Shock Headed Peters - Not Born Beautiful (1985)

Een onbesproken monument ... mooie kans om er een eerste lichtje op te laten schijnen.

Karl Blake vormde begin jaren 80 een onmogelijk duo met Danielle Dax, genaamd Lemon Kittens. Onmogelijk omdat zij arty liedjes wilde maken, expirimenteel ingekleurd, en hij toch graag wilde klinken als Black Sabbath.

Ze gingen uiteen, en Karl Blake heeft daarna een serie niet allemaal even geslaagde maar steeds even gewaagde platen gemaakt onder diverse namen ( Shock Headed Peters, The Underneath, Evil Twins)

En deze ... is wat mij betreft de beste.

De nummers zijn zeer gevarieerd, inderdaad vet aangezette hardrock maar ook zeer deprimerende en duistere ballads en tenslotte wat experimenteler ingekleurde stukken.

De rode draad door de plaat heen zijn Karl Blake's teksten, die zonder uitzondering een kijk in zijn ontgoochelde binnenste geven. De man komt warmte tekort, en dat schreeuwt hij uit:

"if music be the food of love, I play none ... by way of explanation, I carry on ... "

Zijn liefde voor heavy metal komt tot uiting in de nummers Say no to Funk, Parabola en Wheel in the Bait, en die zijn stuk voor stuk vermakelijk. Karl is het vrolijkst als hij decibellen produceert, en rocken kan ie absoluut.

Na de opgewekte opener is het tweede nummer totaal anders, sobere pianoklanken en een gevoelig gedragen tekst in één regel:

"I want a house with big thick doors and big brown rooms and rippling fires and windy chimneys with windows with curtains reddy-brown like old carpets with lift gate shutters that lock across and people that I know only are coming in and no-one breaking in perhaps a moat would be too grand a forest would be friendly a wood welcome no fields though with fields you can see it coming and I don't think I want to see it.. "
....Ja, Karl woont daar leuk in het enge bomen bos.

De nummers Chalet d'Amour, Dog eat Dog en het titelnummer Bad Samaritans zijn stuk voor stuk stemmige, expirimenteel ingekleurde songs, wel steeds met melodie en een nadrukkelijk aanwezige Karl. Vooral Bad Samaritans is fraai, eindigend in een mantra van logge drums en Karl proclamerend "we're not born beautiful.."

Na de recht toe recht aan rock van Parabola "...ready for action... killed in action..." (muziek voor verkeersovertredingen zullen we maar zeggen) volgt Miserable Worm... dat eigenlijk best een beetje hilarisch is. Halverwege het nummer neemt ene Crystal de tekst van Blake over en dat doet ze op een tamelijk slaperige wijze. Trompet en trombone maken het curieuze plaatje hier compleet.

Mon Repos sluit thematisch enigszins aan bij Ideal en verhaalt over een deprimerende leefomgeving waaruit niet te ontsnappen valt. Gelukkig is de muziek mooi ... viool en gedoseerde, zware gitaarakkoorden type swans.

Wheel in the Bait is Karl rockend op top speed "I really am all mouth, no trousers..." scheurend, piepend en knarsend.

Werkelijk in en in triest wordt het met de afsluiter "the Kissing of Gods" wat handelt over .. zeg maar een gebrek aan menselijke interactie. Op zeer sober pianospel (type Satie) klaagt karl over a lack of ceremony at his sacred place.... "there's a flesh-flood in the tunnel of love, but I can't seem to make your mine mine" ... heus, als je het hem hoort zingen dan voel je de wanhoop.

Dit is geen plaat die je naar twee maal draaien opzij zult kunnen leggen. Ik heb indertijd lang moeten zoeken naar vinyl en prijs me gelukkig uiteindelijk ook een CD issue te hebben kunnen bemachtigen.... en deze komt nooit onderop de stapel heeft de tijd uitgewezen.

Ik heb Shock Headed peters ooit eenmaal in Ekko zien optreden, een grote man met een baard waar Will Oldham nog een puntje aan kan zuigen, en een gitaarversterker waar twee roadies voor nodig waren. Het schijnt dat Karl Blake zijn rock-dom altijd heeft gecombineerd met een baan als postbode. Dat zegt genoeg lijk mij.

Het nummer 'Ideal' hoorde ik gisteren wederom in het programma X-Rated op Kink FM. Bloedstollend mooi vind ik. Een andere versie van dit nummer staat op 1 van de live albums van Current 93.

Prachtige recensie trouwens

hopelijk pikken meer mensen de plaat op.

Moet deze plaat weer eens opzetten. 'Say No To Funk ' - geweldige songtitel blijft dat toch - is een van de betere nummers van de jaren tachtig (is te beluisteren op de myspacepagina van de band). Lijkt in het refrein een beetje op Pere Ubu. 'Ideal' is trouwens ook fraai.
Zinnetje van deze plaat dat me al die tijd bij is gebleven: ''Shadooooows of aereplanes are frightening''.
Heb de Shockheaded Peters in 1987 gezien op het Tegentonenfestival in Paradiso & heb daar nog steeds een piep van in mijn oren. Geluidsterroristen! Misschien moet ik die Karl Blake nog maar eens voor de rechter slepen.

Jammer dat ie niet meer in de verkoop is...

Na al die jaren nog altijd een briljante plaat !!. zoals alles wat Karl Blake maakte..helaas altijd zwaar ondergewaardeert geweest...