Hugh Cornwell & Robert Williams - Nosferatu (1979)

De platenmaatschappij van The Stranglers gunde de heren wel enige artistieke ruimte, zeker toen punk op zijn laatste benen liep, zoals de heersende gedachte in 1979 werd. Kreten als 'Punk's not dead' die in de media opdoken deden het tegengestelde vermoeden, waarop het pragmatische United Artists de heren ruimte bood voor solowerk.

Stranglers' monsieur Burnel mocht zijn portret van Europa op vinyl vastleggen, meer aandacht was er in de Nederlandse media voor Nosferatu, de plaat die zanger/gitarist Hugh Cornwell maakte.

Verschenen bij aanvang van de koude winter van '79 - '80 is laatstgenoemd album net zo experimenteel als dat van de bassist. Een kaskraker was het niet, daar was ie ook duidelijk niet voor gemaakt.
Op Hilversum 3 draaide de VPRO de titelsong, die ik wel spannend vond. Daarbij herinner ik me vaag een recensie in Muziek Expres, welke vertelde dat de plaat op de gelijknamige stomme film (1922) was gebaseerd, dat duomaatje Robert Williams de drummer van Captain Beefheart was en dat de sfeer 'duister' of 'grimmig' of iets dergelijks zou zijn.

43 jaar later draai ik de plaat via streaming. De titelsong klinkt mij nog altijd postpunk-heftig in de oren en doet door de synthesizers aan eerder werk van The Stranglers denken.
Volgende track die opvalt is White Room, oorspronkelijk van Cream en hier opzettelijk verveeld gezongen.

Hoe vaker ik de plaat afspeel, hoe meer ik aan de toekomstige Stranglers moet denken: ten tijde van hun volgende plaatje, het eveneens experimentele The Gospel According To. Vooral Losers in a Lost Land, Wired en de laatste drie nummers (met op Wrong Way Round de spreekstem van die andere newwavepionier Ian Dury) lijken met hun onderkoelde zang danwel neurotische drumpartijen op vooruitwijzingen daarnaar.

Op Wikipedia worden meer gastbijdragen en andere boeiende feitjes genoemd.
Een plaatje voor de fan van experimentele muziek; ik geef er het predikaat 'best geinig' aan, ben namelijk wat conservatiever van smaak.