Darkthrone - The Underground Resistance (2013)

Na het verschijnen van The Cult Is Alive was ik eigenlijk wel klaar met Darkthrone. Ik vind het prima dat een band een andere koers gaat volgen, maar dat brallerige whiskey black 'n' rollvirus waar wel meer ooit stoere bands mee geïnfecteerd raakten, is geen koers die ik wens mee te varen. Toch kon opvolger F.O.A.D. wel op een glimlach mijnerzijds rekenen. Al was het maar vanwege These Shores Are Damned.

Aan de koers is anno 2013 weinig meer gesleuteld. Nog immer wandelt het duo op vrij luchtige en soms nogal dronken wijze door de oertijd van de metal. Des te verrassender vind ik het dat The Underground Resistance eigenlijk best wel tot in de metalen vezels weet door te dringen. Dat begint al met de epische openingsakkoorden van Dead Early. Het nummer laat horen dat de riffs veel meer afgemeten zijn en het totaalgeluid meer 'punch' heeft gekregen. Nocturno Culto beweegt zich als een kruising van Cronos en Thomas G. Warrior op lompe staccato wijze door zijn openbaringen heen.

Valkyrie kent tot mijn verrassing een heuse speedmetaldrive. De onvaste galmzang van Fenriz zal menigeen in huilen doen laten uitbarsten, toch straalt het een rauw soort authenticiteit uit dat vergelijkbaar is met het gevoel dat een albumserie als Metal Massacre met zich meebracht. En ouderwetse speedmetal komen we op meer nummers tegen. De climax van Come Warfare, The Entire Doom lijkt een knipoog te zijn naar Abattoirs Bring On The Damned. En het lange Leave No Cross Unturned verveelt ondanks het nogal lineaire spel helemaal niet. Het is vuig en smerig en krachtig. Veel krachtiger dan het spul de vorige paar albums.

Darkthrones nieuwe stijl lijkt in de goede zin te zijn ontwikkeld. Het is wel iets voor diegenen die wel wat voelden bij de soms krakkemikkige opnamen van metalbands uit de jaren 80, maar wil je het rauw en oprecht dan kan aansluiting bij The Underground Resistance best een optie zijn.