MC5 - Back in the USA (1970)

3*, maar ik hoop op meer in de toekomst. Ik zou deze band graag een legendarische status geven, moeilijk met een 3*-album.

De tweede release van MC5 doet haast denken dat het een totaal andere band is. De ruige 'fuck you' houding die te horen is op ''Kick Out The Jams'' is compleet verdwenen. De band speelt aanzienlijk rustiger en een stuk netter. Muzikaal steekt het beter in elkaar, maar ik prefereer de bak herrie op ''Kick Out The Jams''. Neemt niet weg dat er geen slechte nummers opstaan en dat een nummer als ''The American Ruse'' erg sterk is.

Net zoals bij Blue Cheer wordt het niveau van het debuut bij lange na niet geevenaard.

Productioneel is deze plaat natuurlijk een komplete miskleun. Het geluid is veel te netjes en transparant opgenomen met de nadruk op de hoge frequenties waardoor Rob Tyner en z'n maats overkomen als een braaf universiteits rock-bandje .......... Tutti Frutti als opener wordt ik ook niet echt vrolijk van maar daarna zijn de eigen komposities van de heren gelukkig wel van de nodige kwaliteit. En met Looking At You hebben ze waarschijnlijk het meest enerverende liedje op 2 akkoorden geschreven, het is voor mij ook meteen de enige track waarbij de vlam echt in de pan gaat .........

Liefhebbers van Kick Out The Jams zijn trouwens beter gediend met High Time, de opvolger van deze plaat, waarop het MC5 geluid wèl gevangen is in de studio en het fameuze gitaar-duo Kramer / Smith op gepaste wijze helemaal loos gaat ....... en ook nog eens bewijzen dat ze ook prachtig ingetogen kunnen spelen !

Prima plaat, maar inderdaad een beetje aan de nette kant qua geluid. Voor het benodigde fuck you-gevoel hierna snel het eerste album van The Ramones opgezet!

En ik "moet" dus High Time beluisteren... Mijn "to listen to"-lijstje wordt steeds langer.

Ja, ik heb MC5 ook nooit zo hoog aangeslagen omdat dit officiële album heel glad klinkt, bijna een soort jaren '80-sound. Het rauwe, psychedelische geluid van Kick Out The Jams is helemaal weg. Op Wikipedia lees ik dat dat bewust is gedaan door de producer Jon Landau die een hekel had aan psychedelische rock en een jaren '50-rock 'n' roll-geluid wilde! Tegelijk is juist deze plaat erg invloedrijk: waar bv. Raw Power van Iggy & The Stooges geënt lijkt op MC5's Kick Out Of The Jams, vind ik bv. The Ramones sterk klinken als MC5's Back In The USA omdat ook dat soort punk meer een soort powerpop is dan smerige rock 'n' roll...

Dit is volgens mij een behoorlijke miskleun als ik de berichten hierboven mag geloven. Een band die door de producer tot de orde is geroepen en daardoor een draak van een album uitbrengt.
Want dat is het inderdaad, een draak van een album. Plichtmatig gemaakte opnames waar geen ziel meer in zit. Dat het album desondanks een 47e plaats inneemt in de 100 Greatest Albums of 1970 zegt veel over de lijst die in de USA is gemaakt. In Best Ever Albums over 1970 op dit moment op 106.
2,5*

De energie is nog wel aanwezig, maar de ruig- en vuigheid van het live-debuut (dat live-aspect helpt natuurlijk wel) wordt hier in de verste verte niet benaderd. Slecht is het allemaal niet, maar de songs gaat het ene oor in, het andere oor weer uit, zonder een indruk achter te laten. Voordeel is dan nog dat het plaatje slechts een halfuurtje van je tijd in beslag neemt.

2,5 sterren

En ook helemaal geen bas!

Begrijp ik nou goed dat MC5 debuteerde met een live-album ?

Inderdaad, het doel was om de live energie van de band, de improvisatie en chaos op het podium vast te leggen, Kick Out the Jams is het resultaat daarvan. Back in the USA is meer rechttoe rechtaan en een goede plaat, maar mist die magie en energie wel. MC5 was op z'n best op het podium.

Het ruige van het live-debuut is weg en dan krijg je een doorsnee rockbandje. Slecht is het niet maar ook hier overtuigt het songmateriaal niet altijd en de vlakke, wat te cleane productie helpt voor geen meter. Uiteindelijk was MC5 een matig bandje, er waren anno 1970 tal van betere rockbands.