Hugh Cornwell & Robert Williams - Nosferatu (1979)

De platenmaatschappij van The Stranglers gunde de heren wel enige artistieke ruimte, zeker toen punk op zijn laatste benen liep, zoals de heersende gedachte in 1979 werd. Kreten als 'Punk's not dead' die in de media opdoken deden het tegengestelde vermoeden, waarop het pragmatische United Artists de heren ruimte bood voor solowerk.

Stranglers' monsieur Burnel mocht zijn portret van Europa op vinyl vastleggen, meer aandacht was er in de Nederlandse media voor Nosferatu, de plaat die zanger/gitarist Hugh Cornwell maakte.

Verschenen bij aanvang van de koude winter van '79 - '80 is laatstgenoemd album net zo experimenteel als dat van de bassist. Een kaskraker was het niet, daar was ie ook duidelijk niet voor gemaakt.
Op Hilversum 3 draaide de VPRO de titelsong, die ik wel spannend vond. Daarbij herinner ik me vaag een recensie in Muziek Expres, welke vertelde dat de plaat op de gelijknamige stomme film (1922) was gebaseerd, dat duomaatje Robert Williams de drummer van Captain Beefheart was en dat de sfeer 'duister' of 'grimmig' of iets dergelijks zou zijn.

43 jaar later draai ik de plaat via streaming. De titelsong klinkt mij nog altijd postpunk-heftig in de oren en doet door de synthesizers aan eerder werk van The Stranglers denken.
Volgende track die opvalt is White Room, oorspronkelijk van Cream en hier opzettelijk verveeld gezongen.

Hoe vaker ik de plaat afspeel, hoe meer ik aan de toekomstige Stranglers moet denken: ten tijde van hun volgende plaatje, het eveneens experimentele The Gospel According To. Vooral Losers in a Lost Land, Wired en de laatste drie nummers (met op Wrong Way Round de spreekstem van die andere newwavepionier Ian Dury) lijken met hun onderkoelde zang danwel neurotische drumpartijen op vooruitwijzingen daarnaar.

Op Wikipedia worden meer gastbijdragen en andere boeiende feitjes genoemd.
Een plaatje voor de fan van experimentele muziek; ik geef er het predikaat 'best geinig' aan, ben namelijk wat conservatiever van smaak.

Dit ga ik toch maar eens checken, ben erg benieuwd naar dit project. Ik heb al decenia groot respect voor Hugh Cornwell, dan metname zijn werk met The Stranglers . Solo vind ik vooral het album 'Totem and Taboo" wel sterk. Blijkbaar weet deze muzikant, toch al wel op leeftijd maar niet van ophouden want in Oktober komt er alweer een nieuw solo-album van hem aan.

Heel apart allemaal, tegen het mysterieuze aan. Zeker de moeite waard deze eens op te zoeken. Sterke cover trouwens van het nummer 'white room' van Cream. Ik vind het toch wel een spannende plaat, samen met Hugh's maat Robert Williams. Leuk uitstapje buiten The Stranglers om, en dan nog een stukje experimenteler dan de eerste platen van The Stranglers. Ik vind "Nosferatu" zelf een aanrader voor mensen uit het alternative muziek circuit. De albumcover ziet er net zo onheilspellend uit als de muziek zelf. Dit alles geeft weer eens aan wat voor diverse artiest Hugh Cornwel is. Buiten sixtees, punk en popmuziek schuwt hij het alternatief niet. Ik moet wel bekennen dat ik hier wel even aan moet wennen, zeker spannend, maar het is allemaal een beetje té voor mij.

Jaren op cassette gehad en onlangs weer op vinyl aangeschaft. De hernieuwde kennismaking bevalt zeer goed. Fijn plaatje!
Experimenteel is het zeker maar ook uitermate muzikaal. De cover van White Room is zeer goed.
Ergens tussen de 3,5 en 4 sterren wat mij betreft. Aangezien de waardering wel heel erg laag ligt worden het 4 sterren.