Toyah - Love Is the Law (1983)

Ik heb bijna alles van deze al weer bijna vergeten ooit-punk dame, die een kleine maar trouwe schare fans kent. Intrigerende persoon die begon als punkzangeres met eigen band, later steeds meer solo ging, en ook samenwerkte met King Crimson gitarist Robert Fripp, waar ze ook mee touwde. Veelzijdigheid kan afgemeten worden aan het feit dat zij bijvoorbeeld voor BBC de voice-over deed van de tune van de Teletubbies.

Dit album is het beste van de post-punk-periode. Is niet ieders muziek en ik ben natuurlijk bevooroordeeld. The Vow staat in mijn top 10 allertijden.

De bonustracks zijn niet eerder op album verschenen singles, die bij CD-heruitgave er kennelijk zijn bijgeplaatst.

Dit album is nogal verfrissend in het Toyah-ouvre. Ik ga echter niet mee met je, sq. Maar ja, daar zijn nou eenmaal verschillende voorkeuren voor, nietwaar?
Ik kan niet zeggen dat dit album tegenvalt, daar is 'ie gewoon te goed voor. Maar echt bijzonder vind ik 'm ook niet. Wel wil ik kwijt dat er een aantal nummers op staan waar ik echt m'n vingers bij af lik: 'Broken diamonds',
'Rebel run', het prachtige prachtige 'Martian cowboy', het (voor mij) wat eenvoudige maar mooie 'Time is ours' en 'The vow'. Leuk vind ik de middeleeuwse inspiraties die ze heeft toegepast. Van de toegevoegde nummers is alleen 'Be proud be loud (be heard)' een single. De andere zijn b-sides, waarvan bovenal 'Haunted' mij heus weet te roeren.

Na de succesvolle Engelse tournee en de verschijning van Warrior Rock, dook Toyah al direct de studio in voor een opvolger. De single Be Proud, Be Loud (be heard ) was het eerste resultaat dat in oktober 1982 de Engelse hitlijst bestormde en op nummer 30 bleef steken. Het up-tempo nummer wordt gedomineerd door gelaagde vocalen en vette keyboards. B-kant Laughing With The Fools roept een beetje de atmosferische sfeer van Jungles Of Jupiter op, waarbij Bogens gitaarpartijen in de refreinen oosters aandoen. Beide verschijnen als bonustrack op Love Is The Law, een titel die Toyah ontleende aan de befaamde occultist Aleister Crowley. Ondanks het strakke opnameschema van het album, Toyah speelde op dat moment in het succesvolle theaterstuk Trafford Trazi en leverde ook nog een hoofdrol in de film The Ebony Tower met Lord Lawrence Oliver, noemt ze dit de beste periode uit haar leven, omdat alles zo goed verliep. Van de tijdsdruk is niets terug te horen. Toyah levert haar beste en meest diverse vocalen af, waardoor Love Is The Law een ijzersterk album is geworden. Gitarist Joel Bogen had voor het album opnieuw het neusje van de zalm aan studiomuzikanten bij elkaar weten te krijgen. Drummer Preston Heyman (Atomic Rooster) is, evenals toetsenist Adrian Lee (Mike & The Mechanics), alleen op de Be Proud… single te horen, terwijl Andy Duncan (David Bowie, Phil Lynott, Hazel O’Conner, Frankie Goes To Hollywood en de latere producer van Robbie Williams) de drums op het album voor zijn rekening neemt. Phil Spalding (Mike Oldfield, GTR) bast een deel van de nummers in, terwijl Brad Lang (Wishbone Ash) de andere voor zijn rekening neemt. Simon Darlow (Buggles, Chris Thompson) neemt de toetsen voor zijn rekening en tekent tevens, naast Bogen en Spalding, voor de muziek van enkele nummers. Het geluid van de single is doorgezet en resulteert in een album dat varieert van bombast naar rock tot atmosferisch en melodieus. I Explode is een voorbeeld van de eerste, terwijl de ballads Martian Cowboy, met dubbele achtergrondvocalen, en The Vow voorbeelden van de laatste twee zijn. De single Rebel Run is een nummer vol bombast dat gekenmerkt wordt door gelaagde gitaarpartijen, toetsentapijten en een pulserende bas. In het up-tempo Time Of Ours probeert Toyah tekstueel de relatie met Bogen te ontrafelen. Nick Tauber, opnieuw de producent, weet opnieuw de toetsen een hoofdrol te geven in de nummers. Bogens gitaarwerk staat soms geheel in dienst van Darlows partijen, al duelleert hij in de titeltrack, en levert in Martian Cowboy een prachtige meeslepende solo af. Ook al brengt Love Is The Law het beste bij Toyah en haar band boven en hangt het album muzikaal gezien dicht tegen de symfo aan, het zou uiteindelijk de zwanenzang voor velen inhouden. Toyah verlegde na de opnames haar werkterrein meer en meer naar het theater en TV en leverde in de daarop volgende jaren albums van bedenkelijk niveau af. De relatie met Bogen strandde na zeven jaar en Robert Fripp verscheen in haar leven. Bogen tenslotte verdween in de anonimiteit, terwijl de overige bandleden / sessiemuzikanten meer naamsbekendheid verwierven.

Prachtige review van Rissan. Heeft kennelijk ook wel weet van zaken.
Waar ik echter een kleine kanttekening bij wil plaatsen.
Waar ik het bijvoorbeeld niet zo in kan vinden is dat dit dicht tegen symfo. aan zou zitten. Dat hoor ik er niet in terug. Globaal genomen vind ik dit een goed album, met een paar vette uitschieters, die ik zelfs eerder op een lijn zou zetten met gewone popmuziek dan rock, laat staan symfo. Oké, Rebel run is wel een knaller, I Explode liegt er ook niet om en The Vow is een prachtige ballad met middeleeuwse fluit en een eenvoudige maar zeer passende gitaarsolo erin. Dit waren de (dan wel of niet) fraaie rockelementen (o ja, Remember mag ook tot een rocker worden gerekend) die ik toch wel wat poppy vind klinken. Al de andere songs is synthpop.
Mijn mening dan.
Wat de kwaliteit betreft vind ik dit juist de eerste glijder na een succesvolle periode. Het is best goed, erg lekker zelfs, maar het Toyah-charisma is reeds ingeleverd, naar mijn kijk dan. Dat de albums hierna van bedenkelijke kwaliteit waren, daar ga ik mee akkoord. Alles leek erop te duiden of ze het spoor geheel bijster was. Want het begon in deze periode dat ze op muzikaal gebied erg wispelturig werd, meer aan het presenteren ging, acteren, toneel.....het kon niet op.
Maar ondanks de eropvolgende wispelturigheid in muziekgenres
(op volgorde na deze cd: pop - industrieel - sprookje - fururistisch/new age - house - rock) zitten er tóch een paar schitterende tussen, nadat ze echt de brui gaf aan mainstream:
'The Lady or the Tiger' - een prachtig album met haar echtgenoot Robert Frip en Ophelia's Shadow, door velen beschouwd als het beste album van Toyah. Misschien dat ik daar in meega. Maar goed issie beslist en bovenal tijdloos en sú-per-reláxed!

Na het jarenlang alleen met een single verzamelaar hebben moeten doen ben ik onlangs ook maar eens aan de reguliere albums van Toyah begonnen.Love is the law is de tweede na Anthem en deze bevalt me zelfs nog iets beter.De plaat kent een vrij constant (hoog) niveau al springen I explode,the Vow en Rebel run er wat mij betreft toch iets bovenuit.Verder vind ik dit album ook wat volwassener klinken.Love is the law stelt me dan ook zeker niet teleur en is een mooie opmaat naar the Changeling die op Musicmeter zelfs nog hoger wordt gewaardeerd.Ben benieuwd.