Youth Lagoon - Wondrous Bughouse (2013)

Gave hoes!

Eerste plaat van Youth Lagoon vond ik erg tof, dus ik ga deze zeker beluisteren. Met zo'n mooi 'visitiekaartje' nodigt dat ook wel uit

Ik heb het debuut destijds met een vier en een halve ster beloond, dus is het vanzelfsprekend dat ik heel erg benieuwd ben naar deze opvolger. En als ik zo kijk naar de hoes valt het me op dat het wel enorm experimenteel is.

Dropla is te luisteren vanaf zijn facebookpagina.

Beetje teleurstellend vind ik.
Het dromerige is minder sterk aanwezig dan dat vroeger het geval was.

Ik ben teleurgesteld in het nummer Dropla.. hij is trouwens te vinden op Soundcloud

ik vind het een goede single

Ik vind het ook niet mis. Het is inderdaad anders dan zijn debuut, maar verandering is niet direct slecht. Zeker niet als we nog niet de rest hebben gehoord. Het debuut sprak me enorm aan, maar ik ga ook geen hoge verwachtingen stellen.

Dropla vind ik best wel geweldig, ken het vorige album niet, maar de single heeft me zeer benieuwd gemaakt in dit album (en de vorige).

Ook Mute is te beluisteren.

Bij de eerste helft van dat nummer heb ik zo mijn bedenkingen, maar de tweede helft vind ik dan weer goed. Maar ik denk dat deze opvolger een stuk minder ga zijn dan het prachtig debuut. Van wat ik al gehoord heb lijkt het alsof Trevor Powers een ander pad bewandeld en dat het daardoor radicaal anders gaat klinken dan het debuut.

Hele andere sound dan zijn vorige album vrees ik. Of dat goed uit zal pakken? Ik hoop het. Ik vind Mute wel een mooie plaat eigenlijk!

Matig vervolg van The Year of Hibernation. Had hier veel meer van verwacht. Zeker na het horen van Dropla, dat ver boven de rest van het album uitsteekt. De nieuwe sound van Trevor doet me niks.

Teleurstellend vervolg op het erg leuke debuut The Year of Hibernation.
Het is te zweveriger en ik mis kleine stekeligheden die ik op de vorige wel hoorde.

Zeeer teleurstellend na het wonderschone debuut!

Ik vond Dropla en Mute al teleurstellend.

Ik ook.. maar hoopte toch nog stiekem op een wonderschone album.

Hier te beluisteren.

Het lijkt wel Animal Collective op Attic Doctor.
Hij laat het beter over aan hen in het vervolg.
Pffff...

Hij is écht niet zo slecht hoor. Veel sterkere melodieën dan het debuut nog.

Ik vind het inderdaad niet zo'n slechte plaat.
Misschien komt dat omdat ik me de voorganger niet meer zo goed herinner, een album waar ik lang naar opzoek ben geweest maar eigenlijk nooit heb kunnen vinden.. wat vrijwel direct uit de productie leek te zijn gegaan...

Dit album lijkt inderdaad wel een beetje op wat Animal Collective doet, maar waar dat bij Animal Collective mij tegen gaat staan doet dat het hier (nog) niet. Door het geluid komt de stem wel ver naar voren, zo nu en dan. Dan is toch wel goed te horen dat meneer nogal een zeik stem heeft.. maar ach.. Ik vind 't gemiddelde erg laag, want kwaliteit heeft de plaat zeker.

Ik vond het ingetogen 'slaapkamer' geluid van het debuut mooi maar ook deze veel meer gevulde plaat gaat er goed in. Mooie melodieën en gekke zang die hier en daar neigt naar Animal Collective inderdaad.

Ben ook erg benieuwd naar de live versies want met dit nieuwe materiaal kan hij een mooie gevarieerde set spelen i.c.m. werk van z'n debuut.

Het klinkt inderdaad heel anders dan zijn voorganger, maar toch vind ik het een hele sterke plaat. Misschien heeft het nog wat meer luisterbeurten nodig

vreemd dat ik dit nog helemaal niet kende? klinkt na een keer luisteren heel goed. heerlijk lekker fijn kinderlijk, inderdaad zoals animal collective dat ook kan, maar dat is dan ook de enige vergelijking die ik - tot nu toe - kan en wil maken.

Ik vind het eigenlijk best een plezierig plaatje. Het is denk ik vooral de kunst om de het eerste album een beetje los te laten zodra je hieraan begint.

Dat is makkelijker gezegd als gedaan natuurlijk. Tot nu toe mis ik vooral het soft-dromerige sfeertje en die heerlijke opbouw in nummers als Afternoon en July.

Ondertussen "Best New Music" op Pitchfork.

Het lijkt alsof hij overgestapt is van wiet naar LSD.

Ik houd wel van dit soort plaatjes. Je weet na een kwartiertje totaal niet meer waar je bent op het album. Gewoon verdwalen in de sfeer van het album. Doet me soms denken aan de albums van Peter Adams en deze: Cloud Cult - Feel Good Ghosts (Tea-Partying Through Tornadoes) (2008)

Het is inderdaad zo dat Wondrous Bughouse een radicale verandering kent in tegenstelling tot het debuut. De ingetogenheid is bijna zoek en er is meer plaats gemaakt voor grotere dingen die net niet bombastisch te noemen zijn. Toch kan ik niet zeggen dat dit een slechte plaat is, al was dit maar een eerste kennismaking. Nu weet ik honderd procent zeker dat hij het niveau van het debuut niet gaat evenaren, maar dat hoeft ook niet echt.

Pelican Man is echt een hemels nummer zeg.