Ekseption - Back to the Classics (1976)

'Beige', daarmee heb je het album goed omschreven, Fedde.
De arrangementen op zich zijn best goed, alleen er zit totaal geen energie in de muziek, alsof alles op een futloze manier is ingespeeld en niemand z'n hart eigenlijk in de muziek heeft gelegd.
De drums klinken ook afgrijselijk tam en slecht opgenomen, en de arrangementen hadden m.i. net zo goed door een computer ingespeeld kunnen worden.
Dat is eigenlijk mijn grootste kritiek op dit album: de muziek is best goed, de arrangementen zijn goed, maar niemand's hart klopt achter de muziek waardoor het futloos en doods aanvoelt.

Dit album als eerste gedraaid omdat ik benieuwd was naar de tikvrije CD variant van deze langspeelplaat. Terwijl hele volksstammen kiezen voor de omgekeerde ervaring, maar dit terzijde.

Ekseption moet het hier stellen zonder de maniakale toetsenist Rick van der Linden. Dat weten we zeker. En dat al voor het derde album op rij. Het vergrootglas erbij gepakt, want de lettertjes op de minisleeve zijn echt klein. Of ik ben te oud, dat kan natuurlijk ook.

De omschrijving van de samenstelling van de band is cryptisch: 'The pieces were recorded with musicians who were with Ekseption between 1969 and 1975, joined by Holland's best session musicians to replace those members who had to be excluded because of contractual obligations.'

Duidelijk: er waren een paar mensen uitgestapt en gaten werden door studioknechtjes opgevuld, maar veel meer komen we uit de informatie op de hoes niet te weten. Opgenomen in de Phonogram (Philips) Studios te Hilversum is de opname in ieder geval volledig professioneel. Bij ieder nummer zien we de naam van bewerker en saxofonist Jan Vennik (1936-2020) in de credits staan. De plaat draagt zijn stempel, maar de saxofoon wordt nauwelijks aangeraakt. Eerder horen we een klavecimbel, piano, een electronisch orgel en een klarinet in de smaakvol bewerkte klassieke stukken terugkeren.

De werken van o.a. Mozart, Schubert, Bach en Vivaldi zijn overbekend en veilig gekozen, evenals de uitwerking van de arrangementen. Dat veilige noemde ik eerder 'beige' in overeenstemming met de hoes. Maar laat ik inmiddels zeggen dat het een toch wel een gedegen en consistent geluid is, wat we hier in deze versie van de band horen. En het klinkt nu heel goed uit de speakers, zonder tik of kraak in een boterzachte productie.

Bovendien, en dat is wat me vooral aanspreekt, is dit album zo volstrekt a-modieus als het maar kan zijn. Een protest tegen de voortjakkerende tijdgeest. Wat een heerlijk ouderwets bandje was het hier. Oké, het vuur van van der Linden werd gemist, maar er gloeide nog iets warms onder de as. Ik hoop dat het de overgebleven jongens een paar centjes opgeleverd heeft.