Iron Butterfly - Scorching Beauty (1974)

Opgenomen in 1975, uitgebracht in 1997.
Zal dus wel geen hoogstaand album zijn....

Dat zegt niks.
´Smile´ van Brian Wilson is geloof ik ook pas sinds vorig jaar uitgebracht en ik meen ook toen pas opgenomen. Het project heeft jarenlang in de kast gelegen maar dat zegt nog niks over de kwaliteit van een album.

Je kan gelijk hebben, maar m'n gevoel zegt dat dit niet zo'n geweldig album is....

Als het maar geen "leftovers" zijn...

Ik moet het horen vooraleer ik een oordeel vel...

deze uitgave is waarschijnlijk uitgebracht in 1997. Maar bestaat al veel langer of dat denk ik. ik had dit op vinyl maar stelde idd zwaar teleur het is zonder ingle de zanger. En hij is juist een van de redenen dat iron butterfly zo good is met mooie stem en orgel.

Zie het eerste bericht bij dit album.

Het werd ook uitgebracht in 1974 hoor, maar het was een commerciele flop...

Line up was:
Howard Reitzes - Keyboards
Erik Brann - Lead guitar, Lead Vocals
Phil Kramer - Bass, Vocals
Ron Bushy - Drums

Ik denk dat je dus evengoed als release datum "1974" kan aanhouden, de 1997 versie vertoont ook geen bonustracks of zo dus....

De groep van dit album had nooit Iron Butterfly mogen noemen, de echte Iron Butterfly was die met Doug Ingle en Lee Dorman en was gestopt in 1970.
Alleen de drummer Ron Bushy en gitarist Erik Braunn zijn van de originele Line-up en dat waren alles behalve de voornaamste songwriters. De nummers hebben geen diepte en geen richting, er zitten sommige interessante stukjes tussen maar het lijkt vooral geschreven met oog op welke dingen toen populair waren, zo is er bvb. een nummer "Am i Down" dat sterk gelijkt op de stijl van T.Rex.
En de zang is ook al niet sterk. Je kan dit wat samenvoegen met Sun and Steel, hetzelfde probleem.

Erik Brann en de rock zijn weer terug in Iron Butterfly. Doug Ingle en de psychedelica zijn vertrokken. Erik Brann heeft helaas zijn kenmerkende gitaarspel thuis gelaten en zijn stem is een stuk minder 'mooi/passend' dan die van Ingle.

Slecht is het niet, maar dit lijkt in de verste verte niet meer op Iron Butterfly. Standaard poprock is dit. Een krappe voldoende krijgen de heren van mij.

Curieus verhaal over de toenmalige bassist....

Philip Taylor Kramer - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Absoluut geen slecht album van Iron Butterfly.
Hard Miseree is een van hun topnummers.

Vond er maar weinig aan. Als trouwe klant van de Loppis Store mocht ik op grond van die reden deze LP omruilen voor iets anders, dat werd 20 Golden Hits van The Byrds.

Het album is in 1974 opgenomen en in 1975 uitgebracht. Ik wist dat voorgaand bericht niet kon kloppen, omdat ik de LP al in de jaren 80 in mijn toenmalige zwagers platencollectie zag. In mijn herinnering geen best album, maar in het kader van lennert en RuudC's marathon ben ik het weer aan het beluisteren.

Een weinig bijzondere reincarnatie van de ijzeren vlinder. De hardrock van de heren past wel goed bij de tijd waarin het uitgebracht is, maar alles wat de band kenmerkte, inclusief de vaak pakkende songs, is in geen velden of wegen te bekennen. De zang is vrij matig, de productie is brak, maar de songs zijn wel ok. Hier staat eigenlijk gewoon een leuk kroegbandje te spelen, terend op een grote naam. Het verbaast me dat dit door MCA uitgebracht is.

Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball
4. Scorching Beauty
5. Metamorphosis

Voorganger Metamorphosis was 'aardig', maar hier is de term 'flauw' vooral van toepassing. Want oef, wat is dit een ongevaarlijke boogie-woogie hardrock geworden die echt qua sound nergens meer lijkt op die psychedelische klassieker van weleer. Was er op dit tijdstip nog iemand die op zo'n release aan het wachten was?

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy
4. Metamorphosis
5. Scorching Beauty