig respons bij andere platen van dit geniale gezelschap?

hoe zijn de liveplaten?

Wolf City en hun debuut ken ik.

maar ik val zeker ook door de mand als het over hun live werkjes gaat.

geen flauw idee

Eye-Shaking King = Sonic Youth 12 jaar eerder.

Duitsers die klinken als een roedel Perzische pillenslikkers. Ongrijpbaar en werelds. Voor mij 1 van de hoogtepunten uit de krautrock-scene.

Ik moet hier wel heel erg mijn best voor doen.

Blijven gaan en niet opgeven, hpdewin, dit is een zalig plaatje en de moeite wordt ruimschoots beloond!

Saillant detail: De man met de zeis op de voorkant is een oud lid van hun commune die in 1968 werd vermist en later dood terug werd gevonden, aangevreten door wolven...

Ik moet opeens aan Drs. P en z'n troika denken...

Hmm ik vind die improvisaties nou juist de kracht van dit album, monsterlijk en episch, en dat terwijl de rest van de plaat al op torenhoge niveau is, verhoogd naar 5*!

Dit klinkt een beetje als Jimi Hendrix als hij op het juiste moment in Duitsland was geboren. Wederom een mooie krautrockband, geweldige muziek. Aanrader, met name voor degenen die van een flink potjes gitaar houden.

Het probleem met Amon Düül II is dat het lijkt alsof ze de commune waar ze ooit begonnen nooit echt ontgroeid zijn. Akkoord, het gitaarwerk is lekker strak, de zin om te experimenteren zit er altijd in en de psychedelische muziek deelt aan de luisteraar rake klappen uit. Maar daar tegenover staat vooral de zang en de ellenlange composities - die uiteindelijk improvisaties zijn. Hoewel je niet kunt klagen over een gebrek aan rasechte rock 'n roll, moddert de band op zulke momenten wat aan. Op hun best zijn ze met kortere nummers zoals "She Came Through the Chimney" , "Archangels Thunderbird" en "Cerberus", die klinken alsof Maharishi Mahesh Yogi ermee gemoeid is. Al bij al behoort Yeti tot hun betere platen.

Kan het eigenlijk niet beter verwoorden dan BeatHoven al heeft gedaan.

Ik verhoog met een halfje.

Vooral de Improvisation-gedeelte kan ik heel goed waarderen. Vooral bij nachtelijke uren zeer smaakvol.

Een van de eerste bandnamen die me te binnen schiet als ik dit beluister is Hawkwind. Ik heb er dezelde prettige beleving bij. Nu blijkt ook nog dat er een bandlid is die in beide bands een bijdrage heeft geleverd.
The Space Ritual van Hawkwind en dit album van Amon Düül, wat een overeekomsten!
Hoewel er op beide albums volop wordt geimproviseerd blijft het retestrak. Yeti mag zo nog 18 minuten doorgaan!
Terecht op 53 in de 100 Greatest Albums of 1970 en zelfs op 44 in Best Ever Albiums van dat jaar.
Een zeer ruime 4* (nog wel voorlopig)