Youth Lagoon - Wondrous Bughouse (2013)

Sorrymorry aan iedereen die dit album fantastisch vind, mijn excuses aan alle fans van het prachtige 'Youth Lagoon', maar dit is echt rotmuziek.
Nergens is het ook maar een beetje 'catchy', wat je toch verwacht na 'The Year of Hibernation'. Die was ook niet super, maar had wel het supermooie 'Montana' en '17'. Zelfs het blijkbaar 'oooh Mute is een heerlijke nummer' gevoel krijg ik niet echt direct. Die stomme voice crunch/distortions doen er echt geen goed aan het klinkt ook écht letterlijk als kattengejank, alsof die vergelijking nu pas vrij goed tot mij doordringt. Experimentele muziek, allemaal goed en wel, maar Youth Lagoon doet het gewoon zo fout dat het hilarisch wordt. Ik vind er wat Animal Collective in terug, wat Unknown Mortal Orchestra, vleugje Wavves. Imma call it: 'hipster noise'.

eerste luisterbeurt en vind het vrij geweldig eigenlijk

Vier stemmen in Humo gekregen en hier wordt hij blijkbaar niet gewaardeerd, vreemd.
Ik citeer even een klein stukje:

Herinner u het moment dat u Arcade Fire voor het eerst hoorde en u met gebalde vuisten dacht 'later wordt dit een grote groep'. Dit is weer zo'n moment. Nu. Soms is straks te laat.

en verder:

al wie ooit schreiend ten hemel zwoer voortaan enkel nog naar muziek te luisteren als die de kracht bezat zijn of haar leven van richting te veranderen - al die mensen mogen zich wondrous bughouse blind aanschaffen.

Ik ga toch maar eens luisteren

Ik moet het nog wat vaker beluisteren, maar mijn negatieve houding ten opzichte van deze plaat verandert langzaam. Maar nog steeds had ik liever wat minder toeters en bellen gehoord dan nu het geval is.

Het is hieronder/boven allemaal al gezegd. Wat mij betreft ook een tegenvaller. Veel minder dromerig dan zijn voorganger. Veel choatischer en experimenteler. Bij een aantal nummers kwam Animal Collective ook in mij op.

Animal Collective is er wel stukken beter in.
Dit zal voor mij de teleurstelling van het jaar worden denk ik.

Het album inmiddels vaak beluisterd en ik vind het geweldig. Het heeft niks met Animal Collective te maken. Krautrock invloeden van begin jaren 70.

Als ik Mute hoor, moet ik toch wel een beetje aan Sigur Rós denken. Vooral de zanglijnen doen aan die van Jónsi denken.

Wat een tegenvaller na 'The Year of Hibernation', jammer. Gelukkig weet dit 'nieuwe' geluid anderen wel te bekoren, naar mijn mening is het te pretentieus. De beschrijving "hipster noise" in het eerste bericht kan ik me wel in vinden.

En daar was opeens de jonge Trevor Powers met een geweldig droomplaat genaamd The Year of Hibernation. Kenmerkend aan dit album was het minimalisme en de zorgvuldige opbouw van de nummers. Twee jaar later is daar Wondrous Bughouse. Door Pitchfork met open armen ontvangen, maar door de gemiddelde luisteraar een stuk minder. Dat is te begrijpen, aangezien Powers bij een paar nummers nogal overdrijft met zijn toeters en bellen.

Waar ik bij de eerste paar luisterbeurten zeer teleurgesteld was, is dat gevoel langzaam verdwenen in een vorm van tevredenheid. Zo slecht is dit album ook weer niet en er staan wel degelijk een paar pareltjes op. Neem alleen al het schitterende Raspberry Cane, Third Dystopia of het gevoelige Pelican Man. Eigenlijk is het alleen maar te hopen dat Powers bij een volgend album een mooie tussenweg vindt, wat dat deze jongeman veel potentie heeft is nu wel duidelijk.

Ja, dit is een erg gezellig album! Beetje Mercury Rev, beetje arcade fire. Dit lust ik wel!

Terwijl The Year of Hibernation bij mij op 4,5 staat, wordt deze zwakker bij elke luisterbeurt.
Geen wondermooie dromerige melodieën meer, maar vervelend richtingloos psychedelisch geneuzel. De plaat heeft ook een vreselijk irritant geluid. De productie kon stukken beter.
Maar ik denk dat hiervoor gekozen is geweest.
Uitermate zwak album. Mijn laagste stem tot nu toe.

had in het begin ook een wat vage relatie met zijn muziek, hier en daar leuk en kinderlijk, maar meer niet. ik begin de laatste tijd in te zien dat het eigenlijk prachtig is.

Live in Utrecht

Youth Lagoon - Mute @ Tivolivredenburg

Starter Through Mind and Back is te veel gedoe met geluidjes en helaas heeft Mute daar ook een overdaad van net als eigenlijk alle songs op dit album. Waarom -vraag ik me af- niet de stijl van het eerste album gevolgd? De liedjes hebben al die effecten niet nodig. Schoenmaker blijf bij je leest.
3*