Iron Butterfly - Ball (1969)

Een prettiger album dan je in eerste instantie zou vermoeden. Ik hoor niet zozeer een voortzetting van In-A-Gadda, maar eerder het curieuze debuut. Dit is de laatste met de nog min of meer intacte line up. Het is jammer dat de heren niet doorgezet hebben (al vind ik Captain Beyond ook wel erg tof), want ook hier is veel leuks te vinden. Iron Butterfly kiest voor een vrij sinistere sound. In The Time Of Our Lives mist de snelheid, maar het doet me wat denken aan Am I Evil van Diamond Head. Eenzelfde soort duistere opening. Dezelfde horrorsfeer hoor je ook goed in Filled With Fear. Ik geniet ook heel erg van het frivole Her Favorite Style met leuk orgelgepriegel of het psychedelische Belda-Beast. Ball is een album dat meer te bieden heeft dan je na de eerste luisterbeurt verwacht. Over het algemeen vind ik het weer prettig luisteren.


Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball

Dat dit album dan weer zoveel minder scoort dan de voorgangers verbaast me. Goed, zo'n crooner als 'Lonely Boy' hoeft voor mij nog steeds niet, maar ik voel verder een veel duisterder sfeertje in de songs dan voorheen. Filled With Fear heeft echt fantastisch gitaarwerk en klinkt heel sinister, maar ook Real Fright gaat er zo goed in. De minder donkere songs zijn in ieder geval nergens zo frivool als op het debuut het geval was, zodoende kan ik hier toch zeggen dat ik er behoorlijk van heb genoten.

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy