Iron Butterfly - Ball (1969)

Derde Iron Butterfly album, in dezelfde line-ip als zijn beroemde voorganger "In-a-Gadda-Da-Vida", en 'eenzelfde lineup' is voor IB een uitzondering, want de lineups veranderen wel heel erg vaak doorheen de jaren...

Alhoewel "in-a-gadda-da-vida" de meest legendarische plaat van de band is, bleek deze "Ball" veel succesvoller, hij bereikte als snel de hoogste regionen (nummer 1) in de album charts...

Met "Ball", wellicht mede geïnspireerd door "In-a-gadda-da-vida" (de song), sloeg de Iron Butterfly een veel stevigere richting in met meer nadruk op de luide gitaren....

Het werd weerom een knap album van de ijzeren vlinder ....

Persoonlijk vind ik dit het sterkste album. In-A-Gadda-Da-Vida mag dan wel een catchy titel zijn, ik vind de nummers hier over het algemeen interessanter en sterker. 4,5

Betere songs dan op de liedjes kant van In-A-Gadda-Da-Vida , wat dat betreft beter vergelijkbaar met Heavy dan met zijn direkte voorganger. Jammer genoeg geen echte uitschieters op Ball, wel nog wat charmante aan In-A-Gadda-Da-Vida herinnerende gitaar geluiden in Filled With Fear.
Destijds vond ik deze plaat nogal teleurstellend maar achteraf denk ik dat dat vooral kwam omdat er geen progressie zat in de band. Goed uitgevoerde liedjes zonder overall visie, ze moeten het gewoon hebben van het bandgeluid en de herkenbare stem van Doug Ingle. Diegenen die vol blijven houden dat Iron Butterfly aan de wieg van de hard-rock gestaan heeft, moeten maar eens naar het softe jazzy getik van drummer Ron Bushy luisteren op deze plaat... .... Dat had wel wat ruiger gekunt in mijn boek

Hier snij je een erg goed punt aan, en dat was me zelf ook nog niet opgevallen besef ik me ineens. Maar, dat doet nog niks af aan het gitaargeluid. Komt bij dat er in die tijd sowieso nog niet écht ruig gedrumt werd.

Probeer eens August van Love's For Sail of anders MC5's Kick Out The Jams. Kunnen we daarna verder praten

Die eerste heb ik niet kunnen vinden op Youtube, MC5 wel. Maar dat noem ik geen ruige drums. Het is alleen een tikkeltje sneller.

Ah, de generatiekloof ! MC5 wordt anders wel ( en terecht IMO )beschouwd als de eerste heavy metal band ........ Kick Out The Jams is dan ook een stuk heavier opgenomen dan de rest van de live opnames die ik van MC5 tegen gekomen ben door de jaren ( en dat zijn er nogal wat want m'n broer is fan ) dus ik betwijfel of je dat album kunt beoordelen op basis van Joeptjoep filmpjes ..........

Waar begint in jouw optiek het echte werk dan wel ?

Ik heb inderdaad die live filmpjes gezien. Waar ik het echte werk zou zien beginnen.. Ik denk dat ik hardrock bij The Gun en Blue Cheer zou zeggen, heavy metal pas echt bij Deep Purple en Black Sabbath.

Sea Shanties van High Tide is ook wel redelijk stevig, kan ook gemakkelijk tot hard rock(met een progressief tintje) gerekend worden. Het klinkt ook heel speciaal met die viool.
http://www.musicmeter.nl/album/45898
nogal makkelijk te vinden op van die muziekblogs.

Duidelijk een stap terug, maar In-A-Gadda-Da-Vida was dan ook niet te overtreffen.

In the Time of Our Lives en Soul Experience zijn goed, maar die hoor ik toch liever op Iron Butterfly's live album. Lonely Boy t/m In the Crowds kunnen me totaal niet boeien. It Must Be Love is dan weer een beter nummer, maar al direct daarna gaat het weer mis... Gelukkig is Filled with Fear nog een prima song.

Ik luisterde net de opvolger Metamorphosis (best een leuk album) en die vond ik al erg rustig, maar deze is zelfs nog rustiger... Doug Ingle's orgelspel redt dit album uiteindelijk nog wel, maar van Brann had ik wel wat zwaarder gitaarwerk verwacht.

Oh en Droombolus, nu ik inmiddels deze 3 albums ken moet ik je gelijk geven wat betreft het drumwerk van deze plaat. De hele band komt hier eigenlijk geen moment in de buurt van hardrock.

Bonham drumde toen al bij Led Zeppelin. Als je het over luide drums hebt, heb je het over Bonham. Dit is een tegenvallende plaat met matige nummers. Alleen het gitaarwerk is soms wel lekker heavy.

Een prettiger album dan je in eerste instantie zou vermoeden. Ik hoor niet zozeer een voortzetting van In-A-Gadda, maar eerder het curieuze debuut. Dit is de laatste met de nog min of meer intacte line up. Het is jammer dat de heren niet doorgezet hebben (al vind ik Captain Beyond ook wel erg tof), want ook hier is veel leuks te vinden. Iron Butterfly kiest voor een vrij sinistere sound. In The Time Of Our Lives mist de snelheid, maar het doet me wat denken aan Am I Evil van Diamond Head. Eenzelfde soort duistere opening. Dezelfde horrorsfeer hoor je ook goed in Filled With Fear. Ik geniet ook heel erg van het frivole Her Favorite Style met leuk orgelgepriegel of het psychedelische Belda-Beast. Ball is een album dat meer te bieden heeft dan je na de eerste luisterbeurt verwacht. Over het algemeen vind ik het weer prettig luisteren.


Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball

Dat dit album dan weer zoveel minder scoort dan de voorgangers verbaast me. Goed, zo'n crooner als 'Lonely Boy' hoeft voor mij nog steeds niet, maar ik voel verder een veel duisterder sfeertje in de songs dan voorheen. Filled With Fear heeft echt fantastisch gitaarwerk en klinkt heel sinister, maar ook Real Fright gaat er zo goed in. De minder donkere songs zijn in ieder geval nergens zo frivool als op het debuut het geval was, zodoende kan ik hier toch zeggen dat ik er behoorlijk van heb genoten.

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy